บทละครโทรทัศน์ ตี๋ใหญ่ดับดาวโจร ตอนที่ 4 หน้า 6
“คุณกลัว”
ตี๋ใหญ่มองหา “ลาเวนเดอร์ขวดนึง”
“คุณกลัว…เอาไปทำไมคุณไม่ใช้น้ำหอม”
“ผมไม่ได้กลัว”
“คุณกลัว…แล้วตามชั้นทำไม ตั้งแต่ที่ร้านแผ่นเสียงแล้ว ที่คุณโฉบไปโฉบมา ต้องการอะไรคะ”
“อือม์..ผมว่าผมน่าจะเป็นฝ่ายถามคุณมากกว่านะ ว่าคุณต้องการอะไร” หลินไม่เข้าใจ นิ่ง “คุณตามดูผมมาตั้งแต่ที่พัก” หลินยิ้ม เผลอหัวเราะออกมา “หัวเราะอะไรไม่กลัวเหรอผมอาจทำร้ายคุณก็ได้”
“คุณกำลังกลัวมากขึ้นนะเนี่ย ขู่ใหญ่เลย” หลินขำ
ตี๋ใหญ่เถียงไม่ออก “คุณรู้ได้ไง ว่าผมกลัวคุณ”
“ความกลัวมันมีกลิ่น”
“คุณนั่งแท็กซี่ตาม คุณเป็นคนเดียว ที่จ้องหน้าผมแบบไม่หลบตา”
หลินกลั้วหัวเราะขำไปพูดไป พร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนตี๋ใหญ่เขิน “จ้องหน้าไม่หลบตาด้วย” หลินล้วงไปที่กระเป๋าหยิบไม้เท้าคนตาบอดออกมา “คนตาบอดจะจ้องหน้าคนตาดีได้ยังไงน้า ชั้นไม่เห็นคุณ อยู่ในสายตาซะด้วยซ้ำ”
ตี๋ใหญ่งง “ก็...เมื่อกี้คุณยังเดินเป็นปกติเลยนี่”
“อยากรู้ความลับของผู้หญิงตาบอดมั้ยคะ ตามชั้นมาก็ได้นะ ชั้นจะไปร้านกาแฟใกล้ๆ แถวนี้”
ถนนในซอย จักรเดินมาจะขึ้นรถ มิลค์เดินตาม “นายจะไม่บอกพ่อใช่มั้ย”
“หน้าที่ผมแค่ดูแลคุณ ส่วนคุณจะทำอะไรไม่ใช่เรื่องของผม แต่มาชนของเองแบบนี้มันอันตราย” จักรหยิบซองยาออกมายื่นตรงหน้า มิลค์จะหยิบ จักรไม่ให้ “ของฟรีไม่มีในโลก”
โรงเรียนนายร้อยตำรวจ ครูฝึกใส่แว่นปรอทติดหน้า ชอบพูดเป็นกลอน ไซเรนและกลุ่มกอดคอกันเป็นหน้าระดานกระโดดกบ ไซเรนพาเพื่อนล้ม เพื่อนเริ่มหมั่นไส้
“แม้หนทางข้างหน้ายังว่างเปล่า แดดจะเผาผิวผ่องให้หมองไหม้ ที่ตรงนี้มีหุบเหวและเปลวไฟ ถ้าอ่อนแอจะก้าวไปอย่างไรกัน มีคนอู้ นักเรียนมีคนอู้”
“มีคนอู้” นักเรียนพูดตามพลางมองหาคนอู้
“ไม่ไหวเหรอนักเรียน ลำพังแถวเดียวกันมีอยู่ไม่กี่คน นักเรียนยังช่วยกันพยุงไม่ได้ นับประสาอะไรกับที่ต้องออกไปดูแลประชาชนฮ้ะ!! พวกมึงต้องออกไปดูแลทั้งชีวิตและทรัพย์สินของประชาชน โดนจวกแค่นี้ก็ไม่ไหวซะแล้ว ไอ้อ่อน พวกมึงมันอ่อนนัก เอ้าหิวน้ำมั้ย”
“ไม่หิวครับ”