บทละครโทรทัศน์ คุ้มนางครวญตอน 7 หน้า 4

บทละครโทรทัศน์ คุ้มนางครวญตอน 7 หน้า 4
3 ก.พ. 57
1.2M
คุ้มนางครวญตอน 7
4 หน้า

ฐาปกรณ์เรียกประชุมครั้งสุดท้ายก่อนเดินทางไปคุ้มเวียงแก้วเพื่อเตรียมงานก่อน ถึงได้รู้ว่าสุชาดาเล่นประหยัดงบหมดทุกอย่าง หนึ่งคน
ทำหน้าที่หลายอย่าง อย่างลูกกบที่ทำการเงิน ก็ต้องเป็นทั้งโปรดิวเซอร์ และประสานงานทั้งที่ไม่เคยทำ แม่ครัวกับสวัสดิการก็ไม่มี สุชาดา
ตีขลุมให้แม่ครัวกับคนใช้ที่คุ้มทำ ตัวฐาปกรณ์เองก็ต้องนั่งหลังหลังแข็งไปกับรถตู้ เพราะสุชาดางกไม่ยอมจ่ายค่าตั๋วเครื่องบิน กว่าจะถึงคุ้ม
ก็เล่นเอาปวดหลังไปหมด

ลุงทองและสายใจออกมาต้อนรับทีมละคร สายใจตื่นเต้นทีได้เจอพระเอกเก่าอย่างฐาปกรณ์ ทีมงานเห็นความสวยงามของคุ้มก็รู้สึก
ตื่นตาตื่นใจ
“ไอ้ เอ๊ย คุณแก้วล่ะครับ” ฐาปกรณ์ถาม
“คุณแก้วทราบแล้วว่าพวกคุณมา เดี๋ยวก็คงออกมาครับ”
“เดี๋ยวก็คงตื่นค่ะ” สายใจหลุดปาก ตาทองมองปรามๆ ฐาปกรณ์ ลูกกบ รัก งงๆ มองหน้ากัน
มีเสียงนาฬิกาตี บอกเวลา 6 โมงเย็น แสงภายนอกมืดลงวูบ สายใจและ 2 สาวใช้รีบเปิดไฟที่จุดต่างๆเพิ่มขึ้น ตาทองเชิญทุกคนให้นั่ง
ที่ชุดรับแขก


แก้วเดินมาที่ประตูแล้วหยุดยืน เบิ้มมองไปแล้วตาเหลือกเห็นเงาร่างอสูรกายของยอดหล้าทาบทับซ้อนอยู่ ทุกคนหันมามองตามเบิ้ม
ภาพอสูรกายจางหายไป เหลือแก้วที่ดูหล่อเหลาขึ้น แต่ผิวขาวซีด และมีความเย็นชา แข็งกระด้าง แก้วก้าวเข้ามา ฐาปกรณ์กับพวกลุกขึ้น
“คุ้มเวียงแก้ว ยินดีต้อนรับทุกคน”
ฐาปกรณ์เข้าจับไม้จับมือแก้ว ดวงตาชื่นชม แกมละอายที่เคยด่าไว้มาก
“ขอบใจ ขอบคุณ เอ้อ อ้า ขอบพระคุณเอ็ง เอ๊ย ขอบพระคุณเจ้าจริงๆ”
“เรียกผมเหมือนเดิมเถอะครับ ยังไงผมก็คือไอ้แก้วคนเดิม”
แก้วพูดเหมือนถ่อมตัว แต่ก็มีแววจิกกัดด้วย บรรดาคนอื่นมารุมล้อม ยกเว้นเบิ้มที่จดๆจ้องๆ ลูกกบกระซิบกับรัก 
“ถ้าให้เรียกเหมือนเดิม ก็ต้องเรียกไอ้ห่าแก้วสิ”
รักหัวเราะก๊าก แก้วหันมามอง
“ผมรัก ผู้ช่วยครับ จำผมได้ใช่ไหมครับ”
“จำได้ซีครับ ผมจำได้ว่าทุกคนเคยทำ.. ทำดีกับผมยังไงบ้าง”
แก้วยิ้มเย็นๆ ฐาปกรณ์ยังเชลียร์อยู่
“นายดูดีขึ้นเยอะเลย บุญพาวาสนาส่ง สง่าราศีมันจับ”
ลูกกบ รัก เก้ง มองดู มีมี่ มูมู่ กระซิบกัน
“ว้าย ทั้งซีด ทั้งซูบ ยังกะถูกเสน่ห์อีเป๋อ” มีมี่กระซิบ
  “หรือไม่ก็ถูกดูด.. “ เก้งมองหน้ามูมู่ “ดูดเลือดค่ะ พี่เก้ง”
เบิ้มยังคงมองแก้วอย่างไม่วางใจ แก้วมองเบิ้ม เบิ้มยิ้มแห้งๆ


