บทละครโทรทัศน์ สะใภ้จ้าว ตอนที่ 7 หน้า 6
“ต้องให้ช่างดูแล้วล่ะ นังซ้อน”
พุดซ้อนสะดุ้งเฮือก เชิดใส่ตาผล กระชากเสียงตอบ “มันอยู่ที่ไหนล่ะ ไปซื้ออะไหล่ตั้งแต่เช้า หายหัวไปทั้งวัน” พุดซ้อนมองดูคุณชายเล็ก “นี่แก แก” คุณชายเล็กล้างมือเสร็จ ทำหน้าเหรอ เอานิ้วชี้ตัวเอง “เออ แกนั่นแหละ อย่าเพิ่งล้างหน้ามาดูเครื่องรถให้ก่อน” คุณชายเล็กเดินมาดู
“ว้าคงอีกนาน งั้นหนูเดินกลับบ้านเลยนะตาผล”
“ครับ คุณสา”
คุณชายเล็กตาสว่างวาบ ค่อนข้างแน่ใจ “คุณสา”
สาลินหันมาไหว้พุดซ้อน พุดซ้อนรับไหว้มีท่วงท่า “หนูลานะคะ น้าพุด พุทธชาด”
“ค่ะ สวัสดีค่ะ หนูสาลิน”
คุณชายเล็กมองสาลินเต็มตา สาลินเห็นจึงเมิน เดินไปยังท้ายปั๊มที่ยังคงเป็นสวนของพุดซ้อน คุณชายเล็กมองตาม แล้วรู้สึกว่ามีคนขยับมาใกล้ คุณชายเล็กหันมาดูเห็นว่าเป็นชบาทิพย์ คุณชายเล็กรีบหันไปดูแท็กซี่ ตาผลช่วยเปิดฝากระโปรง คุณชายเล็กดูเครื่อง
“อู้ย ร่ำรวยไม่รู้เท่าไร ที่ทางไม่รู้กี่ขนัด เชื้อสายขุนนางรางน้ำ จะออกรถใหม่ให้หลานกี่คันก็ได้ นี่มาออกรถแท็กซี่ เซ็ก...เซ็ก กั้น แฮนด์ ก็เลยต้องซ่อมบ่อยอย่างนี้แหละ”
ตาผลหันมามอง ไม่ได้กลัวเกรงคหปัตนีหน้าใหม่ “อ้าว อีซ้อน คนรวยจริงเขารู้จักใช้เงิน แต่อีคนรวยปลอมน่ะ วันๆมีแต่อวดรวย ซื้อนั่นซื้อนี่ ลงท้ายก็หมดตูด”
พุดซ้อนสะดุ้งเฮือก คุณชายเล็กกลั้นหัวเราะ
“ไม่มีทางย่ะ” พุดซ้อนเพิ่งเห็น “ว้ายอีชบา ทำไมไปยืนซะชิด ถอยออกมานะอีใฝ่ต่ำ” พุดซ้อนลืมตัวเข้าไปหยิกคีบแขนชบาทิพย์ออกมา พลางด่าเป็นชุด
ที่ชานเรือนบ้านสวน สาลินเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อกับกางเกงขาสั้น ล้างหน้าจนสดใส เดินถือหนังสืออ่านเล่นออกมาจากห้องด้านใน ยายพิณกับคุณยายปอกจาวตาลกันอยู่ คุณตากำลังเล็มไม้ประดับที่นอกชาน เจ้าแกะนอนพังพาบทำการบ้าน
สาลินมานั่งลง “ปอกจาวตาลจะทำลอยแก้วหรือคะ”
“เปล่าลูก จะทำแกงจาวตาลกับปลาช่อน”
“ขา นี่คุณยายทำอาหารชาววังแข่งกะบ้านราชดำริหรือ”
“ชาววง ชาววังอะไร อาหารไทยน่ะไม่มีชาวบ้านชาววังหรอกลูก คนไทยเราก็กินเหมือนกันทั้งนั้น เพียงแต่ทำให้ครบเครื่องกว่าประณีตกว่าเท่านั้นเอง”
สาลินหยิบจาวตาลมากินหมับๆ ยายพิณหัวเราะจนผ้าแถบหย่อน เห็นทรวงแฟงฟาดร้าน
“แหม สาจะไปทราบหรือคะ สาเคยได้ยินแต่” สาลินวางแขนบนหมอนขวาน เชิดหน้า คิ้วขมวด เคร่งเคียด รวมทั้งเลียนเสียงคุณสร้อยชนิดเหมือนเปี๊ยบ “แกงเป็ดย่างใส่พุทราแดง หล่อนคงไม่เคยเห็นล่ะซี หลานอาซิ้มบ้านสวนวันๆ คงดูดแต่หนำเลี๊ยบ ของดีๆน่ะไม่เคยได้ลิ้มรสหรอก”
คุณยายหัวเราะ แต่ยายพิณหัวเราะจนผ้าแถบหลุด คุณตาหน้าบึ้ง
ยายพิณขำ “คุณสาพูดกี่ครั้งๆก็เหมือนทุกครั้ง”
“ล้อป้าล้อเชื้อไม่เอาลูก รู้ไว้เถอะ หนูโชคดีกว่าใคร ของชาววังก็รู้จักของพื้นบ้านก็คุ้น อาหารจีนก็รู้จักหมดทุกอย่าง”