บทละครโทรทัศน์ บ่วงบรรจถรณ์ ตอน 9 หน้า 12
“เป็นประเพณีที่น่าสนใจมากเลยค่ะ”
“พี่หลาวเปิงอยากให้เจ้าอาแสงฉายกับเจ้าอาวรรณทิพย์เป็นผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาว แต่ไม่รู้ว่าท่านทั้งสองจะกลับจากเชียงใหม่ทันไหม ?”
“ถ้าไม่ทันก็ยังมีเจ้านางจามรีอีกพระองค์” เจ้านางตองริ้วกับซานแปงยิ้มเห็นด้วยกับบัวเขม
“น้าปอสากับบัวเขมพูดไทยเก่งเหมือนจายซานแปงเลยนะคะ”
“ยายผมเป็นคนไทยครับ ท่านตายไปยี่สิบกว่าปีแล้ว” แพรนวลยังไม่ทันถามต่อ จันสมเข้ามา ท่าทางลุกลี้ลุกลนเหมือนมีเรื่องอยากจะเล่าให้เจ้านางตองริ้วฟัง “มีอะไรเหรอจันสม”
“พวกนางในหอคุยกันว่าเจ้านางเรืองระยับจะแต่งงานกับจายหลาวเปิงหลังงานแต่งของเจ้านางตองริ้วค่ะ”
“มีงานมงคลติดกันแบบนี้ถือเป็นเรื่องดีนะคะ”
เจ้านางตองริ้วกับซานแปงนึกประหลาดใจ ไม่คิดว่าหลาวเปิงจะยินยอมแต่งงานได้ง่าย ๆ แพรนวลเศร้า เจียมตัว เพราะสถานะตอนนี้ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะรักหลาวเปิง
ลานลั่นทม แพรนวลยกนาฬิกาที่ห้อยคออยู่ขึ้นมาดูด้วยความเศร้าและว้าวุ่นใจ
“แม่หญิงลืมของไว้”
แพรนวลหันไปเห็นหลาวเปิงเดินเข้ามา แปลกใจว่าลืมอะไร หลาวเปิงยื่นดอกลั่นทมสีขาวบานสวยสดในมือให้แพรนวลดู แล้วจึงเอาดอกลั่นทมดอกนั้นทัดหูให้แพรนวลพร้อมกระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา
“อย่าลืมหัวใจของผม”
แพรนวลอึ้ง พูดไม่ออก เพราะในโลกของความจริงเขาและเธอต่างก็มีเจ้าของแล้ว
“ผมไม่รู้ว่าหัวใจของแม่หญิงเป็นของใคร แต่หัวใจของผมให้แม่หญิงไปหมดแล้ว”
ใบหน้าแพรนวลร้อนวูบวาบ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบทะลักล้นออกมา หลาวเปิงประคองมือของแพรนวลขึ้นมากุมไว้อย่างทะนุถนอม
“คุณไม่ควรทำให้เจ้านางเรืองระยับเสียใจ” แพรนวลสะบัดมือหลุดจากหลาวเปิงแล้ววิ่งหนีไป
ระเบียงบนหอคำ เจ้านางเรืองระยับยืนสง่าดุจพญาหงส์ เห็นหลาวเปิงยืนเศร้าเสียใจเมื่อแพรนวลวิ่งหนีไป
“คุณแพรนวลคงพยายามตัดใจจากจายหลาวเปิง”
“ฉันยังไม่มีความสุข ถ้าแพรนวลไม่เจ็บปวดที่สุด” สายตาเจ้านางเรืองระยับอาฆาตมาดร้าย