บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 20 หน้า 9
บุญส่งนำพวกของกำนันแย้มตามคำแก้วไปที่เทวาลัย ทศพลนอนตัวงออยู่ที่พื้น พิมพ์พรมองด้วยความสงสารระคนหมั่นไส้
กำนันแย้ม บุญส่ง กอ หมออ่วม และบรรดาสมุนถืออาวุธครบมือบุกมาถึงหน้าเทวาลัย
กำนันแย้มบ่น “กลิ่นสาบงูแรงชะมัดยาด นังงูผีมันต้องซ่อนตัวอยู่ในนี้แน่ๆ”
บรรยากาศวังเวง แฝงด้วยความน่ากลัวของเทวาลัย ทำเอาสมุนมองอย่างหวาดๆ กลืนน้ำลายเอื๊อก
บุญส่งสั่ง “ไม่ต้องไปกลัวมัน ! บุกเข้าไปเลย !”
กอหวาดๆ “ชักเสียวสันหลังวาบๆ หมออ่วมนำเข้าไปสิ พวกข้าจะได้ตาม”
“วันนี้ล่ะ ข้าจะเอาเลือดนังเจ้าแม่นาคีเซ่นสังเวยดาบเหล็กไหลของข้า” หมออ่วมชักดาบเหล็กไหลออกจากฝักชูโร่ก้าวขึ้นบันไดไปอย่างฮึกเหิม
บุญส่ง กำนันแย้มและกอก้าวตามแต่ละคนย่ำขึ้นไปบนเทวาลัย
คำแก้วตัวขึ้นเกล็ดเมื่อถูกแสงอาทิตย์หนีเข้ามายังเทวาลัย หูของคำแก้วได้ยินเสียงฝีเท้าผู้บุกรุกเทวาลัยด้วยสัญชาตญาณงูที่มีอยู่ในตัว คำแก้วรู้สึกถึงภัยที่กำลังจะมาถึง คิดหาทางหนีทีไล่ หลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า คำแก้วหนีเข้าไปยังซุ้มประตู หนีลงไปยังถ้ำใต้ดิน หายวับเข้าผนังเทวาลัยไป
บุญส่ง กำนันแย้ม กอ หมออ่วมเดินนำสมุนเข้ามา บุญส่งตาลุกวาวเมื่อเห็นเทวรูปที่ประดับเรียงรายอยู่ในเทวาลัย
กอหันไปพูดกับบุญส่งอย่างละโมบโลภมาก“สมบัติโบราณพวกนี้ ถ้าเอาไปขายนายฝรั่งคงได้หลายสตางค์”
บุญส่งหมายมั่นปั้นมือ “กำจัดนังเจ้าแม่ได้เมื่อไหร่ ข้าจะเอาคนมาขนให้เกลี้ยง”
กำนันท้วง “ผมเป็นกำนันที่นี่ อย่าลืมส่วนแบ่งของผมล่ะ”
หมออ่วมวางก้าม หันมาตวาดเสียงแข็ง “มัวแต่ตะลึงตะไลอยู่นั่นแหละอยากเป็นผีเฝ้าสมบัติอยู่ในเทวาลัยนี่หรือไง”
ทุกคนจำต้องยอมหุบปากแบบเสียไม่ได้
กอกระซิบเบาๆกับบุญส่ง “ทำเป็นวางท่าไปเถอะ หมดประโยชน์เมื่อไหร่ ข้าจะยุให้กำนันกำจัดไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์นี่ซะ”
บุญส่งหันมาสบตากับกอ ยิ้มนิดๆที่มุมปากเห็นพ้องต้องกัน
กำนันแย้มสั่ง “แยกกันค้นหาให้ทั่ว ลากตัวมันออกมาให้ได้”
สมุนกำนันแย้มแยกกันออกตามหาคำแก้วให้ควั่ก
บุญส่งก้มลงมองช่องโพรงลึกด้านหลังรูปสลักพญานาคที่ทศพลเคยตกลงไปข้างล่าง “นังคำแก้วมันต้องเลื้อยหนีลงไปในถ้ำทางนี้แน่ๆ”