บทละครโทรทัศน์ นางฟ้าล่าผี ปี2 ตอนที่ 3 หน้า 5
![บทละครโทรทัศน์ นางฟ้าล่าผี ปี2 ตอนที่ 3 หน้า 5](https://avatar.dmpcdn.com/p320x320/default.png)
ตั้มเปิดประตูเข้ามา....“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น...” ตั้มมองหน้าทุกคน “....รึว่าจะมีจริง?”แจนเร่ง “งั้นรีบถ่ายเลย มั่วๆเอา”“เดี๋ยวเจ๊...เจ๊โทรไปฟ้องลุงเฉินเหรอ......ผมเป็นโปรดิวเซอร์นะ”“เปล่า” แจนเสียงสูงที่กล้องโกโปรตัวเล็กด้านมุมหนึ่งของห้อง มีสัญญาณไฟสีแดงกระพริบอยู่ตลอด
ภายนอกตึกศิลปกรรม ที่หน้าจอโน้ตบุค เห็นภาพเมธ ป้อง แก้ว ตั้ม แจน กำลังถกเถียงกันอยู่ หน้าจอคอมเลื่อนไปด้านบน เป็นภาพบล็อกของแอนนา กับโสโลแกนที่ว่า " รู้ให้ลึก เข้าถึงทุกความจริง The net secret" หน้าจอเลื่อนลงมาที่กรอบวิดีโอเป็นภาพตั้ม เมธ ป้อง แก้ว แจน หัวข้อของคลิปนี้ คือ "แฉกลโกงรายการผี" แอนนากดไปที่ปุ่ม enter บนแป้นโน้ตบุ๊คแล้วยิ้มด้วยความสะใจ
สำนักงานแองเจิ้ล ในห้องประชุมที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือ โต๊ะตรงกลางเป็นโต๊ะยาว อาพิมยืนอยู่หัวโต๊ะ แบม เอโกะ ปาล์ม นั่งรอด้วยความสงสัย บนโต๊ะมีไม้กระดานและอุปกรณ์ชุดผีถ้วยแก้ววางอยู่ พร้อมสมุดคาถาเล่มเก่าๆกระดาษขาดรุ่งริ่งหนึ่งเล่มวางอยู่“คนเราผิดแล้ว ก็ไม่ควรจะผิดซ้ำ” เอโกะ แบม หันไปมองกันด้วยความสงสัยในคำของอาพิม “ไม่ต้องสงสัย ทุกคนรู้ไหมว่าสิ่งที่วางอยู่ข้างหน้าเราคืออะไร”เอโกะเอ่ย “หนังสือเก่า”แบมติง “ตลกไปไหนเนี่ย ?”“ก็แหม...บรรยากาศมันตึงเครียดนี่นา”อาพิมซัก “ปาล์มละรู้รึเปล่า”เสียงไลน์ดังขึ้นจากโทรศัพท์ของปาล์มที่วางอยู่บนโต๊ะ ปาล์มหน้าเจื่อน รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา อาพิมส่ายหน้า... ปาล์มเปิดข้อความในไลน์ที่ดังขึ้น เป็นข้อความของเมธที่ส่งมา “ปาล์ม เธอต้องรีบมาแล้ว มาให้ทันสามทุ่มไม่อย่างนั้นเราเละแน่” ตอนท้ายเป็นรูปหัวใจ ปาล์มมองไปที่นาฬิกาติดผนังห้อง เป็นเวลา 2 ทุ่ม ปาล์มหันไปมองที่กล่องชุดผีถ้วยแก้ว เอโกะตีไปที่ปาล์ม เพื่อเป็นการเตือน ปาล์มมองหน้าอาพิม ซึ่งอาพิมทำหน้าเอือมระอา“เอาละ! นี่คือชุดผีถ้วยแก้ว” อาพิมหยิบกล่องชุดผีถ้วยแก้วขึ้นมา “ซึ่งเป็นของโบราณตามคำบอกเล่ากันว่ามันเป็นชุดผีถ้วยแก้วในยุคแรกๆของไทย เดิมทีรูปแบบการเรียกดวงวิญญาณแบบนี้มาจากทางฝั่งฝรั่ง แต่ของไทยจะใช้วิธีการเรียกดวงวิญญาณให้มาสิงสถิตอยู่ภายในแก้ว เพื่อตอบคำถามบางอย่างที่เราอยากรู้ แต่ถ้าระหว่างที่เล่นกันอยู่นั้นแก้วถูกเกิดเปิดขึ้นมา ดวงวิญญาณนั้นจะมีพลังงานเพิ่มขึ้นจากสมาธิในดวงจิตของเรา”