บทละครโทรทัศน์ เสน่หาสัญญาแค้น ตอนที่ 25 (ตอนจบ) หน้า 12
นาคินทร์ตกใจ “ตะวัน” นาคินทร์รีบขึ้นรถ หักพวงมาลัยยูเทิร์นมันเดี๋ยวนั้นไม่สนกฏจราจรใดๆ ขับสวนมันเละเทะ เพื่อไล่ตามรถ กนกรัตน์ให้ทัน
อัครินทร์มองตามด้วยความเป็นห่วง “ต้องช่วยคุณตะวันให้ได้นะพี่คิน”
ในรถกนกรัตน์ ปานตะวันสลบอยู่ กนกรัตน์ขับรถไป มองตรงไปข้างหน้า ปากก็พูดพร่ำ “แกนี่มันร้าย..นังตะวัน กล้าดียังไงคิดจะมาแย่งพี่คินของฉัน”
กนกรัตน์เหลือบมองหน้าตะวัน เบะปาก “ไม่เห็นจะสวย”
กนกรัตน์เตะหน้าตัวเองอย่างภูมิใจ..ยิ้ม “ฉันสิ…สวยกว่าแกตั้งเยอะ พี่คินต้องรักฉัน”
กนกรัตน์กลับมาหน้าหงิก ตะโกนลั่น “รักฉันคนเดียวได้ยินมั้ย...พี่คินต้องรักฉันคนดียว”
กนกรัตน์เอามือจิกหัวปานตะวันเขย่าๆ ผลักหัวปานตะวันอย่างแรง ปานตะวันเริ่มๆ รู้สึกตัว กนกรัตน์ไม่ได้สนใจ มองถนนพูดต่อ กัดฟันโกรธ “มิน่า…พี่คินถึงได้ บ่ายเบี่ยงฉัน เพราะแกคนเดียว”
ปานตะวันเริ่มๆ มองกนกรัตน์ เบลอๆ นิดๆ
“ถ้าไม่ใช่เพราะแกมันแผนสูง ป่านนี้พี่คินคงคุกเข่าขอฉันแต่งงานไปแล้ว”
ปานตะวันมึนๆ “คุณ…คุณเคท”
กนกรัตน์มองจิก ไม่พอใจ “แกจะรีบฟื้นขึ้นมาทำไมห๊ะ”
ปานตะวันมองๆ ไปรอบๆ “นี่…อะไรคะ…เกิดอะไรขึ้น”
กนกรัตน์เยาะๆ “แกอยากจะหนีพี่คินไม่ใช่เหรอ ฉันก็จะช่วยสงเคราะห์พาแกไปส่งให้ไง”
ปานตะวันมึนๆ “คุณ…คุณจะพาฉันไปไหน”
กนกรัตน์จิกตามอง “อย่างแกน่ะเหรอ คงต้อง’นรก’ เท่านั้น”
ปานตะวันตกใจ “คุณเคทคุณพูดอะไรของคุณ ฉันงงไปหมดแล้ว”
กนกรัตน์ตวาดแว้ด “ไม่ต้องมาแกล้งโง่ แกน่ะมันร้ายลึก คิดจะแย่งพี่คินไปจากฉัน”
“คุณเคท…ฉันไม่เคยคิดจะแย่งคุณนาคินทร์ไปจากคุณเลยนะคะ”
“หุบปาก ใครเชื่อแกก็โง่แล้ว ไม่เคยคิดจะแย่ง แต่ปล่อยท้องเพื่อจับพี่คินเนี่ยนะ”
ปานตะวันช็อคที่กนกรัตน์รู้เรื่องนี้
“ไง อึ้งไปเลยสิ นึกเหรอว่าฉันจะไม่รู้ทันแผนการตื้นๆ โง่ๆ ของแก”
ปานตะวันเริ่มรู้ว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้ว พยายามประวิง “คุณเคทคะ…ฟังฉันก่อนนะคะ”
“แกนั่นแหละ ฟังฉัน” ปานตะวันสะดุ้ง “แกต้องฟังฉัน ถ้าแกฟังแล้วแกจะรู้ ว่าแกไม่ควรจะมาแย่งพี่คินของฉันเพราะคนอย่างแก คงไม่มีวันทำเพื่อพี่คิน ได้เท่ากับที่ฉันทำ”
ปานตะวันตั้งสติ รอฟัง กนกรัตน์นึกถึงความหลังแล้วยิ้มฝัน