บทละครโทรทัศน์ เงาใจ ตอนที่ 1 หน้า 6
ที่แปลงผัก แรมยืนรอด้วยความเป็นห่วง รุทรกับอนุวัตรช่วยกันขนผักเสร็จเดินมาหาแรม
“นี่แม่บุษไปคุยตั้งนานแล้วหายเงียบไปเลย เป็นไงบ้างก็ไม่รู้”
เสียงเครื่องบินบินผ่าน ทุกคนหันไปมองตามเสียง แล้วเห็นเครื่องบินๆผ่านขึ้น
“สงสัยจะได้อย่างที่เขาต้องการแล้วมั้งครับ”
“เอ...แต่ฉันสังหรณ์แปลกๆนะ” อนุวัตรหวั่นๆ
“คิดมากน่า นั่นไงมากันโน่นแล้ว ถามดูเองเองแล้วกัน”
บุษบันเดินมากับวาริน พอใกล้ๆถึงที่แรม อนุวัตร รุทร อยู่บุษบันก็ตีหน้าเศร้าถลามาหา “รุทร”
“ว่าไงเกิดอะไรขึ้น” แรมรีบถาม
“สองคนนั่นร้ายมากเลยนะแม่ บุษไปบอกดีๆว่าเจ้าของเขาไม่ขายก็มาด่าว่าหาเรื่องบุษ แย่จริงๆ”
แรมฟังแล้วไม่อยากจะเชื่อจึงขอความเห็นวาริน “จริงอย่างที่แม่บุษเขาว่าเหรอริน ทำไมตอนที่เขาอยู่กับแม่ออกจะเรียบร้อย”
วารินจะอ้าปากบอก บุษบันก็รีบพูดแทรก “แม่กับน้องรินน่ะซื่อๆก็ไม่ทันใครเขาหรอก บุษน่ะคนค้าคนขายพวกเจ้าเล่ห์แบบนี้ ดูปร๊าดเดียวก็รู้ ฮึ...ทำเป็นมาซื้อดอกไม้บังหน้าที่แท้ก็มาจับผู้ชาย”
“คุ้นๆนะเจ๊ มาซื้อผักบังหน้าเพื่อมาหาผู้ชาย เคยเจอที่ไหนหว่า” อนุวัตรว่าลอยๆ
บุษบันมองอนุวัตรตาเขียวปั้ด “รุทร ที่บุษยอมโดนด่าเสียๆหายๆก็เพราะรู้ว่ารุทรไม่อยากให้ใครมายุ่งกับแปลงดอกเสี้ยนของรุทรนะ”
“ยังไงผมก็ขอบคุณมากนะครับ” บุษบันยิ้มดีใจ แต่แรม วาริน อนุวัตรมองรุทรด้วยความไม่พอใจ
ในเครื่องบินเล็ก เมทินีและทิปปี้ยังอารมณ์เสียกับบุษบันไม่หาย
ทิปปี้หมั่นไส้ “ฉันละอยากเห็นหน้านายรุทรลูกชายป้าแกจังเลย ว่าหล่อแค่ไหน ยายนั่นถึงได้ทำตัวเป็นหมาบ้าไล่งับเราซะขนาดนั้น”
“แกอยากเจอจริงๆเหรอผู้ชายแบบนี้...ไม่มีมารยาท จะไม่ขายดอกไม้ก็มาบอกเราดีดีก็ได้ ไม่เห็นต้องส่งแฟนมาไล่เราเลย ดูสิ เสียเวลา เสียอารมณ์มาก”
“เอ๊ะ แต่เมื่อกี้แกเพิ่งตอกหน้ายัยนั่นว่าไม่ใช่แฟนไม่ใช่เหรอ”
“เป็นแฟนไม่เป็นแฟนฉันไม่สนใจหรอก แต่ถ้าหมอนั่นไม่บอกให้มา ใครจะกล้ามาเอง อยากปฏิเสธแต่ไม่กล้า ใช้ผู้หญิงบังหน้า เกลียดนัก รุทร ฉันจะจำชื่อนี้จนวันตายเลยคอยดู”
“เฮ้อ...บินมาเสียเที่ยวแท้ๆเลย แล้วนี่แกจะทำไงดี พรุ่งนี้เช้าลูกค้ามาตรวจงานแกคงเอาตาย”
เมทินีได้แต่ถอนใจมองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบิน สีหน้าเครียดคิดไม่ตก
ที่โต๊ะอาหาร บ้านแรม อนุวัตร และวาริน นั่งรอที่โต๊ะ