บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 15 หน้า 9
จงอางควักเงินเหรียญห้าบาทยัดให้ต๋อย “เอ้านี่ ค่าทิปของมึง”
จงอางคิดนิดหนึ่งแล้วควักให้อีกห้าบาท และดันร่างอัญชันให้เข้าไปในห้องแล้วหันมาคุยกับต๋อย
“ค่าอะไรวะเพื่อน”
“ถ้ามึงเห็นกูเป็นเพื่อน มึงหุบปากสักวันได้มั้ยไอ้ต๋อย”
ต๋อยอิดออด “ขออีกนิด” จงอางล้วงเงินให้ต๋อยอีก “แล้วมึงอย่าบอกใครนะเว้ย ว่ากูมาที่นี่”
จงอางเข้าห้องไปปิดประตู ต๋อยรำพึงตาม “รีบร้อน สงสัยจะประเดิมงานแรก ล้มปากอ่าวแน่ๆ”
ห้องพักอัญชันชั้นบนในโรงแรมจิ้งหรีด อัญชันรีบถอดแว่นดากับหมวกออก “เพื่อนนายไว้ใจได้รึเปล่าจงอาง”
“ไม่ได้หรอกครับ แต่มันคงไม่รู้แน่ว่าคุณเป็นใคร หายห่วงครับ”
อัญชันหย่อนตัวนั่งอ่อนใจ “คราวนี้ฉันตายแน่”
“อย่ากลัวไปเลยครับ ท่ารถอยู่ใกล้ๆแค่นี้เอง เดี๋ยวผมจะซื้อตั๋วให้ พอใกล้เวลารถออกเมื่อไหร่ คุณก็รีบเผ่นได้เลย” จงอางล้วงกระเป๋า “เอ่อว่าแต่ คุณมีตังค์อีกรึเปล่าครับ”
อัญชันตบกระเป๋าสำรวจดูที่กระเป๋าเสื้อแจ๊คเก็ตและกางกาง...หน้าเสีย จงอางอึ้ง...ตะลึง
โรงรถหลังร้านกาแฟพ่อปาน จงอางประสาทเสียเดินไปบ่นไปเป็นหมีกินผึ้ง
“เวรๆๆ เอาคอมาขึ้นเขียงแท้ๆไอ้จงอางเอ๊ย กูไม่น่าช่วยเลย นี่ถ้าพวกไอ้แสนมาเจอเข้า จงอางได้กลายเป็นไส้เดือนแน่ แล้วนี่จะเอาเงินที่ไหนไปซื้อตั๋วรถวะ จะโกหกพ่อว่ายังไงดี”
ตะเภาโผล่มาจากที่ซ่อนแล้วสะกิด “จงอาง”
จงอางตกใจ “พี่ตะเภา”
“มีเรื่องใหญ่แล้ว”
“โอ้ย ไม่ต้องเล่าเลย ของฉันก็มี”
“แต่ของฉันใหญ่กว่า”
“ฉันใหญ่กว่าเยอะ เชื่อเถอะพี่”
“โอ้ย นี่ใหญ่จริงๆนะ ระดับอำเภอ”
“งั้นสู้ของฉันไม่ได้ เพราะของฉัน ระดับชาติ !”
ตะเภาตะลึง “เอ้า งั้นแกว่ามาก่อน”
จงอางมองซ้ายมองขวาก่อนบอก “ก็คุณอัญชันเค้าให้ฉันพาไปซ่อนตัวล่ะสิ”
“ไม่ได้เรื่องแล้ว คุณอัญชันอยู่ที่ไหน” จงอางมองซ้ายมองขวาแล้วพาตะเภาไปหาอัญชัน