บทละครโทรทัศน์ เสน่หาสัญญาแค้น ตอนที่ 25 (ตอนจบ) หน้า 15

กนกรัตน์ค้อน ก่อนจะขับรถต่อ “เมื่อกี้แกบอกว่าอะไรนะ เรื่องของแกกับพี่คินเป็นอุบัติเหตุ ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ” กนกรัตน์ตวาด ส่ายหน้า ถอนใจ “นังสตอเบอรี่ โกหกซ้ำซาก แต่เอาเถอะ..สมมติว่าถ้าฉันเชื่อแก แกก็ยิ่งไม่คู่ควรกับพี่คินเลยซักนิด ไม่เหมือนฉัน ฉันที่ตั้งใจทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อพี่คินคนเดียว”

“คุณทำอะไร”

“หึๆ...คุณทำอะไรนะเหรอ ฉันทำทุกอย่างทุกทางที่จะสามารถหาเงินมาให้ได้มากที่สุดเพื่อเอาไปผ่าตัดหน้าให้เหมือน ‘นังกนกวลี’ ที่ตายไปยังไงล่ะ” 

ปานตะวันตกใจ “อะไรนะ”

กนกรัตน์หัวเราะขื่นๆ “ความเจ็บปวดแสนสาหัส” 

กนกรัตน์หวนนึกถึงอดีต ตอนเข้ารับการผ่านตัด

“จากการผ่าตัดเป็นสิบๆครั้ง มันก็ยังไม่เท่ากับที่ฉันต้องยอมนอนกับผู้ชายเป็นร้อย” 

กนกรัตน์กับผู้ชายอาเสี่ย

“ฉันต้องหลอกเอาเงินจากทุกคนที่รู้จัก จนต้องหนีหัวซุกหัวซุนอย่างกะหมาข้างถนน”

ปานตะวันฟังแล้วเศร้า “ทำไมคุณถึงต้องทำขนาดนี้คะ เพียงเพื่อคุณนาคินทร์เท่านั้นเหรอคะ”

“นั่นสินะ... เพียงเพื่อพี่คิน  มันก็ส่วนนึง ฉันก็ทำเพื่อตัวฉันเองด้วย  ถ้าฉันสวย ถ้าฉันรวย ดูซิ..จะมีไอ้อีหน้าไหนกล้ามาดูถูกเหยียดหยาม”

“นี่คุณทำทุกอย่างเพราะความแค้นใช่มั้ยคะ” กนกรัตน์หันขวับ “ใช่ แค้น ฉันแค้นมาก แกไม่รู้หรอกว่า หัวอกคนที่เกิดมาหน้าตาหน้าเกลียดอย่างฉันน่ะมันเป็นยังไง มันเจ็บปวดทุกข์ทรมานใจแค่ไหน”

ปานตะวันอึ้ง เวทนากนกรัตน์

“แล้วดูซิ แกจะไม่ให้ฉันแค้นแกได้ยังไง..นังปานตะวัน ฉันอุตส่าห์ทุ่มเท ขนาดนี้  ฝันไปเถอะว่าแกกับไอ้เด็กในท้องของแกมันจะได้มีชีวิตอยู่แย่งพี่คินไปจากฉัน”

ปานตะวันตาโตทันที “ไม่นะคะ..คุณเคท เด็กไม่เกี่ยวอะไรด้วยนะคะ”

กนกรัตน์แว้ดลั่น “เกี่ยวสิ ฉันจะพาแกกับลูกแกไปส่งให้ ส่งลงนรกทั้งคู่เลย..ดีมั้ย..ฮ่าๆๆๆ” กนกรัตน์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ปานตะวันหวาดกลัว ทันใดนั้นมีรถฝั่งตรงข้ามแซงซ้ายสวนมากะทันหัน กนกรัตน์หวีดร้องเบรกเอี๊ยดหัวทิ่ม รถจอดสนิท ปานตะวันได้โอกาส เปิดประตูรถวิ่งหนีลงข้างทางทันที 

กนกรัตน์เปิดประตูวิ่งตาม “นังตะวัน จะหนีไปไหน”

ปานตะวันวิ่งหนีสุดชีวิต กนกรัตน์วิ่งตามสุดท้ายปานตะวันหกล้ม กนกรัตน์ตามมาจิกผมหน้าหงาย “ฤทธิ์เยอะนักนะแก” กนกรัตน์ตบๆๆ ปานตะวันก่อนจะชกหน้าจนปานตะวันมึนอย่างแรง กนกรัตน์กระชากหน้าตะวันที่เลือดโชกมาดู “ตายสวยๆ ไม่ชอบนะนังนี่” พูดจบกนกรัตน์ก็ลากปานตะวันกลับไปที่รถ ใส่เบลท์ล็อคไว้ด้วย ชี้หน้า

“นั่งนิ่งๆ อย่าคิดหนีอีกล่ะ อีกแป็บเดียวฉันก็จะพาแกไปส่งแล้ว ฮ่าๆๆ”

กนกรัตน์เดินกลับไปขึ้นรถ ปานตะวันหลับตาพึมพำ แบบยังมึนเจ็บ

“คุณนาคินทร์..ช่วยด้วย..ช่วยฉันด้วย”