บทละครโทรทัศน์ สะใภ้จ้าว ตอนที่ 7 หน้า 7
“ถ้าไม่รู้ก็คงโดนพวกผู้ดีค่อนตายซี ว่าเป็นพวกหลังเขาไกลปืนเที่ยง” คุณตาพูดเสียงขุ่น คุณยายมองอย่างปลอบ
สาลินถอนใจแล้วล้วงจาวตาลชิ้นที่สอง คุณยายฟาดเพียะ สาลินร้องโอดโอย “ฮึ ไม่กินก็ได้ หนูไปอ่านหนังสือที่กลางสวนดีกว่า”
คุณตาสั่ง “เจ้าแกะ ไปเล่นในสวนไป อย่าให้ห่างคุณสานะ”
สาลินลุกขึ้น เจ้าแกะรับคำ วิ่งตามสาลินไป
ยายพิณสงสัย “คุณสาจะไปอ่านหนังสือ ให้เจ้าแกะไปซนให้หนวกหูทำไมคะ”
คุณตาอธิบาย “บ้านสวนตอนนี้มันไม่เหมือนก่อน ผู้คนคึกๆ ดีหรือร้ายยังไม่รู้ กันไว้ดีกว่าแก้ นังพิณ”
ศาลาท้ายสวนเป็นศาลาทรงไทยหลังเล็กๆงดงาม ยกพื้นไม้เป็นเงาวับ สำหรับใช้ทำงานหรือกินข้าวระหว่างทำสวน แต่ในตอนนี้เป็นที่สำราญของสาลิน จึงมีการเอาไม้ดอกที่ขึ้นง่ายมาปลูกออกดอกพราวไว้รายรอบ ต้นไม้บริเวณนั้นส่วนใหญ่เป็นไม้ผล เช่น มะม่วง มีแนวท้องร่องสวนเป็นระเบียบ มีการเก็บกวาดเสมอจนเรียบโล่ง ต่างจากที่ถัดไปอีก 2-3 แนวท้องร่องนั้นค่อนข้างรกด้วยวัชพืช เถาตำลึง มีใบไม้เกลื่อนกล่น
สาลินนั่งพิงเสาศาลา กำลังก้มหน้าอ่านหนังสืออย่างใจจดใจจ่อ ลมเย็นพัดผมมาระแก้ม สาลินปัดผมออกจากแก้ม ลดหน้าสือลงแล้วชะงัก ห่างออกไปในแนวสวนที่รกเรื้อ คุณชายเล็กแต่งตัวหล่อ หน้าตาสะอาดสะอ้าน ผมหวีหย่งเป็นมัน มองมาที่สาลินพลางยิ้ม สาลินขมวดคิ้ว
“ฮัลโหล” ขาดคำคุณชายเล็กก็กระโดดข้ามท้องร่องมาหนึ่งท้องร่อง สาลินขยับตัวให้ท่านั่งเรียบร้อยขึ้น “สวัสดีครับ” คุณชายเล็กตั้งท่าจะโดด ทันใดมีกระสุนดินปั้นถูกยิงมา ข้ามหัวคุณชายเล็กไปกระแทกต้นมะม่วงข้างหลัง “เฮ้ย เว้ย ใครลอบยิงผม”
คุณชายเล็กมองไป เห็นเจ้าแกะง้างหนังสติ๊กป้อนกระสุนลูกใหม่เข้า เดินย่างสามขุมออกมา
สาลินประกาศ “นั่นเป็นการเตือน เพราะที่ๆคุณยืนเป็นสวนของน้าพุดซ้อน แต่ถ้ากระโดดมาอีกก็เป็นสวนของฉัน”
คุณชายเล็กขอร้อง “ไอ้หนู ลดหนังสติ๊กลงก่อน” สาลินพยักหน้า เจ้าแกะลดหนังสติ๊กลง “ผมข้ามไปได้ไหมครับ”
“คุณเป็นใครก็ไม่รู้”
“โธ่ เราเพิ่งเจอกันเมื่อกี้เอง”
“เจอกันยังไงที่ไหน”
“โธ่ ก็ที่ปั๊มไงครับ ผมเพิ่งช่วยซ่อมแท็กซี่ของตาผลจนวิ่งได้เมื่อกี้นี้เอง”
สาลินทำตาปริบๆ “คุณคือช่างฟิตที่หน้าดำเป็นนางชั่นบอเหมาเมื่อกี้นี้เหรอ”
“เห็นไหมว่าเรารู้จักกันแล้ว ทีนี้คุณจะอนุญาตให้ผมเข้าสวนได้หรือยัง” สาลินคิดนิดหนึ่งแล้วพยักหน้า คุณชายเล็กกระโดดตุ๊บมาหน้าเจ้าแกะ เจ้าแกะขยับตั้งท่าง้างหนังสติ๊กหน้าถมึงทึง “โธ่ คุณแกะ” เจ้าแกะชะงัก แปลกใจที่คุณชายเล็กรู้ชื่อ คุณชายเล็กอมยิ้ม กำมือยื่นมา “ฉันมีของมาฝากด้วย” คุณชายเล็กแบมือ ที่ฝ่ามือมีรถสปอร์ตของเด็กเล่น แต่ประณีตด้วยรายละเอียด ราคาแพงลิบ เจ้าแกะอ้าปากค้าง อยากได้จนน้ำลายแทบหก แต่ไม่กล้าหันไปมองสาลิน สาลินกัดริมฝีปาก รู้สึกว่าคุณชายเล็กเตรียมตัวมาดีเกิน แต่ก็พยักหน้า เจ้าแกะยิ้มแป้น คว้ารถเด็กเล่นมา
ที่ชานเรือน ยายพิณก้าวมาหัวกระได เกร็งพลังจากช่องท้องแล้วตะโกน “ไอ้แกะ” พลังเสียงยายพิณคล้ายบรรลุวิชาราชสีห์คำรณขั้น 9 เสียงนั้นดังสะท้อนสะท้านมาถึงศาลากลางสวน “ไอ้แกะ มาเอาของกินให้คุณสา”