บทละครโทรทัศน์ เงาใจ ตอนที่ 1 หน้า 8
“ดอกเสี้ยนไง ที่แพรเคยบอกว่าอยากตื่นมาเห็นทุกวัน”
“แพรเคยพูดเหรอ”
รุทรพยักหน้ารับ “รุทรได้ยินทุกคำที่แพรพูด แพรรออีกนิดนะ ขอรุทรพร้อมกว่านี้อีกนิด แล้วรุทรจะไปขอแพรแต่งงาน”
แพรอึ้ง “แต่งงาน...แล้ว”
“แล้วเราก็จะมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่นี่ สร้างครอบครัวด้วยกันที่นี่” รุทรพูดพร้อมกับเข้าไปกอดแพรเอาไว้ สีหน้าแพรเหมือนครุ่นคิดไม่แน่ใจ
ปัจจุบัน รุทรนั่งอยู่ในกระท่อมหลังเล็ก ตรงหน้ามีกล่องที่ใส่ทุกอย่างเกี่ยวกับแพรในนั้น รุทรหยิบรูปของแพรขึ้นมาดู พร้อมกับของโน่นนี่ จนมาเจอกับการ์ดแต่งงาน รุทรหยิบขึ้นมาถือแต่แล้วก็ไม่กล้าเปิด วางลงในกล่องเหมือนเดิม นึกไปถึงอดีตอีกครั้ง............
รุทรขี่รถมอเตอร์ไซค์มาถึงหน้าบ้านเจอแพรที่นั่งรออยู่ที่เก้าอี้สนาม รุทรรีบจอดรถแล้วลงไปหา “แพร มาไงเนี่ย น่าจะโทรบอกรุทรจะได้ไปรับ”
“แพรมาธุระแป๊บเดียว”
รุทรงง เพราะแพรไม่เคยใช้คำว่าธุระกับเขา “ธุระ....กับรุทรหรือเปล่า” แพรพยักหน้า “ดีเหมือนกัน ที่จริงรุทรก็มีเรื่องอยากจะคุยกับแพร ที่รุทรขอเวลาแพรไว้รุทรพร้อมแล้วนะ เดือนหน้ารุทรจะให้แม่ไปคุยกับพ่อแม่แพร” รุทรบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ แต่แพรนิ่งจนรุทรผิดสังเกต
“แพรเป็นอะไร ไม่ดีใจเหรอ”
“รุทร ถ้าความพร้อมของรุทรคือเท่าที่รุทรมีตอนนี้ มันคงไม่พอสำหรับแพร”
“ทำไมล่ะแพร เรามีอาชีพ มีบ้าน ไม่ต้องมีหนี้สิน แค่นี้มันก็ทำให้เรามีความสุขได้นะ”
“ถ้าอย่างนั้นคำว่าพร้อมของเราสองคนคงไม่เหมือนกันแล้วล่ะ แพรขอโทษนะ”
แพรกำลังจะเดินหนีแต่รุทรพูดขึ้นมาก่อน “ที่แพรเพิ่งจะมาบอกรุทรตอนนี้ เพราะแพรได้เจอคนใหม่ที่ดีกว่าใช่ไหม”
แพรพยักหน้ารับ “เวลาปีกว่าๆที่รุทรไปดูงานเมืองนอก มันนานพอที่จะทำให้แพรรู้ว่าชีวิตแพรต้องการอะไร”
รุทรเข้าไปกอดแพรเอาไว้ “รุทรยังพอมีโอกาสแก้ไขอะไรได้บ้างไหมแพร”
“แพรกับพี่เอกคุยกันแล้วว่า หลังแต่งงานเราจะย้ายไปอยู่กรุงเทพฯด้วยกัน”
“แต่งงาน”
แพรผละถอยออกมาแล้วหยิบการ์ดแต่งงานส่งให้รุทร รุทรรับมาถือนิ่งอึ้งไปไม่กล้าเปิดออกดู
“พ่อแม่พี่เอกเขาจะเปิดบริษัทตกแต่งภายในให้ แพรคงต้องไปช่วยงานพี่เอก แพรขอโทษนะรุทร” แพรบอกด้วยน้ำเสียงติดเศร้าเล็กๆ รู้สึกใจหายอยู่เหมือนกัน
แพรลุกขึ้นเดินออกไป รุทรมองตามแพรจนสุดสายตา น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาเงียบๆอย่างเจ็บปวด