บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 15 หน้า 7
“สมน้ำหน้ามัน แล้วไอ้แสนตายหรือเปล่า”
จงอางตอบแม้แจ้ “บาดเจ็บเฉยๆ”
“คุณอัญชันไปกินดีงู อุ้งตีนหมี มาหรือเปล่าว่ะ ถึงได้กล้าทำอย่างนี้”
“เอ๊ะ หรือว่าผีไอ้กัลป์มันมาเข้าสิง”
พ่อปานทำไม่รู้ไม่ชี้ “ไอ้กัลป์มันไปดีแล้ว แต่เอ็งลดๆเสียงหน่อยเหอะนังแจ้ เดี๋ยวเอ็งจะได้ตามไอ้กัลป์มันไปอีกคน” แม่แจ้ทำไม่รู้ไม่ชี้ “ขอโทษ ลืมไป”
ระหว่างนั้นเองจงอางก็เหลือบไปทางตรอกแถวๆ ตรงข้ามร้าน และเห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมแว่นดากับเน็ตคลุมผมยืนหลบมุมอยู่ พยักหน้าให้เขา จงอางขมวดคิ้ว และขยับมองดีๆ จึงเห็นว่าเป็นอัญชันก็ตกใจ อัญชันรีบเอานิ้วแตะริมฝีปากไม่ให้โวยวาย
บ้านตะโพนเหลือเพียงซากปรักหักพัง ตะเภาถือคมแฝกเดินมาพร้อมพวงมาลัยมายืนตรงที่ซากบ้านตะโพน ตะเภาเอาพวงมาลัยวาง
“พี่กัลป์ นายองอาจ ลุงตะโพน เมื่อเช้าฉันตักบาตรไปให้แล้วนะ ไปสู่สุขคติกันทุกคนนะจ๊ะ ไม่ต้องห่วงทางนี้
ฉันจะพยายามปกป้องทุกคนทางนี้แทนพี่เอง”
“เธอไม่ได้ต่อสู้โดยโดดเดี่ยวลำพังหรอกตะเภา”
ตะเภาหันไปตามเสียง เห็นกัลป์ที่มีองอาจกับตะโพนช่วยกันพยุงกัลป์อยู่ ตะเภาอึ้งตกใจ
ห้องนอนแสน แสนได้รับการปฐมพยาบาลเรียบร้อย ส่วนดอกไม้กำลังจัดแจกันอยู่ใกล้ๆ สิงโตกับมั่นกาลังรายงาน “เมื่อคืนโชคดีที่คุณดอกไม้มาเจอนายแสนเข้าเสียก่อนครับ พวกเราก็เลยรีบตามหมอ ไม่อย่างนั้นอาการคงแย่”
“แล้วมีข่าวอัญชันรึยัง”
มั่นรายงาน “ตำรวจกับพี่เซ่งกำลังช่วยกันตามหาอยู่ครับ”
“ดี ถ้าคืบหน้าเมื่อไหร่ ให้มารายงานกู”
ผ่านเวลามา สิงโตกับมั่นกลับออกไปพร้อมกัน แสนตั้งสติสักพักจึงหันมาทางดอกไม้
“คิดไม่ถึงเลยนะว่าเธอจะช่วยฉันเอาไว้ ดอกไม้”
“เมียจะช่วยชีวิตผัว มันแปลกด้วยเหรอคะ”
“เธอแน่ใจเหรอว่าเธอตั้งใจแบบนั้น” ดอกไม้แสร้งยิ้มปริศนา ก่อนละมือข้างหนึ่งมาลูบแก้มแสน