บทละครโทรทัศน์ ตี๋ใหญ่ดับดาวโจร ตอนที่ 4 หน้า 9
กลางคืน โรงนอนในโรงเรียนนายร้อย เห็นทุกคนปิดไฟนอนกันแล้ว มีคนหนึ่งลุกขึ้นไปปลุกคนอื่นๆ ย่องๆ รวมกันหลายคนหยิบผ้าห่ม ไปที่เตียงไซเรนคลุมแล้วรุมเตะต่อย “มึงจำไว้นะถ้าไม่ไหว ก็ลาออกไป เลิกทำให้พวกกูเดือดร้อนได้แล้ว”
เวลาเช้า เนสมาเยี่ยมไซเรนที่โรงเรียน ทั้งคู่นั่งคุยกัน
“ใครทำอะไร ไซเรน”
“ล้มตอนฝึก”
“ไม่จริงอ่ะ เราร้องเรียนได้นะ”
“ไม่เป็นไร”
“เดี๋ยวเราบอกครูฝึกเอง”
“อย่ายุ่ง” ไซเรนเสียงดัง เนสหน้าเสีย “ที่นี่มันก็มีวิถีของมัน เธอไม่เข้าใจหรอก แล้วมาทำไมเดี๋ยวเราก็ได้ปล่อยกลับบ้านแล้ว”
มุมมืดในร้านพระ เจ้าของร้านสั่งงาน “กูอ่านข่าวว่ามีเงินทั้งหมดสองล้าน มึงไปเอาที่เหลือมาด้วย เอาไอ้เจี้ยบไปช่วยด้วย” เจ้าของร้านโทรศัพท์ “เงินที่ถูกปล้นโผล่ที่ผมแล้วครับคุณจักร มันจะเอาแค่สองแสน”
“แล้วให้คนตามไปรึเปล่า”
“ผมให้เด็กผมตามไปแล้ว แต่คลาดกันเลยไม่รู้ว่าเงินที่เหลืออยู่ที่ไหน“
“ถ้ามันกลับมาอีกโทรบอกผมทันที” จักรรายงานอัศวิน “เจอเงินแล้วส่วนหนึ่งแล้วครับ”
“ตี๋ใหญ่รึเปล่า”
“ยังไม่ได้ตัว ไม่รู้จะกลับมาอีกรึเปล่า”
“ตามไปดูให้แน่ไป”
ตี๋ใหญ่เดินเข้าไปในตึกแถว ด้านล่างไม่มีใครอยู่ รู้สึกแปลกๆ มองเห็นชามข้าวหกเลอะเทอะ ตี๋ใหญ่เดินระวังตัวขึ้นไป ระหว่างชั้น เชนออกจากเงามือล็อคคอตี๋ใหญ่ แล้วให้สัญญาณว่าข้างบนมีคน พอถึงหน้าประตู เห็นลูกน้องร้านพระคนหนึ่งโผล่หน้ามางดูต้นทางเป็นระยะๆ เชนเลาะกำแพงเข้าใกล้ห้องแต่กลับมีปืนยื่นมาจ่อหัวเชน เชนหน้าเสีย แต่ตี๋ใหญ่ที่โผล่มาจากหลังเชน เอาปืนจ่อหัวเจี๊ยบ แล้วดันเข้าห้องไป ขณะที่สองคนอยู่กลางห้องกำลังวัดใจกันว่าใครจะยิงใครก่อน ตี๋ใหญ่แววตานิ่งคมกริบ ขึ้นนกช้าๆ เจี๊ยบถอดใจลดปืนลงจากหัวเชน ตี๋ใหญ่เก็บปืนไว้ เสียงชักโครกก็ดังมาจากห้องน้ำ เชนมองเห็นถุงเงินที่วางอยู่ทีปืนวางทับอยู่ สะดุ้งเข้าไปจะหยิบปืน เสียงชักโครกดัง “ส้มตำมึงเล่นกูซะขี้แตกเลย ไปๆเสร็จและ”