บทละครโทรทัศน์ เงาใจ ตอนที่ 1 หน้า 10
“คุณวาทิตอารมณ์ไม่ดี เพราะคุณอังกูรไปบ้านเมใช่ไหมคะ”
วาทิตถอนใจพยามเปลี่ยนเรื่อง “ถ้าป้าเอื้องคำทำอาหารเย็นเสร็จแล้วก็ตั้งโต๊ะได้เลยนะ ฉันหิวแล้ว”
“คุณวาทิตคะ ปัญหามีไว้แก้ ไม่ได้มีไว้กลุ้มนะคะ”
วาทิตมองหน้ากินรี “เธอก็รู้ว่าฉันไม่มีทางสู้พี่กูรได้”
“คุณหาทางหรือยังล่ะคะ นรีเห็นวันๆคุณก็เอาแต่อยู่บ้านคอยเช็คว่าคุณกูรไปหาเมหรือเปล่า แต่ตัวคุณน่ะไม่เคยลุกไปทำอะไรเลย”
“แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไง”
“ทำเท่าที่คุณกูรทำได้สิคะ แต่ต้องทำนะคะไม่ใช่มานั่งยอมแพ้อยู่อย่างนี้ ไม่อย่างนั้นคุณจะเสียใจไปตลอดชีวิตถ้าสิ่งที่คุณต้องการหลุดมือไป”
“เธอพูดถูกนรี”
กินรียิ้มพอใจที่ทำให้วาทิตลุกขึ้นสู้ได้
ที่แปลงดอกเสี้ยน แรมยืนคุมรุทร อนุวัตร วารินช่วยกันตัดดอกเสี้ยนใส่กระบะใส่ดอกไม้ อนุวัตรกับวารินหน้าหงิกงอและง่วงจัด อนุวัตรมือไม้สั่นงันงกตลอด
รุทรกำชับ “เฮ้ย...ไอ้วัตร ดีๆสิ เดี๋ยวดอกไม้เสียหมด”
“ทำไมแกไม่ตัดสินใจขายเขาไปตั้งแต่เมื่อวานวะไอ้รุทร ไปๆมาๆเลยลำบากใหญ่เลยต้องแหกตาตื่นมาตัดดอกไม้ตั้งแต่เช้ามืด”
“นั่นสิ คิดผิดหรือเปล่าก็ไม่รู้ที่อยู่ข้างแม่กับพี่วัตร”
รุทรขำ “เอาน่าไม่ต้องบ่น ก็ถือว่าตัดสินใจร่วมกันก็ช่วยๆกันสิ”
รุทร อนุวัตร วารินตัดดอกไม้หมดแล้วเข็นกระบะจะไปใส่ท้ายรถกระบะ
แรมเดินมาหาแล้วยื่นนามบัตรให้รุทร “นี่นามบัตรของหนูคนนั้น ไปถึงแล้วก็โทรหาเขาก็แล้วกัน รีบไปส่งกันนะ” แรมหาว “แม่จะไปนอนต่อล่ะ”
อนุวัตร กับ วารินจะเดินตามแรมไปแต่รุทรดึงแขนไว้ทั้งคู่ “จะไปไหนกันจ๊ะเพื่อนรักและน้องรัก”
“ก็ไปนอนน่ะสิง่วงจะตายอยู่แล้ว หนาวด้วย”
“ไม่ดีมั้ง ไหนๆก็ช่วยกันตัดแล้ว ก็ต้องไปช่วยกันส่งด้วยสิ”
“นี่แกจะให้ฉันกับรินไปเชียงใหม่ด้วยเหรอ”
“แน่นอน อยากสนับสนุนให้ขายดีนักนี่จะให้ฉันขับร้อยโค้งไปคนเดียวได้ไง ไม่ต้องเรื่องมากทั้งคู่ไปด้วยกันนี่แหล่ะ”
อนุวัตรหน้าเสียอยากจะร้องไห้ วารินเข้ามาตบไหล่ปลอบ “ถูกของพี่รุทรนะพี่วัตร เราร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาขนาดนี้แล้วจะทิ้งกันได้ไง”
“เฮ้ย...ตกลงเราอยู่ข้างไหนวะริน เมื่อวานข้างแม่ เมื่อกี้ข้างพี่ ตอนนี้ข้างรุทร เดี๋ยวจะอยู่ข้างไหนอีก”
“อ๋อ...เดี๋ยวนะเหรอ รินก็จะอยู่ข้าง....ข้างในบ้านไง” วารินฉวยจังหวะเผลอดึงมือออกแล้ววิ่งปรูดเข้าบ้านไปเลย
“เฮ้ย...ไอ้ริน เอาตัวรอดได้ไงวะ ไอ้รุทร ปล่อยฉัน ฉันจะไปตามไอ้รินเอง”