บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ สะใภ้จ้าว ตอนที่ 36 หน้า 10
“ฉันไม่ต้องการความหวังดี พวกเธออย่ามาแส่เรื่องฉัน” วิรงรองมีอาการเกือบทนไม่ได้ จิตตินอึ้ง “แล้วนี่อัศนีย์ไปซุกหัวอยู่ที่ไหน”
ห้องพยาบาลไนต์คลับ อัศนีย์นอนคว่ำหน้าบนเตียงคนไข้ มือนุ่มนวลกำลังนวดกลางหลังให้ อัศนีย์หน้าซุกหมอนร้องคราง “โอ๊ย”
โสภาพรรณกำลังนวดให้ “ทนเจ็บนิดนะคะ เกือบครบคอร์สแล้วค่ะ”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสง เปิดประตูผัวะเข้ามา จิตติน วิรงรองตามมาด้านหลัง “ทำอะไรกันน่ะ”
“คุณอัศนีย์นวดกายภาพบำบัดอยู่ค่ะ”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเชิดใส่ “ให้คุณครูแสนหวานนี่ออกไป”
โสภาพรรณอึ้ง “คุณอัศนีย์คะ”
“คุณโสภากลับไปก่อนนะครับ”
“สุดแท้แต่คุณอัศนีย์เถอะค่ะ ขอตัวนะคะ คุณหญิง” โสภาพรรณเดินเรียบร้อยออกไป
“คุณหญิงมีอะไรให้ผมรับใช้”
“มีซิ นี่ไง” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงตบอัศนีย์ฉาด อัศนีย์หน้าสะบัด วิรงรอง จิตตินร้อง “นี่สำหรับดอกไม้กับมุกล้อมเพชรนั่น” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงตบช้ำอีก อัศนีย์หน้าสะบัดไปอีกทาง“แล้วก็นี่สำหรับนามบัตรจอมปลอม”
“คุณหญิงนี่จะมากเกินไปแล้วนะ”
“มันน้อยเกินไปต่างหาก ฉันอยากฆ่าเธอให้ตายคามือด้วยซ้ำ”
“อย่าลืม ว่าผมก็มีมือเหมือนกัน”
“กล้าเหรอ” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสง ก้าวไปเงื้อมือ อัศนีย์ปัดไปแล้วตบสวนด้วยหลังมือ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงตัวหมุนคว้าง 2 ตลบจึงล้มซบกับพื้น ชุดแผ่งดงาม วิรงรองกับจิตตินมองอย่างทึ่งมากกว่าตกใจ อัศนีย์ตามติด กระชากขึ้นมา ประคองไว้ในวงแขน “ปล่อยนะ”
อัศนีย์ตวาดวิรงรอง จิตติน “ออกไป”
วิรงรองวิ่งแน่บออกไป จิตตินโคลงหัวเดินตาม กดล็อกประตู อัศนีย์มองคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง “เธอจะทำอะไร”
“เดี๋ยวก็รู้คุณหญิง” อัศนีย์ก้มจูบบดขยี้ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเบิกตากว้าง
วิรงรอง จิตตินเข้ามาในห้องทำงานอัศนีย์ “ต๊าย ตบกันอย่างกะลิซกับเบอร์ตัน” จิตตินเข้ามารูดม่าน กระจกด้านเดียวเห็นอัศนีย์กำลังกอดจูบคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงแล้วประคองไปที่เตียง ล้มลงนอนกอดก่าย วิรงรองอ้าปากค้าง “ว้าย จิตติน ปิดม่าน”
“ปิดทำไม อยากดู”
“เมคเลิฟกันแล้ว ว้าย จิตติน แกทำอะไรน่ะ”
จิตตินหยิบกล้อง รัวถ่ายรูปทันที “ไว้เป็นที่ระลึก ผัวเก่าเมียเก่า คืนดีกันแล้ว”