บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ สะใภ้จ้าว ตอนที่ 36 หน้า 6
“ค่ะ กำชับว่าให้ถวายเสด็จให้ได้ จรวยเห็นรูปก็ตกใจแทบตาย ถึงไม่อยากให้ใครเห็น”
“หม่อมครับ จรวยไม่ได้ทำผิดอะไรเลยนะครับ จรวยกลับเนื้อกลับตัวแล้ว อย่าอคติจรวยอีกเลยนะครับ”
“ย่ะ เอาเป็นว่าฉันขอโทษหล่อนก็แล้วกัน”
“ทุกคนก็ขอโทษแม่จรวยเขาด้วย” นมย้อยสั่ง
“ขอโทษนะคะคุณจรวย / ต่อไปจะไม่อคติอีกแล้วค่ะ” นางข้าหลวงเด็กยกมือไหว้
จรวยยิ้มทั้งน้ำตา ไหว้ตอบกลับ “ขอบคุณทุกคนค่ะ”
“แต่ที่จะยกโทษให้ไม่ได้ ก็นังหลานสาวยายคุณแม่บ้านนี่แหละ นี่ใช่ไหมที่เขาลือกันว่าไปเป็นนังพาสสะเน่อร์ เบียร์ฮอลล์ แหม... ทำงานได้ไม่เท่าไหร่ ขึ้นเตียงกับนายจ้างเสียแล้ว หัวเด็ดตีนขาด ฉันไม่ยอมมีสะใภ้เป็นนังออหรี่หรอก” ทุกคนเป็นอึ้ง หม่อมอำพันหน้ามุ่งมั่น
ห้องนั่งเล่นตำหนักใหญ่ เสด็จประทับอยู่กลางโถง คุณสร้อยกับสอางค์หน้าบานนั่งอยู่เบื้องพระพักตร์ มาลา วรรณาถวายงาน
“ยายสาน่ะฉลาดเป็นกรด แคล่วคล่องว่องไว ภาษาก็ดี คุ้นเคยกับฝรั่งมังค่า สมกับเป็นภริยาท่านทูตในอนาคตเพคะ” คุณสร้อยอวยสาลิน
คุณสอางค์เอาบ้าง “ส่วนแม่ศรีน่ะเป็นแม่ศรีเรือน เยือกเย็นเป็นน้ำ คงทำให้คุณชายเล็กเลิกร้อนรนปรูดปราดได้เพคะ”
เสด็จทรงแย้มสรวล มาลา วรรณาเซ็ง “ทีนี้ล่ะเห็นเหมาะสม เป็นเนื้อคู่ตุนาหงันกันเชียวนะ”
คุณสอางค์ คุณสร้อยหัวเราะคิก นางข้าหลวงสาวใหญ่เดินนำเข้ามา หม่อมอำพันถือซองหน้าเคร่ง คุณสร้อย คูณสอางค์เชิดโดยอัตโนมัติ
“อ้าว.....แม่อำพัน เชิญจ๊ะ” เสด็จรับสั่งทัก หม่อมอำพันลงกราบ “มีอะไรหรือ”
“แหมลำบากใจจริง ๆ เพคะ ความไม่ควรจะกราบทูลให้ระคายเบื้องพระบาทเพคะ”
เสด็จแย้มสรวล “งั้นก็ไม่ต้องบอกดีไหม”
คุณสร้อย คุณสอางค์ยิ้มเยาะ หม่อมอำพันมองทั้งสองพี่น้องแล้วยิ้มมาดมั่นเหนือกว่า “แต่จะอุบเงียบงำความไว้ ก็ยิ่งไม่บังควรเพคะ”
“เลิกอารัมภบทได้แล้ว ไหนเอามาดูซิ” หม่อมอำพันส่งซองให้คุณสอางค์
คุณสอางค์รับมาแล้วเปิดซอง ดึงรูปออกแล้วร้องอุทาน คุณสร้อยชะเง้อดูแล้วตาเหลือก คุณสอางค์เอารูปกดแนบอก “ความไม่ควรจะกราบทูลให้ระคายเบื้องพระบาทจริงๆ เพคะ”
คุณสร้อยเห็นด้วย “ภาพไม่ควรจะทรงดูให้ระคายพระเนตรเพคะ”
หม่อมอำพันยิ้มเยาะ นมย้อยถอนใจ เสด็จทรงยื่นพระหัตถ์ ทรงมองคุณสอางค์อย่างเอาเรื่อง คุณสอางค์ยื่นรูปไป เสด็จทอดพระเนตรแล้วขมวดพระขนง ทรงลดรูปลง “นี่อะไรกัน”
“รูปแม่พาร์เนอร์กำลังทำงานน่ะซีเพคะ”