บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 20 หน้า 7
“ก็จนกว่านังคำแก้วมันจะไปลงนรก”
“ต่อให้ไม่มีคำแก้ว ผมก็ไม่มีวันรักผู้หญิงใจคอโหดเหี้ยมอย่างคุณ อย่าทำให้ผมต้องเสียความรู้สึกกับพิมพ์มากไปกว่านี้เลย ทุกวันนี้แม้แต่หน้าพิมพ์ ผมก็ยังไม่อยากจะมอง”
“พล !!” พิมพ์พรโกรธจนตัวสั่น จนเจิดนภาต้องเตือนสติ
เจิดนภากระซิบกับพิมพ์พร “บรรยากาศเริ่มตึงเครียด กลับกันก่อนมั้ย“
“หนีอะไรก็หนีได้ แต่พลไม่มีวันหนีความจริงพ้น นังคำแก้วมันเป็นงู!“ พิมพ์พรมองทศพลอย่างร้าวรานใจที่เขาไม่สนใจใยดีเธอแม้แต่น้อย ก่อนจะสะบัดหน้าลงจากกระต๊อบไป
เพื่อนๆของทศพลรีบเพ่นลงจากกระต๊อบตามๆกันไป คำแก้วแอบอยู่อีกด้านหนึ่งของกระต๊อบ ได้ยินเรื่องราวทั้งหมด กังวลใจไม่น้อย
พิมพ์พรที่เดินออกมายังหัวเสียไม่หาย “นังคำแก้วมันต้องกลับมาหาพลแน่ๆ”
“กระต๊อบหลังเท่ารังหนู ถ้านังคำแก้วมันอยู่ เราก็ต้องเห็นมันแล้วสิ บางทีไอ้สี่คนนั่นอาจจะตาฝาดก็ได้”
“นังคำแก้วมันไม่ใช่คน มันจะล่องหนหายตัวได้ทั้งนั้น”
“งูหายตัวได้ด้วยเหรอ” เจิดนภาถามซื่อๆ
พิมพ์พรหันมาจ้องตาเขียวใส่ “ก็มันเป็นงูผีน่ะสิ !” เจิดนภายิ้มจ๋อย ถูกพิมพ์พรข่มตลอดเวลา “นังคำแก้วมันรนกลับมาหาที่ตายแท้ๆ“ พิมพ์พรสายตาอาฆาตแค้น ไม่ยอมลดราวาศอกง่ายๆ
ทศพลล็อคประตูเรียบร้อยแล้ว ก็ส่งเสียงเรียกคำแก้ว “คำแก้วออกมาเถอะ พวกนั้นไปกันหมดแล้ว” คำแก้วค่อยๆเดินออกมา สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก “กลัวเหรอ ดูสิ หน้าซีดเชียว”
“ไม่มีอะไรที่คำแก้วกลัวยิ่งไปกว่าการพลัดพราก”
“คำแก้วกลัวว่าพี่จะทิ้งคำแก้วเหรอ ไม่มีวันซะหรอก”
“พี่รักคำแก้วเพราะอะไร”
“รักก็คือรัก ไม่มีเหตุผล พี่อยู่ใกล้คำแก้วแล้วมีความสุข อยากใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันจนแก่ก็แค่นั้น สำคัญด้วยเหรอว่าต้องรักเพราะอะไร”
“รอคำแก้วอีกหน่อยนะ อีกไม่นาน คำแก้วจะยอมเป็นของพี่ เราจะมีความสุขด้วยกันตามประสาผัวเมีย จนกว่า...ความตายจะพรากเราไปจากกัน”
ทศพลรีบปิดปากคำแก้ว “ไม่เอา... พี่ไม่อยากได้ยินคำนี้ อย่าพูดเรื่องเป็นเรื่องตายให้พี่ได้ยินอีก ฟังแล้วพี่ใจไม่ค่อยดี”
คำแก้วพยักหน้า รับคำ ทศพลยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นดูไร้เดียงสาเหมือนเด็ก คำแก้วหัวใจแทบละลาย