บทละครโทรทัศน์ สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 28 (ตอนจบ) หน้า 10
“ผมจะไม่คุยกับคุณแม่เรื่องนี้อีกแล้ว ไป ลดา” ปวริศดึงลลดาออกไปด้วยความผิดหวังและโกรธ
สุดาหลุดปาก “รู้อย่างนี้กูส่งไปลงนรกซะตั้งนานแล้ว อีแก่”
ประยูรเอะใจ “หมายความว่ายังไง”
“ก็แล้วแต่จะคิด”
ประยูรกัดฟันแน่น จะให้ตีความเป็นอย่างอื่นได้อย่างไร สุดาสะบัดหน้าออกไป ประยูรทั้งโกรธ ทั้งผิดหวัง เสียความรู้สึก เกลียดชังและเหมือนตัวเองเป็นคนโง่มาทั้งชีวิตที่เอาผู้หญิงคนนี้มาทำเมีย
ระพีพรรณเล่าให้อ่ำฟัง “รัตน์บอกว่า ยงยุทธเขาน่าจะรู้สึกดีขึ้น อย่างน้อยเรื่องคาใจกับย่าแย้ม ก็น่าจะเคลียร์แล้วล่ะค่ะ”
“สาธุ…พ้นบ่วงบาปบ่วงกรรมกันซะที”
ทวีเห็นด้วย “อโหสิกรรมให้กันซะตั้งแต่ยังหายใจกันอยู่ ยังไงก็แน่นอนกว่าตายจากกันแล้วทำบุญไปให้นะครับคุณแม่”
อุไรลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร ทนฟังไม่ไหว มันแทงใจดำ “หนูจะไปตักแกงเพิ่ม”
“ระพีตักให้ก็ได้ค่ะแม่”
อุไรไม่ฟัง เดินถือถ้วยแกงออกไปที่ครัว
มยุรีย์เปรย “วิญญาณคุณแม่คงสบายใจได้ซะทีนะคะ”
ไม่มีใครตอบ เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าปัญหากับธนายังไม่จบลงง่ายๆ ธนาทำเป็นก้มหน้าก้มตากิน ทั้งที่ใจไม่เป็นสุข
หทัยรัตน์ยกชามกับที่กินกับข้าวต้มออกมาวางที่โต๊ะ ยงยุทธนั่งซึมอยู่มุมนึง “ยุทธ กินข้าวซะหน่อยนะ เดี๋ยวรัตน์เข้าไปตักข้าวต้มให้”
ยงยุทธค่อยๆ หันกลับมามอง หทัยรัตน์กลับเข้าไปในครัว สาละวนกับการเลือกชามตักข้าวต้มเปล่าบนเตา เตรียมน้ำดื่มออกมา ยงยุทธมองภาพนั้นอย่างเจ็บปวด มันเป็นภาพฝันของการเป็นครอบครัว การใช้ชีวิตร่วมกัน
หทัยรัตน์ชามข้าวต้มออกมา แต่ก็พบว่ายงยุทธกำลังเดินขึ้นชั้นบนไป “ยุทธ…” ยงยุทธไม่ตอบ ไม่หันกลับมา
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าหทัยรัตน์ดังขึ้น หทัยรัตน์วางถาดแล้วรีบมารับโทรศัพท์ “ฮัลโหล ธนา อยู่บ้านย่าแย้ม ต้มข้าวต้มให้เขาหน่อย อีกสักพักก็จะกลับแล้วล่ะ อืม…สงสารเขา”
ยงยุทธยืนนิ่งอยู่กลางบันได ได้ยินทุกคำทุกประโยค สิ่งที่เธอทำมันเป็นแค่ความสงสาร