บทละครโทรทัศน์ ลมซ่อนรัก ตอนที่ 4 หน้า 10
“ฮึ่ยยยยยย”
ปราณนต์จ้องภัทรินเหมือนผู้ใหญ่ดุเด็กเอาแต่ใจ ภัทรินจ้องตอบท้าทาย
“คุณรู้มั้ยว่าชั้นไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวาน”
“แล้วมีใครได้ทาน?” ปราณนต์ย้อนกลับ
“ทำไมชอบยอกย้อน”
“ทำไมชอบคิดถึงตัวเอง”
“หมอ!!!”
เจ้าหน้าที่ชายอีก 3 คนเดินเข้ามาขัดจังหวะพอดี “ไปด้วยนะครับ”
ภัทรินจึงต้องระงับอารมณ์ไว้ พวกเจ้าหน้าที่เดินขึ้นรถมา
รถจี๊ปแล่นตุเลงๆ มาตามถนนขึ้นเขา ภัทรินมือนึงเกาะยึดเอาไว้ไม่ให้ตัวโยก แต่ก้มหน้าสัปหงกๆ
“นอนมาทั้งวันแล้วยังง่วงอีกเหรอ” ปราณนต์เห็นเข้าก็เอ่ยถาม
“มันนอนสบายที่ไหนกันล่ะ ป่านนี้แม่ชั้นเป็นห่วงแย่แล้ว”
“ผมโทรไปบอกแม่คุณให้แล้ว ระหว่างที่คุณนอนฝันหวานอยู่กลางโรงพยาบาลนั่นแหละ”
อยู่ๆ รถก็ส่ายๆ คนขับเริ่มเงอะงะ
“รถเป็นอะไรไปน้า” ปราณนต์ร้องถาม
“เอาข่าวดีข่าวร้ายครับ” น้าคนขับเอ่ยถาม
“ข่าวดี”
“ลุงเขียวของเราเครื่องยังฟิตวิ่งได้ฉลุยเลยครับ”
“ข่าวร้ายล่ะ” ภัทรินร้องถามขึ้นมาบ้าง
“เครื่องฟิต แต่เบรกไม่ได้ครับ..เบรกแตก!!!”
“ห๊า!!!” คำตอบทำเอาภัทรินและคนในรถตกใจกันหมด
“น้าล้อเล่นใช่มั้ย” ภัทรินถามให้แน่ใจว่าไม่ใช่มุขล้อกันเล่น
“ไม่ล้อเล่น..ข้างหน้า..ทางลงเขา..จับกันให้ดีๆ” น้าคนขับเสียงจริงจัง
ภัทรินเกาะยึดรถเอาไว้แน่น หญิงสาวกรีดร้องเสียงดังด้วยความกลัว รถไถลลงจากเขา พุ่งเร็ว
“ทุกคน..เดี๋ยวพอถึงทางขึ้นเขา..ผมจะประคองรถให้ช้าที่สุด..ได้จังหวะแล้ว โดดเลยนะ”
“หา..จะบ้าเหรอ” ภัทรินตวาดแหวออกมา
พวกเจ้าหน้าที่ต่างเตรียมพร้อมจะโดด
“เอ้าๆๆๆ..เตรียมโดดนะครับ..ห้า สี่ สาม สอง..โดดเลย!!!” คนขับเตรียมเอ่ยให้สัญญาณ พวกเจ้าหน้าที่ทยอยกันโดดลงจากรถทีละคนๆ ภัทรินเหวอๆ ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เห็น
“โดดสิคุณ” ปราณนต์เอ่ยเตือนหญิงสาว
“ชั้นไม่โดด” ภัทรินยืนยันเสียงแข็ง