บทละครโทรทัศน์ ตามรักคืนใจ ตอนที่ 12 หน้า 3
หนูนามองตามหลังพ่อหัวใจสลาย น้ำตาร่วงหยาดลงมาเหมือนน้ำทะลักจากทำทำนบกั้น ประตูปิดสะเทือน หนูนาสะดุ้ง ขวัญเอ๋ยแทบจะหลุดลอยหาย
ในบ้านรามรวดร้าว ทรุดลงหลังบานประตู เนื้อตัวสั่น เป็นอาการอ่อนแอที่ไม่ต้องการแสดงให้ใครได้เห็น...
หนูนาเดินซวนเซออกมา...เดินๆไปก็ทรุด... ล้มลง รู้สึกสิ้นไร้เรี่ยวแรง น้ำตาไหลพรากๆ....รู้สึกเหมือนตัวเองจะลุกไม่ขึ้นอีกต่อไปแล้ว...เสียงของพ่อก้องกังวานขึ้นในโสตประสาท
“ฉันไม่เคยมีเมีย ไม่เคยมีลูก ! / คนอย่างฉันเกิดมาคนเดียวแล้วก็จะตายไปคนเดียว….”
หนูนาสะอื้นฮั่กออกมาอย่างหนักเกินจะเก็บกลั้นไว้ หัวใจทั้งดวงที่เก็บไว้ให้พ่อมาโดยตลอด แหลกลาญลง
ที่บ้านวรรณพาณิช วรรณนั่งกินข้าว อรุณีรายงาน “ณีเรียนเรื่องที่คุณท่านให้คุณนารีบกลับแล้วนะคะ”
“แล้วยัยนาบอกว่าจะกลับเมื่อไหร่ ?”
“เห็นบอกว่า...จัดการธุระเรียบร้อยแล้วก็กลับเลยค่ะ”
วรรณถอนใจ “ฉันล่ะสงสารหลานจริงๆ ที่ต้องมารู้ว่าแม่ตัวเองถ่อขึ้นไปเชียงรายเพราะผู้ชาย! ไม่ได้ห่วงลูกแม้แต่นิดเดียว”
อรุณีสลดไปด้วย อรุณีปลอบวรรณ “...อย่ากลุ้มไปเลยค่ะ อย่างน้อยตอนนี้คุณนาอยู่กับคุณพ่อ เธอคงไม่เป็นไรมาก”
วรรณฟังอรุณี พยักหน้า...หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น
บนที่นอน หนูนานอนสะอึกสะอื้น ... แป้นหลับอยู่ ปรือตาตื่น...“เสียงอะไรวะ?” แป้นมองไปทางมุมที่หนูนานอนอยู่ รู้คำตอบ “หนูนานี่แกร้องไห้เหรอ?” หนูนาส่ายหน้า ปาดน้ำตา พยายามกลั้นสะอื้น แป้นลุกมาดู “แกเป็นอะไร?”
“ฉัน...ฉันไม่เป็นไร” แต่เสียงหนูนาสั่นเครือ
“ตั้งแต่เมื่อเย็นแล้วใช่มั๊ย ฉันเห็นตาแดงๆแต่ไม่ได้ถาม โดนคุณสิงห์ดุเหรอ?” หนูนาส่ายหน้า “งั้น..พวกนังพวงมันหาเรื่องอะไรแกอีกใช่มั๊ย หนอย!! พวกนี้มันกัดไม่เลิกจริงๆ แกไม่ต้องร้อง เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะไปจัดชุดใหญ่ให้ หรือว่าจะเล่นมันตอนนี้เลย!”
“แป้น” หนูนาจับเสื้อแป้นไว้ “ไม่ใช่ คุณสิงห์กับพวงไม่เกี่ยว ฉัน...พอดีฉันนึกถึงเรื่องที่บ้านน่ะ” พูดแล้วก็จะสะอื้น
“ที่บ้านแก ?”
หนูนาพยักหน้า “ฉัน..ฉันคิดถึงพ่อ...พ่อที่เคยดีกับฉัน เมื่อตอนเด็กๆ”
“โถ่เอ๊ย นังหนูนา...” แป้นลูบหัวปลอบ “ใครๆก็คิดถึงทั้งนั้นแหละวะ แต่เราก็ต้องทน ก็บ้านเราจน ต้องออกมาหาเงินนี่หว่า เอา...แกอยากร้องก็ร้องไปซะให้พอ แต่พรุ่งนี้ต้องหายได้แล้วนะ เราต้องทำงานหาเงิน จะมัวแต่เสียใจไม่ได้”