บทละครโทรทัศน์ ตี๋ใหญ่ดับดาวโจร ตอนที่ 4 หน้า 7
“ถอดเสื้อ นอนหงาย” ผู้ฝึกฉีดน้ำใส่นักเรียน ซึ่งตอนนี้กอดคอกันซิทอัพอยู่ ไซเรนถ่วงเพื่อน ครูฝึกเริ่มสังเกตเห็น “นักเรียนช่วยกัน ไม่ไหวหรือไง เอี้ยยยมาดังๆ” ทุกคนเอีี้ยพร้อมกัน ไซเรนไม่ไหว ไม่ออกเสียง “มีคนอู้ นักเรียนมีคนอู้”
“มีคนอู้” นักเรียนพูดตามพลางมองมาที่ไซเรน
“มีคนอู้ ต่ออีกห้าครั้ง”
นักเรียนคนหนึ่งหลือบมองไซเรน “แม่งเอ้ย เด็กเส้น”
ริมถนนจ่าแดงกับน้ำผึ้งคุยกับวินมอเตอร์ไซค์
โต๊ะสนุ๊กเถื่อน จ่าแดงแทงสนุ๊กคุยไปด้วย น้ำผึ้งเบื่อ สักพักมีคนมาคุยกับจ่าแดง จ่าแดงยื่นเงินให้ “มีข่าวโทรมาด้วย”
“พวกนี้น่ะจ่า” จ่าแดงมองน้ำผึ้งปราม “อ๋อ... พี่แดงดูเหมือนเคยไปพักร้อนในบางขวางมาแล้วทุกคน”
“อยากได้ข่าวโจร จะให้ไปคุยกับพระหรือไง”
ร้านกาแฟ ควันจากแก้วกาแฟในมือหลินลอยฉุย ตี๋ใหญ่รู้สึกประหลาดใจกับความสดใสและจริงใจ อบอุ่นของหลิน เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีทีได้คุยเรื่องที่ผ่อนคลายกับผู้หญิงคนหนึ่งบ้าง
“จริงๆ ไม่ได้ชอบกินกาแฟนะ แค่ชอบกลิ่นมัน หลังๆ กว่าจะรู้ตัวก็กลายเป็นติดไปซะแล้ว .. มันคงเป็นสิ่งเสพติดชนิดเดียว ที่ถูกกฎหมายอย่างออกนอกหน้ามากเลยนะ”
ระหว่างที่หลินพูด ตี๋ใหญ่ พยายามพิจารณา มองหน้าอย่างตั้งใจ “คุณรู้ได้ไง ว่าผมตามคุณไป ที่ร้านแผ่นเสียง”
“ให้ทาย” หลิน ทำเป็นสูดลมหายใจเข้าแรงๆ
“กลิ่น? คุณตาบอดแล้วไม่ต้องใช้ ไม้เท้า มันชินทางหรือ…”
หลินเอาอุปกรณ์ทำเสียงให้ดู “ชั้นใช้อุปกรณ์อันนี้ค่ะ ชั้นตาบอดตั้งแต่เกิดแล้วก็ค้นพบว่าชั้นสามารถสร้างโครงร่างของพื้นที่สิ่งกีดขวางขึ้นในสมองได้ รู้ว่าเสียงสะท้อนเกิดจากกำแพงสูงขนาดไหน ประตูเปิดตรงไหน มีอะไรขวางรึเปล่า จากการฟังเสียงสะท้อนค่ะ เหมือนค้างคาวที่บินได้ในความมืดไง ส่งคลื่นเสียงออกไป และสร้างแผนที่ในหัวได้เอง” หลินทำเสียงจิ้ดแบบค้างคาว ตี๋ใหญ่เผลอยิ้มออกมา “พระเจ้าคงให้มาแทนตาของชั้นที่เสียไปมั้ง แต่ก็ไม่ทุกคนนะ ทั่วโลกมีอยู่ไม่กี่คน”
“แต่ดีนะที่หน้าคุณไม่เหมือนค้างคาว”
หลินหัวเราะ “ถือว่าเป็นคำชมนะคะ แต่ถ้าที่ไหนเสียงดังและไม่เคยไปก็ต้องใช้ไม้เท้าอยู่ดี ...คุณหนีใครอยู่เหรอ”
“หือมม์”
“คุณดูไม่สบายใจ เวลาที่คิดว่ามีคนมอง”
“เปล่า”
หลินยิ้ม “ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร ขอบคุณที่เลี้ยงกาแฟนะคะ”