บทละครโทรทัศน์ เงาใจ ตอนที่ 1 หน้า 7
รุทรที่อาบน้ำในชุดใหม่เดินมา พอเห็นอาหารก็ดีใจ “โห...แกงขนุนของโปรด” แต่พอลงนั่งก็เริ่มเห็นความผิดปกติคือ แรม อนุวัตร วารินนั่งนิ่งเงียบ “เป็นอะไรกัน ทำไมเงียบกันหมด อย่าบอกว่าพร้อมใจกันงอนผมเรื่องไม่ขายดอกไม้นะ”
แรม อนุวัตร วารินพูดพร้อมกัน “ใช่!!!”
รุทรสะดุ้งหน้าเจื่อนพูดไม่ออก
“รินเล่าให้แม่กับพี่วัตรฟังหมดแล้ว เรื่องที่ยัยเจ๊บุษนั่นไปอ้างว่าเป็นแฟนพี่รุทร แล้วก็ไล่พี่เมกับพี่ทิปปี้ไป”
“เป็นไงล่ะไว้ใจแม่บุษบันจนได้เรื่อง มันสมควรมั้ยที่แม่จะงอนรุทร”
แรมมองรุทรไม่พอใจ พอรุทรหันไปทางวารินๆก็จ้องหน้าเอาเรื่อง รุทรหันไปหาอนุวัตรๆก็จ้องด้วย รุทรจนมุมนั่งนิ่งคิดอยู่ครู่แล้วตัดสินใจพูดออกมา “เอ้า อยากให้ขายผมขายให้ก็ได้ พอใจกันไหมครับทุกคน”
แรม อนุวัตร วาริน มองหน้ากันยิ้มดีใจที่รุทรใจอ่อน
แรมปลื้มใจ “ในที่สุดดอกไม้บ้านเราก็จะได้ไปอยู่ในงานพืชสวนโลก”
อนุวัตรตบไหล่รุทรน้ำตาจะไหล “แกเป็นลูกที่ดีที่สุดเลยว่ะไอ้รุทร”
“ไม่เป็นไร ฉันยอมสละเพื่อความสุขของทุกคน แต่พรุ่งนี้ตีสามรินกับแกต้องลงไปช่วยฉันตัดดอกเสี้ยนนะ”
อนุวัตร วารินพูดพร้อมกัน “ตีสาม!”
รุทรยิ้มกวน “จะได้เอาไปส่งให้เขาที่เชียงใหม่แต่เช้าไง”
“เอ่อ...รินเปลี่ยนใจอยู่ข้างพี่รุทรได้มั้ยอ่ะ”
รุทร แรม อนุวัตร ตอบพร้อมกัน “ไม่ได้!” วารินหน้าจ๋อยๆไป หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ
รุทรยืนดูแปลงดอกเสี้ยนเหมือนจะสั่งลาแล้วก็ถอนหายใจลึก
รุทรย้อนนึกย้อนไปในอดีต เช้ามืดวันหนึ่ง รุทรเปิดประตูเต็นท์ออกมายืนชมวิว
สักพักแพรก็ตามออกมายืนข้างๆ “บรรยากาศดีจังเลยนะรุทร”
“นี่เป็นจุดชมวิวที่ดีที่สุดแถวนี้เลยนะแพร”
แพรกวาดสายตามองบรรยากาศรอบข้างเหมือนจะดื่มด่ำความงาม แพรสะดุดตากับทุ่งดอกเสี้ยนที่อยู่มุมหนึ่ง
“นั่นดอกอะไรน่ะรุทร สวยจังเลย”
รุทรหันมองตามแพร “ดอกเสี้ยน แพรชอบเหรอ”
รุทรถามเมื่อเห็นว่าแพรมองทุ่งดอกเสี้ยนไม่วางตา แพรหันมายิ้มให้แล้วพยักหน้า “ถ้าแพรตื่นมาแล้วเห็นดอกเสี้ยนทุกวันคงดีนะ” แพรบอกด้วยอารมณ์พาไป
เวลาต่อมา รุทรให้แพรใช้ผ้าปิดตาแล้วพาเดินมาที่หน้าบ้าน
“รุทรเล่นอะไรเนี่ย”
“รุทรมีอะไรจะเซอร์ไพรส์แพร รับรองแพรต้องชอบ” รุทรบอกแล้วก็ค่อยๆเปิดผ้าคาดตาแพรออก
“อะไรกันเนี่ย” แพรมองแปลงดอกเสี้ยนแล้วถามรุทรงงๆ