บทละครโทรทัศน์ นางฟ้าล่าผี ปี2 ตอนที่ 4 หน้า 4
![บทละครโทรทัศน์ นางฟ้าล่าผี ปี2 ตอนที่ 4 หน้า 4](https://avatar.dmpcdn.com/p320x320/default.png)
ล้อรถหกล้อ ออกตัวเอี๊ยด เด็กหญิงจะกระโดดเข้าหารถ จ่าเสริมเข้าชาร์ต ดึงตัวกลับมาได้ เพียงอึดใจเด็กหญิงมองหน้าจ่าเสริมแล้วผลักจ่าเสริมไปยังพื้นถนน จ่าเสริมลอยล่องกลางอากาศ รถหกล้อวิ่งเข้ามาหา
บ้านจ่าเสริม เมียจ่าเสริมที่กำลังหลับอยู่ ได้ยินเสียงเดินประมาณ 3-4 ก้าวแล้วหยุดลง ตามด้วยเสียงประตูตู้ถูกเปิดออก เมียจ่าลืมตาตื่นขึ้น พลิกตัวไปมองเห็นจ่าเสริมยื่นอยู่ที่หน้าตู้เสื้อผ้า “ยังไม่เช้าเลยทำไมรีบกลับเล่า”
จ่าเสริมยังคงมองตู้อยู่อย่างนั้น เมื่อเห็นจ่าเสริมไม่ตอบอะไรจึงพลิกตัวกลับจะนอนต่อ จ่าเสริมเริ่มตัวสั่นเทิ้มจนเกิดเสียง “กึกกึก ๆ”
เมียจ่าผิดสังเกตจึงหันกลับไปดูอีกครั้ง “พี่เป็นอะไร!!” เมียจ่าลุกจากที่นอนไปดูใกล้ ๆ เห็นว่าที่ข้อมือของจ่าเสริมมีแสงสีดำประหลาดรูปทรงคล้ายเชือก พันอยู่ที่ข้อมือ “พี่เสริม!!” เมียจ่าขยับลุกจะไปหา จึงเห็นวิญญาณเด็กหญิง มองอยู่จากในตู้ เมียจ่าตกใจมาก ทันใดนั้นแสงดำคล้ายเชือกนั้นเริ่มเลื้อยลามจากข้อมือเป็นพันตัวจ่าเสริม “กล่องดำที่ลิ้นชัก...ที่ลิ้นชัก.....” พูดเพียงเท่านั้นจ่าเสริมก็ลอยขึ้น มีอาการคล้ายโดนเหวียงขึ้น ทะลุหายไปบนเพดาน “พี่เสริม!!” เมียจ่าจะขยับเดินแต่เกิดอาการตัวแข็งขยับไม่ได้
วิญญาณเด็กหญิงที่อยู่ในตู้มองด้วยสายตาน่ากลัว “ก่อนตี 4 ของพรุ่งนี้ !!!!” พูดเสร็จก็กระโดดมาตรงหน้าเมียจ่าแล้วกรี๊ดใส่หน้า
เมียจ่าสะดุ้งตื่นจากฝัน เสียงโทรศัพท์ดังต่อเนื่องอยู่ แสงเช้า ส่องเข้ามาแล้ว เมื่อได้สติ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย “ฮัลโหล !”
“พี่ทิพย์ ... เมียจ่าเสริมใช่ไหม”
“ใช่คะ จากไหนคะ”
“ผมดาบป๊อด เพื่อนจ่าเสริมที่เคยไปกินเหล้าที่บ้านบ่อยๆ จำได้ไหม”
“จำได้คะมีอะไรคะ”
“จ่าเสริมนอนหมดสติในรถอยู่กลางสี่แยก ตอนนี้จ่าอยู่โรงพยาบาล ยังไม่ได้สติ เป็นอะไรไม่รู้”
มือถือหล่นจากมือกระแทกพื้นจนแบตหลุด เมียจ่าอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ จึงเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วเปิดลิ้นชักในลิ้นชักพบกล่องเล็กๆ สีดำ “กล่องดำ...มีจริง ๆ ด้วย”
กล่องดำถูกเปิดออก เห็นเป็นนามบัตรแองเจิ้ล
อู่ซ่อมรถ วิญญาณจ่าเสริมหลับอยู่ค่อยฟื้นจากการสลบ จ่าเสริมพยายามรวมรวมสติ ทบทวนเหตุการณ์ แต่พอเริ่มขยับตัว กลับพบว่ามีแสงสีดำมัดตัวจ่าเสริมอยู่ “อะไรวะเนี่ย” จ่าเสริมพยายามดิ้นรนแต่ทำอะไรไม่ได้ จ่าเสริมดูตัวเองที่โดนมัดอยู่ด้วยแสงดำนั้น ไล่ไปตามเส้นแสงที่เลื้อยไปคลายเชือก ที่ปลายอีกด้านหนึ่งผูกติดกับของมือของวิญญาณเด็กหญิงที่ยืนอยู่ที่ปลายเตียง เธอมองมาที่จ่าแววตาน่ากลัว