บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 15 หน้า 8
ใจนางเหมือนดั่งทางรถ แม้แต่คนโหดอย่างแสนบางครั้งก็เดามารยาของดอกไม้ไม่ออก
ห้องนอนดอกไม้ในบ้านแสน ดอกไม้กลับออกมาจากห้องแสนพร้อมกับถาดใส่ดอกไม้ช่อเก่าเหี่ยวแห้ง
“อโหสิให้ฉันด้วยนะพี่กัลป์ ไหนๆพี่ก็ตายไปแล้ว อย่าให้ฉันต้องตายตามพี่ไปด้วยเลย ฉันยังสาว ยังมีอนาคต”
ดอกไม้ว่า ก่อนจะโยนดอกไม้ช่อเก่าลงถังขยะไป
ตลาดเมืองพล เซ่งยืนรออยู่ที่รถกับเพลิง เข้มและขวานพาพวกกลับมา
“หมวดนิตย์เช็คข่าวกับพวกที่ด่านตรวจแล้ว คุณอัญชันยังไม่ออกไปจากพื้นที่ คงหลบอยู่แถวนี้ๆนี้แหละ”
ขวานชำเลืองพร้อมพูด “น่าจะเป็นบ้านเพื่อนหรือไม่ก็คนรู้จัก”
“ใครจะกล้าให้ที่กบดานเป้าหมายของนายแสน”
เข้มถาม “แล้วบ้านนังตะเภาเมียมึงล่ะไอ้อินทรีย์ ค้นรึยัง”
“เมียกูมันไม่กล้ากับนายแสนหรอกเว้ย กลัวโดนกูทำโทษ”
เซ่งรีบปราม “เฮ้ย อย่าเพิ่งตลกไอ้อินทรีย์ มาช่วยกันคิดก่อนว่าคุณอัญชัน จะไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนได้บ้าง”
ขวานรีบดัก “ที่วัดค้นแล้วนะ”
“โรงเรียนก็ค้นแล้ว”
“สถานีอนามัยทุกซอกทุกมุม”
เซ่งกำลังคิดว่าที่ไหนที่อัญชันจะไป เข้มกับขวานมองหน้ากัน เพลิงเริ่มนึกขึ้นได้
บรรยากาศโถงชั้นล่างโรงแรมจิ้งหรีด เห็นลูกค้าสามคนที่กำลังหื่นกามอยู่กับโสเภณีสองคนที่ให้บริการอยู่ โดยมีเจ๊เขียวเจ้าของซ่องคอยดูแลด้วย
ต๋อย จิ๊กโก๋วัยุร่นเพื่อนของจงอางทำงานเป็นบ๋อยในโรงแรมจิ้งหรีด พาจงอางกับหญิงโสเภณีนางหนึ่งมาส่งที่ห้อง เป็นอัญชันปลอมตัวใส่หมวกกับแว่นดา
“แหม มึงนี่มันเหลือเกินจริงๆเลยว่ะไอ้จงอาง ทำเป็นเล่นตัวอยู่ได้ พวกกูนะนึกว่ามึงเป็นกะเทยซะอีก แอ๊ๆๆ อย่าบอกนะว่าเพิ่งมาขึ้นครู...”
จงอางอายคนมาด้วย “พูดบ้าอะไรของมึง คนอย่างกูนะ ธัมมะธัมโมโว้ย ไม่ชอบเที่ยวอย่างว่า”
ต๋อยเหล่ไปด้านหลัง “แล้วนี่ไปหิ้วมาจากที่ไหนวะ ไก่หลงรึเปล่า”
“ชูว แฟนกูเอง มาจากกรุงเทพ เค้ามาเที่ยว”
ทุกคนเดินมาถึงหน้าห้องพอดี ต๋อยไขกุญแจห้องพร้อมส่งผ้าขนหนูกับขวดน้ำให้