บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ ตะวันตัดบูรพา ตอนที่ 22 หน้า 17
“คุณจะเอาอะไรไปต่อรองกับเค้า”
“ผมมีหลักฐานมัดตัวคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ท่านรองบารมี ผมมีบัญชีฟอกเงินค้ายาของเค้า ศพที่นอนอยู่เป็นทัศน์คนสนิทของเค้า”
เมธาหนักใจ “ผู้หมวด”
“คิดดูนะครับสารวัตร บูรพาเป็นคนเก็บหลักฐานนี่เอาไว้ เค้ามีสิทธิ์เป็นพยาน เค้าเป็นสมาชิกของแก๊งค์เสี่ยเจริญ เค้ารู้ตื้นลึกหนาบางทุกอย่าง แค่บอกว่าเค้าจะไม่โดนโทษประหาร เค้าก็คง…”
“ผู้หมวด!” ตะวันฉายเงียบ “เรามาพูดความจริงกันดีกว่า น้องของคุณหมดทางรอดแล้ว”
ตะวันฉายรับฟังความจริงอย่างปวดร้าว ก่อนจะตัดสินใจบอกกับเมธา “สารวัตร ผมขอเวลาอีก10 นาที” เมธายังเงียบ “ผมขอร้อง อย่างน้อยก็ให้ผู้หญิงออกมาก่อน”
เมธาคิดหนัก “ก็ได้ 10 นาที หลังจากนั้นถ้าคุณหรือเค้าไม่กลับขึ้นมา เราจะบุกลงไป”
ตะวันฉายพยักหน้า แล้วปลีกตัวไปที่เจ้าหน้าที่ซึ่งริบปืนเขาไป “ขอปืนคืนให้ผม”
เจ้าหน้าที่ลังเลมองมาที่เมธา เมธาพยักหน้า ตะวันฉายรับปืนคืนไปและดึงวิทยุของเจ้าหน้าที่ไปด้วย ก่อนไปก็กำชับเจ้าหน้าที่ซึ่งตั้งปืนเตรียมเล็งอยู่ “อย่าเพิ่งยิง อีก 10 นาทีผมจะกลับมา”
ตะวันฉายเดินกลับไป เมธากับยักษ์เฝ้ามองตามอย่างกังวล
บูรพากับธิชาเฝ้ามองตะวันฉายเดินกลับมาที่รถ ตะวันฉายขึ้นมานั่งบนรถ
“ถ้ามอบตัวฉันก็ต้องโดนประหารถ้าขัดขืนฉันก็ถูกยิงไม่ว่าจะสู้หรือยอมแพ้ มันมีค่าเท่ากัน จริงมั้ย”
“แต่อย่างน้อยถ้าแกมอบตัว แกก็มีลมหายใจต่อไปอีก อย่างน้อยฉัน พ่อ ธิชา ก็ยังได้เห็นแกนานกว่านี้”
“กี่วันล่ะ หรือว่ากี่เดือน...ที่แกจะได้เห็นหน้าฉัน รอวันตายอยู่แบบนั้น จนถึงวันปิดคดีงั้นเหรอ ใช่ แกอาจทนได้ ธิชาอาจทนได้ แล้วพ่อล่ะ แกไม่คิดบ้างเหรอว่าพ่อต้องทรมานอีกนานแค่ไหนกว่าจะถึงวันที่ฉันตายไปจริงๆ” ตะวันฉายกลั้นน้ำตาไม่อยู่ “ให้มันจบไปเถอะ จบไปซะวันนี้ ฉันขอร้อง”
ตะวันฉายเบือนหน้าทนรับคำขอนั้นไม่ได้
“บูรพา ไม่แน่นะคะ ถ้าคุณมอบตัวคุณอาจมีทางผ่อนปรนกับศาลอาจจะมีคนเห็นใจคุณ”
“เห็นใจคนที่ค้ายาเสพย์ติด แล้วก็ฆ่าตำรวจตายน่ะเหรอธิชา ใครกันจะเห็นใจคนแบบนั้น หน่วยแม่นปืนคงมากันหมด”
ธิชาได้แต่เงียบ บูรพาหันมาถามตะวันฉาย “เรามีเวลาแค่ไหน”
ตะวันฉายกะ “คงอีก 7 นาที”
บูรพาคิดครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจ “พาธิชาไปซะ” ธิชาทำท่าจะปฏิเสธ บูรพารีบหันไปเอ็ดดักคอ “ไม่ธิชา ! ไม่ ! ถ้าคุณรักผม...นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่คุณจะทำอะไรให้ผมได้ เชื่อผมเถอะ อย่าให้ผมต้องเป็นห่วงอะไรอีก”
“บูรพา ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นช่วงเวลาสุดท้ายของคุณ แล้วทำไมไม่ให้ฉันอยู่ด้วย ฉันจะอยู่กับคุณ...ฉันจะตายกับคุณบูรพา” ธิชาร้องไห้ด้วยความเสียใจ