บทละครโทรทัศน์ ตี๋ใหญ่ดับดาวโจร ตอนที่ 4 หน้า 8
ตี๋ใหญ่สองจิตสองใจ “ผมแค่ไม่อยากให้ใครจำหน้าได้”
“งั้นก็ปลอดภัย ชั้นจำหน้าคุณไม่ได้แน่ๆ ..หลิน ค่ะ” หลินยื่นมือมาตรงหน้า
ตี๋ใหญ่อึกอัก ยื่นมือมาจับ “ยินดีครับ”
หลินนิ่ง รอฟัง เอียงหัวไปมา“ยินดีครับ แล้วยังไงต่อ ...หลินค่ะ”
ตี๋ใหญ่ยิ้ม ตัดสินใจ “ใหญ่ ครับ”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณใหญ่ … คงไม่ต้องเดินสะกดรอยตามกันอีกนะคะ” หลินหัวเราะร่วน ยิ้มร่า
ตี๋ใหญ่มองหลิน แล้วก็ยิ้มตามไปด้วยอย่างไม่รู้สึกตัว
มุมมืดในร้านพระ เชนนับเงิน บนโต๊ะมีเงินสี่แสนที่เอามาแลก
“สองแสน”
เชนรับซองเดินออก ลูกน้องหนึ่งคนเดินออกจากมุมมืด เจ้าของร้าน พยักหน้าให้ตามไป “ไปเอาที่เหลือมาด้วย”
เจ้าของร้านหยิบเงินมาดู มองที่รหัสเงิน เจ้าของร้านยกหูโทรศัพท์
มีคนแอบตามหลังเชน ๆ เดินเข้าตึกแถวไป
ตึกแถวพาสเวิร์ด แม่พาสเวิร์ดตกใจ “สองแสน เอามาจากไหนลูก!!!”
“ไม่ต้องห่วงเค้าให้ทำงานผ่อนเอา ไม่มีดอกด้วย” แม่มองงง พาสเวิร์ดยิ้มหน้าบาน
ตี๋ใหญ่กับหลินกำลังเดินคุยกันตรงไปยังอพาร์ทเม้นท์
“ทำไมไม่ให้แท็กซี่ไปจอดหน้าซอยเลยล่ะ”
“รถติด”
หลินอารมณ์ดี “ถึงตาจะมองไม่เห็น ก็รู้ว่ารถไม่ติดค่ะ”
“การจราจรมีกลิ่นบอกด้วย?”
หลินชี้หูตัวเอง “รถเคลื่อนที่ตลอด ไม่ต้องใช้กลิ่น.. ใช้ความรู้สึกค่ะ” หลินยิ้ม
ตี๋ใหญ่หัวเราะ “คุณเป็นคนตาบอดที่อารมณ์ดีมากนะ”
“ทำไม? พิการต้องซอมซ่อ สงสารตัวเอง ซึมเซาด้วยหรอคะ”
“เปล่า ผมคิดเอง .. นึกว่า...ส่วนใหญ่เขาเป็นงั้น”
หลินส่ายหน้า “ยังไม่บอกเลย ทำไมไม่ให้รถไปส่งถึงที่พัก”
“อยากเดินคุยกันไง”
“ไม่อยากให้คนรู้ว่าอยู่ที่ไหน ..ว่างั้น แต่ตอนนี้ชั้นรู้แล้วนะว่าเราอยู่ซอยเดียวกัน ฆ่าปิดปากเลยมั้ย” ตี๋ใหญ่ยิ้มแต่สะดุดนิดนึง ทั้งคู่เดินอยู่ในตรอกคุยกัน หลินถามย้ำ “บ้านคุณอยู่ไหน”
“เดี๋ยวผมเดินไปส่งคุณก่อนดีกว่า”