บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ ตะวันตัดบูรพา ตอนที่ 22 หน้า 16
ธิชาขำไม่ออก...ได้แต่มองทั้งคู่อึ้ง ตะวันฉายกับบูรพาหัวเราะ...หัวเราะกันอย่างสนิทสนม หัวเราะจนหนำใจก่อนจะเงียบไป ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างปวดร้าว
“ยอมรับความจริงเถอะ ทางเลือกของแกกับฉันมันเหลือไม่มากนักหรอก”
“ฉันจะลองไปเจรจากับตำรวจ”
“ไม่ต้อง แกอย่าเสี่ยงเพื่อฉันอีกเลย แกกับธิชาเสี่ยงมาพอแล้วไปจากที่นี่ซะ”
ตะวันฉายนิ่งเงียบไป ก่อนจะบอก...“ฉันทำไม่ได้...”
“แต่แกต้องไป พาธิชาไปด้วย”
“ไม่ ! ฉันไม่ไป” ธิชาปฏิเสธ
“ขืนอยู่กับผมตรงนี้มีแต่ตายเท่านั้น”
ธิชาไม่ยอมรับขยับโอบกอดบูรพาไว้แน่น ตะวันฉายมองทั้งสองอย่างเวทนาก่อนจะคิดหาทางออกอยู่สักครู่ “ตะกี้แกพูดเองว่าแกมีทางเลือกไม่มาก”
“ใช่”
“ฉันก็เหมือนกัน แต่ชั้นจะทำทุกอย่างให้แกรอด” บูรพาไม่ตอบรับแต่ก็ไม่ปฏิเสธ ตะวันฉายรวบรวมสติก่อนจะสั่งการ “รอฉันที่นี่ ฉันจะไปเจรจา ระหว่างนั้นพยายามนั่งติดกับธิชาเข้าไว้ แล้วก็อย่าชักปืนออกมาให้ตำรวจเห็นเด็ดขาด ไม่งั้นเค้าจะยิงแกทันที” บูรพาพยักหน้าอย่างจำยอม ตะวันฉายมองมาที่ธิชา “คุณจะเปลี่ยนใจรึเปล่า ธิชา”
ธิชาส่ายหน้าอย่างหนักแน่น ท่าทางพร้อมจะตายกับบูรพา ตะวันฉายพยักหน้าแล้วเดินลงไปจากรถ
ตะวันฉายลงมาจากรถและเดินไป ที่ท่าน้ำเห็นว่าบัดนี้มีรถตำรวจจอดปิดทางเข้าออกอย่างแน่นหนา โดยมีตำรวจทั้งกองปราบและหน่วยอินทราชวางกำลังพร้อมอาวุธในมือสภาพพร้อมยิง ตะวันฉายหายใจลึกสะกดความกลัวก่อนจะเดินมุ่งหน้าเข้าหาปากกระบอกปืน
เมธายืนรอสั่งการ โดยมียักษ์เฝ้าดูอยู่ด้วยความเป็นห่วง ตะวันฉายเดินเข้ามา
“นายบูรพา พงศ์พิทักษ์ จนท.ได้ล้อมไว้หมดแล้ว กรุณาเดินออกมามอบตัว...ไม่งั้นเราจะสั่งยิง”
ตะวันฉายเมื่อขึ้นมาถึงก็ชูมือขึ้น และเตือนทุกคน “อย่าเพิ่งยิง เอาปืนลงก่อน น้องผมกับผู้หญิงยังอยู่ในรถ อย่าเพิ่งยิง”
“หยุดอยู่ตรงนั้น ผู้หมวด” เมธาเตือน
ตะวันฉายชะงัก “สารวัตร นี่ผมเองนะครับ”
เมธาส่ายหน้าเหมือนไม่ยอมไว้ใจ เห็นมีเจ้าหน้าที่ปราดเข้ามาค้นตัวตะวันฉายและดึงอาวุธปืนไป เมธาเดินมาหาพร้อมยักษ์ “ผู้หมวดค่อยเดินออกมาช้าๆ“
ตะวันฉายยังคงยืนอยู่ไม่ยอมออกมา “สารวัตรครับผมแค่ต้องการเวลา ผมจะเกลี้ยกล่อมเค้า”