บทละครโทรทัศน์ ลมซ่อนรัก ตอนที่ 1 หน้า 9
บรรดาเจ้าหน้าที่ต่างหน้าซีดๆ อึกอัก ไม่มีคำตอบ
“เปิดกล่องสิ” อัณณาชักแปลกใจสั่งพนักงาน เจ้าหน้าที่กรีดเปิดกล่องยาเหล่านั้น หญิงสาวหยิบยาออกมาดู ก็พบว่าภายในเป็นยาชนิดเดียวกัน แต่เป็นขนาด125 mg. “ร้อยยี่สิบห้าเอ็มจี” แผงอื่นๆ ในลังนั้นก็เป็นยาขนาด 125mg.ทั้งหมด “เปิดลังอื่น..เปิดให้หมดเลย!” ?
มุมรับรองภายในโรงพยาบาล พสุวัฒน์ยื่นเอกสารออกมาตรงหน้าอาจารย์หมอท่านหนึ่งสีหน้าเคร่งเครียด
“บันทึกเวลาการทำเคสของคุณ..กับของพยาบาลผู้ช่วยในเคสเดียวกัน..ทำไมลงเวลาไม่เหมือนกัน..คุณใช้เวลาผ่าตัดมากกว่าคนอื่น..ตั้งสองชั่วโมง” พสุวัฒน์เอ่ยปากบอก ขณะที่อาจารย์หมอมองเอกสาร งง ไม่รู้เรื่อง “และนี่ไม่ใช่ครั้งแรก..ทุกครั้งที่เราเชิญคุณมาทำเคสพิเศษที่ต้องอาศัยความเชี่ยวชาญเฉพาะ..คุณทำอย่างนี้ทุกครั้ง..คุณกำพล..ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะเอาเปรียบเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างนี้ได้”
อาจารย์หมอรู้สึกฉุน ลุกขึ้นยืน “พสุวัฒน์..คุณอย่าดูถูกวิชาชีพของผม..ผมมีจรรยาบรรณและจิตวิญญาณของแพทย์เต็มเปี่ยม..ไม่เคยคิดอยากได้เงินด้วยวิธีคดโกง..คุณจะตั้งกรรมการมาสอบวินัยผมก็ได้..แต่ผมขอแนะนำในฐานะเพื่อน..ก่อนจะกล่าวหาคนอื่น..ตรวจสอบภายในองค์กรคุณเองให้ดีก่อนเถอะ..เพราะถ้าจะมีอะไรเน่า..มันก็มาจากคนในนั่นแหละ” อาจารย์หมอเดินออกไป พสุวัฒน์อึ้ง รู้สึกเครียด
ภายในห้องทำงานของภัทริน หญิงสาวกำลังดูเอกสารเบิกยาและเครื่องมือแพทย์อยู่
“บิลนี้..เบิกเกินล้าน..ภัทเซ็นให้ไม่ได้นะคะ..ต้องทำเรื่องส่งถึงกรรมการให้ท่านพิจารณาอนุมัติด้วยตัวเอง” ภัทรินเอ่ยบอกกับธนาฒน์
“ผมทราบครับ แต่แพตช่วยเร่งให้ทันอาทิตย์นี้ได้มั้ย”
“มันก็เป็นไปตามขั้นตอนอ่ะค่ะ” ภัทรินยังยืนยันคำเดิม
“ก็ได้..แต่บิลอื่นๆ ไม่มีปัญหาใช่มั้ยครับ” ธนาฒน์ถามซ้ำ
ภัทรินคลี่บิลมองๆ “บิลใบละแสนสองแสนพวกนี้ ภัทอนุมัติได้เลย ไม่มีปัญหา” หญิงสาวกำลังจะหยิบปากกาเซ็นให้ แต่อยู่ๆ มือถือของของตนดังขึ้นมาก่อน หญิงสาวชะงัก มองเบอร์เขียนว่า “MOM”
“ขา..คุณแม่” ภัทรินรับสาย
“มีอะไรคะ..คุณแม่ขา..” ภัทรินยิ้มให้ธนาฒน์พลางเอ่ยถามปลายสาย ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งเก็บผักเมืองหนาวจากดิน ที่ปลูกอยู่เป็นไร่
ภารดีนั่งยองๆ ติดดิน มือนึงถือโทรศัพท์มือถือราคาถูกเอ่ยอย่างหมั่นไส้ลูกสาว “ไอ้ภัทเอ๊ย..ไม่ต้องเรียกคุณแม่ หรือพูดคะขาหรอก..แม่จะโทมาถามว่าวันเกิดปีนี้ ลูกจะกลับบ้านมั้ย ลูกไม่ได้กลับบ้านมาจะสองปีแล้ว..นังโก้ มันคิดถึงลูกนะ..