บทละครโทรทัศน์ เสน่หาสัญญาแค้น ตอนที่ 25 (ตอนจบ) หน้า 13
ในอดีตกนกรัตน์ยังไม่ทำศัลยกรรมถูพื้นอยู่ที่บริษัท KTK โดนพนักงานยี้ใส่บ้างไรบ้าง ถูโดนเท้าพนักงานก็โดนชี้หน้าด่า
“จากพนักงานทำความสะอาด ฐานะต้อยต่ำหน้าตาน่าเกลียด ถูกย่ำยีหัวใจทั้งจากการกระทำและคำพูดของคนใจร้ายมาตลอดชีวิต”
นาคินทร์ เดินเข้ามาขณะที่กนกรัตน์จะลื่นล้มขณะถูพื้นไปชนนาคินทร์ นาคินทร์โอบรับไว้และยิ้มให้ ถามไถ่ กนกรัตน์จ้องหน้านาคินทร์ค้างอยู่อย่างนั้น ได้อย่างปลาบปลื้ม
“แล้ววันนึงเทพบุตรของฉันก็ก้าวเข้ามา เขาช่างหล่อเหลาราวรูปปั้น แต่จิตใจของเขาช่างอ่อนโยนและเมตตา เขาทำให้ฉันรู้แล้วว่า..จากนี้ไป ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อใคร”
ปานตะวันจ้องหน้า ฟังกนกรัตน์อย่างรู้สึกเหลือเชื่อ
บนถนน นาคินทร์ขับรถซิ่งมาอย่างเร็ว ไฟเหลืองก่อนจะแดง นาคินทร์ไม่สน ฝ่าไฟแดงแบบไม่ต้องคิด รถอีกฝั่งที่ออกตัวมาแล้วเบรกเอี๊ยด บีบแตรลั่น
ในรถกนกรัตน์ บนถนนเริ่มเปลี่ยว
ปานตะวันพยายามกล่อมกนกรัตน์ “ใจเย็นๆ ก่อนนะคะคุณเคท ฉันเข้าใจคุณ”
กนกรัตน์สวนแว้ด “หุบปาก แกน่ะเหรอจะมาเข้าใจฉันไม่มีใครหน้าไหนจะมาเข้าใจฉันทั้งนั้น นอกจากคุณนาคินทร์”
กนกรัตน์ยิ้มหวาน เสียงหวาน ปานตะวันมองระแวง บ้ารึเปล่า กนกรัตน์เปลี่ยนสีหน้าจะร้องไห้ “แต่พระเจ้าก็รังแกฉัน”
ในอดีต กนกรัตน์จ้องนาคินทร์ค้างอยู่ ก็ต้องชะงักเมื่อ ‘กนกวลี’ ก้าวเข้ามาหานาคินทร์ แล้วทั้งคู่ก็พากันโอบเดินออกไป
กนกรัตน์มองตามอย่างริษยา
“ทำไมส่งคุณนาคินทร์มาให้ฉันแล้วถึงต้องส่งนังกนกวลีมาด้วย”
‘กนกวลี’ ยิ้มๆ สวยๆ “ฉันจดจำใบหน้าของนังมารหัวใจฉันได้แม่นยำ จำลึกไปถึงขั้วหัวใจ ทุกครั้งที่ฉันเห็นหน้ามัน ฉันจะแช่งอยู่ในใจ “ขอให้มันตาย ขอให้มันตาย””
กนกรัตน์ระเบิดเสียงหัวเราะ “ฮ่าๆๆๆ” หัวเราะลั่น ชอบใจ ปานตะวันมองอย่าง..บ้าแน่ กนกรัตน์หันขวับมา ตาโต เสียงลั่น “แล้วมันก็ตาย”
ปานตะวันสะดุ้ง กนกรัตน์ยิ้ม สะใจ ตาวาว “เห็นมั้ย ฉันไม่ใช่คนธรรมดา ฉันเป็นนางฟ้า ฉันมีคาถาวิเศษ ฉันอยากได้อะไร ฉันต้องได้ ฉันสั่งให้นังกนกวลีตาย มันก็ตาย”
กนกรัตน์หันขวับมาจ้องปานตะวัน “แกก็ด้วยเหมือนกัน นังปานตะวัน”
ปานตะวันอึ้ง ตะลึง