บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ ตะวันตัดบูรพา ตอนที่ 22 หน้า 18
บูรพามองตะวันฉายอย่างวิงวอน บีบให้ตะวันฉายต้องตัดสินใจ
“ธิชา คุณไปก่อน ผมจะอยู่กับเค้าเอง”
“ไม่ ฉันไม่ไป ฉันจะอยู่ที่นี่ ฉันจะอยู่กับเค้า”
“คุณต้องเชื่อผมธิชา เค้าจะต้องปลอดภัย อย่าลืมสิ…เค้าเป็นน้องผม”
ธิชาส่ายหน้า...หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมเชื่อ บูรพาช่วยพูดอีกแรง “เค้าพูดถูก ธิชา คุณลงจากรถไปก่อน”
“ฉันไม่ยอมให้คุณทำอะไรโง่ๆ เด็ดขาด”
“ไม่หรอก ผมอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ ขอผมปรึกษากับเค้าตามลำพัง แค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้น” ธิชายังลังเล บูรพาโอบกอดและปลอบเธอ “อย่ากลัวธิชา คุณเคยบอกผมเอง สำหรับคุณผมเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ“
“สัญญากับฉันได้มั้ยว่าคุณจะไม่เป็นอะไร”
บูรพาเหลือบมองมาที่ตะวันฉาย “ผมสัญญา”
ตะวันฉายรู้สึกปวดร้าวแทน
สารวัตรเมธาลดกล้องส่องทางไกลลง ตะวันฉายประคองธิชาเดินเหม่อเข้ามาอย่างหม่นหมอง เจ้าหน้าที่สองนายรีบวิ่งเข้ามารับตัวธิชาไป ธิชายังเหลียวมามองที่ตะวันฉายอีกครั้งและมองไปที่รถอย่างอาลัยอาวรณ์ “คุณต้องช่วยเค้าให้ได้นะคะผู้หมวด”
ตะวันฉายพยักหน้า “คุณรอผมอยู่ที่นี่” ตะวันฉายเดินกลับไปที่รถอีกครั้ง
บูรพานั่งเหม่อรออยู่ ตะวันฉายเดินกลับมาขึ้นรถ ทั้งคู่นั่งเงียบกันครู่หนึ่ง
“อย่าลืมที่รับปากฉันไว้ ฝากธิชาด้วย”
“ฉันน่าจะปล่อยให้แกหนีไปตั้งแต่ห้าปีก่อน ถ้าฉันปล่อยให้แกหนีไปตั้งแต่ตอนนั้น… “
“เปล่า แกทำถูกแล้ว มันเป็นทางของแก วิธีของแก ฉันผิดเองที่โยนความผิดให้แกไปแบบนั้น”
บูรพายื่นมือมาให้ตะวันฉายๆ กุมมือน้องชายอย่างปวดร้าว
เมธาเรียกผ่านวิทยุ “ผู้หมวด คุณมีเวลาอีก 3 นาที”
ตะวันฉายมองไปต้นท่าและมองมาที่บูรพาอย่างลังเล “เวลาของแกกำลังหมดแล้ว”
“ฉันเหลือทางเดินแค่สองทาง…ตาย กับ ตาย ถ้าแกเป็นฉัน แกจะเลือกอะไร”
“แกหมายความว่ายังไง”
“ระหว่างจัดการตัวเองกับถูกคนอื่นจัดการอย่างไหนมันจะทรมานน้อยกว่ากัน”
ตะวันฉายรู้ว่าน้องหมายความถึงอะไร “ชั้นไม่มีวันทำอย่างนั้นบูรพา“
“งั้นส่งปืนมาให้ชั้น”
“ไม่นะบูรพา...ยังไงชั้นก็ไม่มีวันให้แกทำอย่างนั้นแน่...”
“ชั้นไม่มีสิทธิ์เลือก แกก็เหมือนกัน...อย่าลืมดูแลธิชาแล้วบอกพ่อด้วยว่าชั้นรักพ่อ...” บูรพาเอาปืนจ่อเข้าหาตัวเอง