แก้วพาฐาปกรณ์และลูกทีมเดินทัวร์เรือนต่างๆ 
“แค่ยกเอาของสมัยใหม่ออก ก็ใช้เป็นฉากได้ทุกห้อง ทุกเรือนเลย” ฐาปกรณ์ชื่นชม
“ครับ”
แก้วพามาหน้าเรือนใหญ่หนึ่ง มีประตูไม้แกะสลักบานใหญ่มหึมา 2 บาน
“เชิญครับ” แก้วผายมือ



ฐาปกรณ์ รัก เบิ้ม เก้ง มีมี่ มูมู่ ก้าวเข้าไป แก้วไขสวิชท์ไฟดิมเมอร์ให้ส่องสว่างขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นท้องพระโรงใหญ่ มีแนวเสาเรียงราย
ประดับด้วยไม้แกะปิดทอง ที่สุดทางเป็นยกพื้น ที่เหนือยกพื้น ตั้งแท่นคำอลังการ เป็นไม้แกะลวดลายละเอียดยิบ ปิดทองและฝังอัญมณี
ฐาปกรณ์และลูกทีมตกตะลึงพรึงเพริด
“สวยจริงๆ  สวยยิ่งกว่าในรูปที่นายเมล์มาอีก”
ฐาปกรณ์ และเก้งเข้าไปลูบๆคลำๆเสา แท่นคำ 
“นี่คือท้องพระโรงหลวงแห่งคุ้มเวียงแก้ว ที่ที่เจ้าหลวงประกอบราชประเพณี และต้อนรับแขกเมือง”
“นี่ของเก่าหรือ แก้ว” 
“ของทุกชิ้นเป็นของเก่าที่บูรณะขึ้น ยกเว้นโคมระย้าข้างบนกับระบบไฟ.. แต่ผมเตรียมอัจกลับแก้วโบราณไว้เปลี่ยนให้แล้ว”
ฐาปกรณ์มองแก้ว พูดอย่างตื่นเต้น
“นี่นายทุ่มเทเพื่อละครเรื่องนี้ ขนาดนี้เชียวหรือ”
“ไม่เท่าไหร่หรอกครับ”
“ไม่เท่าไหร่ก็คือไม่กี่สิบล้านใช่ไหม”
“จะเป็นไรไปครับ.. เพราะละครเรื่องนี้คือละครเรื่องสุดท้ายของผม”
แก้วมีแววสะทกสะท้อนใจ คนอื่นๆไม่เข้าใจความนัย


หลังจากแก้วเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ บรรดาทีมละครก็เข้าไปพักผ่อนเตรียมตัวนอนที่เรือนรับรอง โดยแบ่งฝั่งนอนซีกขวาผู้ชาย ซีกซ้ายผู้หญิง
เบิ้มมองรอบตัวอย่างหวาดหวั่นอยู่คนเดียว มีมี่ มูมู่ สองนางแต่งซิ่น มีสไบ ผมปักดอกไม้คำร้อยดอก แต่งหน้าเนียน ทาตาสิบสี เตรียมตัว
ไปงานวัดตามที่นัดกับเฟื่องฟ้าและระริน ตาทองโผล่มาเอาสายสิญจน์มาให้ เบิ้มยิ่งกลัวหนัก ตาทองรีบแก้
“เป็นการรับขวัญพวกคุณ ใส่ไว้นะครับแล้วจะโชคดี”
“เป็นธรรมเนียมคุ้มหรือครับ เห็นใส่กันทุกคนเลย” เก้งถาม
“ครับ ใส่ไว้นะครับ ทุกคน”
ตาทองส่งให้ลูกกบ ลูกกบแจกต่อไปเรื่อยๆ ทุกคนรับมาคล้องคอ
        “ลุง.. ที่นี่มีอะไรแบบนั้นหรือเปล่าครับ” เบิ้มวิตก
“อย่ากลัวไปเลยครับ เดี๋ยวพวกคุณก็จุดธูปไหว้อารักษ์ เจ้าที่เจ้าทางซะ ก็ไม่มีอะไรแล้ว ผมไปล่ะ”
ตาทองตัดบทรีบออกไป
“เขาว่าคนที่มีเซ้นส์เจอผีน่ะมี 3 พวก คือพวกนักเขียน พวกติสท์ แล้วก็...”ลูกกบแกล้งหยุด
“อะไรคะ” มีมี่อดรนทนไม่ได้
“แล้วก็พวกตุ๊ด กะเทยไงยะ”
“ไม่จริงค่ะ หนูไม่มีเซ้นส์ เพราะหนูเป็นผู้หญิงคร่อมเพศ”
“หนูมีแต่เกย์ดาร์.. ผีเห็นผี” มูมู่มองดูเบิ้ม เบิ้มเมิน เก้งถลึงตาใส่ มีมี่ มูมู่ ดึงสายสิญจน์ออกจากคอ ส่งให้ลูกกบ
“ฝากไว้ก่อนนะเจ๊กบ ใส่แล้วไม่รับหน้าค่ะ”
“ไปดีกว่า เดี๋ยวตลาดวาย ผู้ชายหมด” มูมู่เร่ง
 

