บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ ตะวันตัดบูรพา ตอนที่ 22 หน้า 19
“อย่า...บูรพา...อย่า...”
จากจุดที่ตำรวจอยู่ จะเห็นได้ว่าตะวันฉายกับบูรพายื้อยุดกันอยู่จนมีเสียงปืนดังขึ้น...ตำรวจระวังเตรียมเข้าไปยิง
“ระวัง...”
หน่วยอินทราชประทับปืนเตรียมลั่นไก... แต่...
“เดี๋ยวก่อน...” เมธาพยักหน้าให้หัวหน้าหมวด หัวหน้าหมวดมองไปที่รถ ตะวันฉายเดินออกมาจากรถ...บูรพายังนั่งนิ่งไม่ไหวติง...
“ไม่นะ... ไม่...ไม่...” ธิชาโผเข้าไปที่ท่าแต่ตำรวจคุมตัวไว้
ตะวันฉายน้ำตานอง เดินมาแล้วหันกลับไปที่รถ “แกเชื่อใจพี่ใช่มั้ย บูรพา”
บูรพาเสียงแผ่วตอบ “ฉันเชื่อ...”
ที่ต้นท่า ทุกคนร้อนรน ธิชาพยายามตะโกนเตือนสติ “ผู้หมวด คุณต้องช่วยเค้านะ ผู้หมวด”
เมธาพูดวิทยุ “ผู้หมวด ผมจะนับถอยหลัง...ถ้าคุณไม่ออกมา เราจะเริ่มยิง...9…8…7…”
ที่ปลายท่า ตะวันฉายกับบูรพามองหน้ากัน
“แกเคยบอกเอง สิ่งที่ฉันคิดมันไม่ได้ถูกต้องเสมอไปฉะนั้นมันอาจจะไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุดก็ได้”
ตะวันฉายมองหน้าบูรพาเหมือนตัดสินใจอะไรได้อย่างเด็ดขาด บูรพาพยักหน้ายืนยัน ตะวันฉายมองไปที่ตำรวจก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้า.... ท้องฟ้าเปิดกว้างเป็นอิสระ ตะวันฉายชูมือขึ้นเดินกลับไปหาตำรวจ...
“4…3…2…”
ตะวันฉายเดินไปช้าๆ และเตรียมใจ ตะวันฉายพึมพำ “จำไว้นะบูรพา พี่รักแก...”
“1…เตรียมยิง...ยิงได้...”
ตำรวจยิงใส่รถ รถระเบิดตูมแรงระเบิดดันรถเหมือนจะลอยไปบนอากาศ ทุกคนตะลึง ธิชาตะลึงจะวิ่งกลับลงไปแต่ถูกคว้าตัวเอาไว้ รถกลายเป็นซากมอดไหม้ไปในพริบตา ตะวันฉายหลับตาลงร้องไห้ ธิชาสลัดจากเจ้าหน้าที่แล้ววิ่งเข้ามาดู ตะวันฉายเดินจากไป ธิชาพูดไม่ออก ทรุดลงนั่งมองกองเพลิง และเมื่อส่งเสียงเรียก เสียงก็ตันอยู่ด้วยก้อนสะอื้นในคอ “บูรพา บูรพา”
ตะวันฉายถอยหลังเซๆไปอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะทิ้งปืนในมือลง เมธากับยักษ์ตามลงมา และเห็นตะวันฉายกำลังเดินกลับขึ้นมาจากสะพาน เมธาดูหน้าตะวันฉายที่มีแต่น้ำตาชุ่มโชก ก่อนจะยอมพยักหน้าอย่างสลดใจ ตะวันฉายเดินจากไป……
บูรพาในความทรงจำของตะวันฉาย….น้องชายในความทรงจำของพี่
ตะวันฉายเดินแหวกฝ่าวงล้อม ตำรวจ และนักข่าวออกไป ไม่สามารถหยุดกลั้นน้ำตาได้