บทละครโทรทัศน์ สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 28 (ตอนจบ) หน้า 9
“คนอกตัญญูอย่างยุทธ ไม่สมควรได้รับอะไรจากคุณย่าเลยซักอย่างเดียว”
“ยุทธควรฟังข้อความท้ายพินัยกรรมให้จบ คุณย่าสั่งเสียยุทธโดยตรงคนเดียว”
หทัยรัตน์เล่าให้ยงยุทธฟังถึงคำสั่งเสียของแย้ม
“ย่าแน่ใจว่าจะต้องมีใครคนใดคนหนึ่งค้านพินัยกรรมฉบับนี้ แต่ย่าอยากบอกกับลูกหลานทุกคนว่าอย่าน้อยใจ ไม่ได้อะไรจากย่า ก็ไม่ได้หมายความว่าย่าไม่รัก ย่าภูมิใจในตัวลูกหลานทุกคน ภูมิใจที่ได้เห็นว่าทุกคนเอาตัวรอดกันได้หมดแล้ว ไม่มีใครที่ทำให้ย่าต้องเป็นห่วง ยกเว้นยงยุทธคนเดียว… ถึงย่าจะจากไปแล้ว ย่าก็ยังรักและเป็นห่วงหลานของย่าเสมอ ถึงแม้ความรักของย่ามันจะเริ่มต้นด้วยความเกลียดชังแม่ของหลาน แต่ย่าอยากจะบอกว่าย่าสู้ทนเลี้ยงยุงยทธมาด้วยความเต็มใจ และไม่เคยคิดว่ายงยุทธเป็นภาระที่ทำให้ย่าต้องเหนื่อยยากเลย ถึงแม้ว่าก่อนจะตาย ยงยุทธจะไม่ให้อภัยย่า ก็อยากบอกยงยุทธว่า ย่าไม่โกรธไม่เกลียดยงยุทธ แต่ย่าสำนึกแล้ว บาปกรรมทั้งหมดที่ย่าได้รับ มันสาสมกับความผิดที่ย่าได้ทำลงไป”
ตอนนั้นหทัยรัตน์จดข้อความไปน้ำตาร่วงไป แย้มฝืนยิ้มทั้งน้ำตา
ยงยุทธที่น้ำตาร่วงพรูอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่ต้องอายใคร หทัยรัตน์สะเทือนใจกับภาพที่เห็น
สุดายังโวยวายไม่เลิก “อีหมอรัตน์นั่นแหละตัวดี มันต้องไม่ได้เขียนตามที่คุณแม่บอกแน่ๆ”
ปวริศปลอบ “คุณแม่ครับ อย่าปรักปรำคนอื่นแบบนี้ ไม่อย่างนั้นคุณแม่อาจเจอข้อหาหมิ่นประมาทได้นะครับ”
สุดาเจ็บแค้น “มันก็คงอยากได้นาหกสิบห้าไร่นั่นจนตัวสั่นเหมือนกัน อีกหน่อยมันก็แต่งงานเป็นเมียไอ้ยงยุทธ ยังไงมันก็ได้เป็นเจ้าของ อีเวร อีงูพิษ กูจะแฉมันให้หมดเปลือกเลย”
ลลดาพยายามเตือนสติ “คุณแม่ ตั้งสติหน่อยเถอะค่ะ”
สุดาโมโหที่ลูกๆ ไม่ได้ดังใจ “พวกแกมันหน้าโง่ทั้งนั้น ย่าพวกแกไม่ให้อะไรพวกแกซักอย่าง ยังจะทำเฉยอยู่อีก”
“เมื่อก่อนลดาอาจจะเคยคิด เคยหวังจะได้เพชร ได้ทองจากคุณย่าบ้าง แต่ถึงตอนนี้ลดาเลิกคิดไปนานแล้ว ลดาหาเลี้ยงตัวเองได้ไม่เห็นจำเป็นจะต้องหวังได้สมบัติคุณย่า”
“โง่เง่ากันทั้งนั้น แล้วไอ้ที่ลงทุนไปล่ะ ไม่คิดจะถอนคืนกันเลยรึไง”
ลลดาเดือดจนสั่น ผิดหวังและโกรธจนพูดไม่ออก
ปวริศผิดหวัง “คุณแม่ครับ นั่นคุณย่าของพวกเรานะครับ ถ้าคุณแม่คิดว่าหน้าที่ของลูกหลานที่ควรทำต่อบุพการีเป็นการลงทุนอย่างนึง คุณแม่ก็เข้าใจผิดแล้วละครับ”
“คิดอย่างพวกแกถึงได้จมปลักอยู่ยังงี้ตาปีตาชาติน่ะแหละ”