บทละครโทรทัศน์ ตามรักคืนใจ ตอนที่ 12 หน้า 2
หนูนาตาโต ตกใจ “ไม่ได้นะคะ คุณตามาไม่ได้นะคะ นายังไม่ได้บอกความจริงกับพ่อเลย”
อรุณีเร่ง “อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดค่ะ .. ไม่มีเวลาแล้ว คุณนาต้องรีบบอกโดยเร็วที่สุด” หนูนาฟังเครียด “ถ้าคุณท่านขึ้นไปตาม ความจริงก็ต้องถูกเปิดเผย .. ลองคิดดูนะคะว่าการรู้จากปากคุณหนู กับรู้จากปากคุณท่าน แบบไหนมันจะดีกว่ากัน”
หนูนาคิดหนัก “ก็ได้ค่ะ หนูนาจะบอกพ่อวันนี้เลย” เธอมุ่งมั่น แบบแอบหวั่นใจ “อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด”
หนูนานึกถึงเรื่องตาด้วยความกังวล ในที่สุด ก็มาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านของราม...
รามค่อยๆได้สติ ยันกายลุกขึ้นจากพื้น แต่ความเจ็บปวดใจยังรัดตรึงในหัวอก
หนูนาเดินมาถึง เห็นรามเข้า ตาเป็นประกายทั้งหวาดหวั่นและมีหวังระคนกัน เดินเข้ามาหาพ่อ “น้ารามคะ” รามใจลอย ไม่ได้ยิน หนูนาเข้าไปใกล้ขึ้น “น้าราม!”
รามค่อยได้สติ หันมามองหนูนา สีหน้าของรามยามนี้ช่างตึงเครียด และอมทุกข์ “ฉันไม่ว่าง!! มีอะไรไว้คุยวันหลัง”
หนูนาใจหล่นวูบ.. “แต่..หนูนามีเรื่องสำคัญมาก อยากจะบอกน้าราม นะคะ”
รามหันมาหน้าอย่างดุ “บอกแล้วไงว่าฉันยังไม่อยากคุย!!”
หนูนาชะงัก..แต่ยังพยายาม “น้าราม ช่วย....ดูนี่หน่อยนะคะ” เธอยื่นรูปให้ “ช่วยดูหน่อยเถอะค่ะ นะคะ”
รามตวาด “ฉันบอกว่าวันหลังไง!” เขาเดินเฉียดมือหนูนาที่ถือรูป จนรูปหล่นกับพื้น!!
หนูนาอึ้ง ช็อค!! มองไปที่รูปบนพื้น...ซึ่งเป็นสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่เชื่อมโยงเธอกับพ่อมาโดยตลอด หนูนาก้มลงเก็บรูปขึ้นมา ปวดร้าวใจ....รามเม้มริมฝีปากเคร่งเครียด ก่อนจะเดินดุ่มๆจะเข้าบ้าน
หนูนามองรูปพ่อที่กอดตัวเองไว้อย่างแสนรัก กับด้านหลังของพ่อที่แสนจะเย็นชาในตอนนี้ แล้วความอัดอั้นที่อยู่ข้างในใจมาตลอดผุดพลุ่งขึ้น ทนไม่ไหวอีกต่อไป “แต่เรื่องที่หนูนาจะบอก ..มันเกี่ยวกับลูกน้ารามนะคะ” หนูนาโพล่งออกไป รามสะอึกกึก ยืนนิ่ง หันหลังให้หนูนา หนูค่อยๆขยับจะส่งรูปให้ราม “น้าราม..ดู...”
รามสวนขึ้นมา “ฉันไม่เคยมีลูก” หนูนาอึ้ง ตัวชาวาบ รามเอ่ยด้วยเสียงนิ่งเครียด “ไม่ว่าเธอจะไปได้ยินใครพูดอะไรเกี่ยวกับฉันมา มันไม่เป็นความจริง ฉันไม่เคยมีลูก ไม่เคยมีครอบครัว ไม่เคยมีใครทั้งนั้น”
หนูนายืนอึ้ง แต่ยังพยายามพูดต่อ ด้วยเสียงสั่นเทา น้ำตาปริ่มจะไหล “ละ..แล้วถ้ามีเด็กผู้หญิงคนนึง..มาบอกว่า...เค้าเป็นลูกน้ารามหล่ะคะ..น้ารามจะ..จะว่ายังไง ?”
รามค่อยๆหันมา..มองหนูนายืนอยู่ห่างพอสมควร ไม่เห็นรูปในมือหนูนา “ฉันก็จะบอกว่า..... ”บ้าไปแล้ว” ฉันไม่เคยมีเมีย แล้วฉันจะมีลูกได้ยังไง”
หนูนาช็อค..พูดอะไรไม่ออก..ด้วยสัญชาตญาณสั่งให้ค่อยๆกำรูปที่ถือไว้ไม่ให้รามเห็น หนูนาเสียงสั่น ลองอีกสักที “แล้วถ้า...ถ้า..หนูนาจะขอเป็นลูกน้าราม...จะได้หรือเปล่าคะ?”
รามมองหนูนาสงสารก็สงสาร แต่ด้วยปมที่อยู่ในใจทำให้ตอบไปว่า “ไม่ได้” หนูนาช็อครอบสอง หนักกว่าเดิม! “คนอย่างฉัน ดูแลใครไม่ได้ ปกป้องใครก็ไม่ได้ ฉันจะเป็นพ่อคนได้ยังไง” ฟังแล้วหนูนาจุก รามพูดต่อด้วยความเจ็บปวด “เธออาจจะกำลังมีปัญหากับพ่อ แต่...สิ่งที่เธอกำลังทำมันไม่ได้แก้ปัญหา ฉันเป็นพ่อเธอไม่ได้ ฉันเป็นพ่อใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น คนอย่างฉัน..เกิดมาคนเดียว แล้วก็จะตายไปคนเดียว... อย่ามาถามเรื่องนี้อีก” รามเดินหันหลังจากไป