เวลาราวตีสอง มีมี่ มูมู่ กลับจากงานวัด เดินกระย่องกระแย่งเพราะส้นสูงกัด แถมหงุดหงิดเพราะไม่เจอหนุ่มละอ่อน มีแต่พวกขี้เหล้า ทั้งคู่โดน
ผีนางผัน นางเผื่อนนำซากศพโจรทั้งสี่มาหลอกหลอน วิ่งหนีกระเจิดกระเจิงจนผ้าซิ่นหลุด นางผัน นางเผื่อน เห็นสิ่งที่อยู่ในร่มผ้าของมีมี่ มูมู่
แล้วตกใจ หนีหายไป



นางผัน นางเผื่อนนำซากศพโจรทั้งสี่กลับมายังโพรงอิฐในห้องใต้ดินคุ้มร้าง ยอดหล้ามองดูซากทั้ง 4 
“ซากพวกนี้ใช้การไม่ได้”
“มนต์ปลุกชีพไม่ได้ผลหรือเจ้า” ผันสงสัย
“อย่ามาสู่รู้ มนต์ปลุกชีพของข้าได้ผล มันจึงเคลื่อนไหว เดินเหินตามที่ข้าสั่งได้ แต่ซากของมันผุพังมากแล้ว ข้าไม่อยากเห็นของที่ไม่สวยไม่งาม”
“งั้นก็หาซากใหม่ๆมาลองอาคมสิเจ้า” เผื่อนแนะ
“ข้าก็คิดไว้เช่นนั้น”
“ถ้ามีคนหายไปอีก คนก็จะยิ่งสงสัยนะครับ” แก้วท้วง
ยอดหล้ามองดูแก้วอย่างรำคาญ “แล้วทำไม”
“พวกแก๊งค์ค้ายานั่นมันยังจะมากันอีก ถ้ามีคนหายคนตายอีก คนก็จะยิ่งสงสัย ยิ่งเข้ามาขุดคุ้ยความจริง”
“เจ้าก็รู้ว่าถ้ามันเข้ามา มันก็จะไม่มีทางรอดออกไป”
แก้วขมขื่น มองยอดหล้าอย่างผิดหวัง “แต่เจ้านาง”
“หยุดพิรี้พิไรเถิด นี่ไม่ใช่กงการอะไรของเจ้า ว่าแต่งานของเจ้าเถิด”
“ครับ”
“เมื่อไหร่พี่เทพจักมายังเวียงแก้วเสียที”
“อีกสองวันเท่านั้นเจ้านาง”
ยอดหล้ายิ้มพริ้มพราย มองเลยไปอย่างเปี่ยมหวัง ก้าวกรายผ้าคลุมไหล่ลากระพื้น
“อีกสองวัน คุ้มเวียงแก้วจักได้ต้อนรับท่านเป็นครั้งที่สอง ประวัติศาสตร์จะเกิดขึ้นอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้ การณ์ต้องไม่เหมือนเดิม คราวนี้
ข้าจะสมหวัง ข้าจะสมรัก ข้าจะต้องชนะ”


แก้วมองยอดหล้า ด้วยความจงรัก แกมเสียดาย 
ยอดหล้าตาวาว “แต่นังดารารายต้องพินาศ ต้องเจ็บปวด ทรมานยิ่งกว่าที่ข้าเคยได้รับ”
ใบหน้ายอดหล้ากลับกราดเกรี้ยว กลายเป็นอสูรกาย



บทละคร คุ้มนางครวญ ตอนที่ 8บทละคร คุ้มนางครวญ ตอนที่ 6บทละคร คุ้มนางครวญ ตอนที่ 5
 
 
 
ชมทีวีออนไลน์ช่อง 5 แบบสดๆ ได้ที่นี่
ติดตามข่าวสารบันเทิงทีวีได้อีกช่องทาง
     Facebook.com/TVSociety 


4 หน้า