บทละครโทรทัศน์ เสน่หาสัญญาแค้น ตอนที่ 25 (ตอนจบ) หน้า 14
ที่โรงพยาบาล นัครินทร์ ประกายเดือนและพิงค์วิ่งเข้ามามองหาอัครินทร์ อัครินทร์แขนใส่อาร์มสลิงข้างนึงนั่งอยู่เรียก “พี่นัค”
ทุกคนกรูกันเข้ามา ถามกันจ้าละหวั่น พร้อมกันเซ็งแซ่
“เกิดอะไรขึ้นวะไอ้หมอ ทำไมเป็นงี้”
“ตะวันล่ะคะ ตะวันอยู่ไหน ตะวันเป็นอะไรมั้ย”
“บอกมาเดี๋ยวนี้สิ ตะวันเป็นอะไรรึเปล่า นั่งบื้ออยู่ได้ทำไมไม่ตอบ”
อัครินทร์เวียนกบาล ตะโกนลั่น “พอก่อน” ทุกคนเงียบกริบ อัครินทร์ถอนใจ “คุณตะวันถูกคุณเคทพาตัวไป”
“ห๊า / เฮ๊ย”
ประกายเดือนเดือนและพิ้งค์ถามเซ็งแซ่
“พาไปไหน เกิดอะไรขึ้น แล้วทำไมคุณถึงทิ้งตะวัน ทำไมไม่ช่วยตะวัน”
อัครินทร์ตะโกนลั่น “หยุด”
ทุกคนเงียบกริบ ประกายเดือนจะร้องไห้แล้ว พิงค์ก็เหมือนกัน กลั้นสะอื้นกริบ รอฟัง
“คนเดียวที่จะช่วยคุณตะวันได้ตอนนี้ ก็คือพี่คินเท่านั้น”
ประกายเดือนโฮกอดนัครินทร์แน่น พิงค์ก็โฮทรุดลงนั่งร้องไห้โฮๆ อยู่ข้างๆ อัครินทร์ นัครินทร์และอัครินทร์มองหน้ากัน กังวลสุดๆ
บนถนนเริ่มเปลี่ยว รถนาคินทร์แทบจะเหาะ สีหน้านาคินทร์ตั้งใจสุดขีด
“ตะวัน..คุณต้องไม่เป็นอะไร คุณต้องไม่เป็นอะไร”
นาคินทร์ตะโกนลั่น “คุณต้องไม่เป็นอะไร”
รถนาคินทร์ซิ่งเหาะอย่างกะพายุ
ในรถกนกรัตน์ ปานตะวันหน้าหวั่นๆ แต่สูดลมหายใจลึก คิดหาหนทาง
“คุณเคทคะ..เรื่องระหว่างฉันกับคุณนาคินทร์มันเป็นอุบัติเหตุนะคะ เราทั้งคู่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้น”
กนกรัตน์ผลักตะวันหัวโขกกระจกทันที แว้ดลั่น “เราทั้งคู่ นี่แกบังอาจใช้คำว่า “เราทั้งคู่” เหรอนังปานตะวัน”
ปานตะวันแตะที่หัว มีเลือดซึมออกมา
“จำใส่กระโหลกไว้ ในโลกนี้มีแค่ฉันคนเดียวที่จะใช้คำว่า “เราทั้งคู่” กับพี่คินได้เข้าใจมั้ย” กนกรัตน์ตะคอก “ถามว่าเข้าใจมั้ย”
ปานตะวันพยักหน้า “เข้าใจค่ะ”