บทละครโทรทัศน์ บ่วงบรรจถรณ์ ตอน 9 หน้า 13
หน้าหอคำ ซานแปงเอ่ยปากชวนแพรนวลที่วิ่งสวนเข้ามาพอดี
“ผมกำลังจะออกไปดูเขาขึงหน้ากลองมังคลาที่โรงงาน แม่หญิงแพรนวล อยากเห็นไหมครับ”
แพรนวลหันมองหา “น้าปอสากับบัวเขมไม่ไปด้วยเหรอคะ ?”
“แม่ปอสากับน้องบัวเขม ขอติดรถพี่เรืองระยับไปไหว้อัฐิยายกิ่งแก้วที่วัดปากทางแยกเข้าดอยเหนือค่ะ”
แพรนวลหันขวับ “กิ่งแก้ว ?”
“ยายของผมชื่อกิ่งแก้วครับ” แพรนวลใจระทึก นึกลุ้นว่ายายกิ่งแก้วอาจเป็นคนเดียวกันกับที่เธอรู้จัก
หลาวเปิงเดินเข้ามา พอเห็นแพรนวลก็ทำสายตาเศร้า ๆ ตัดพ้อ “หลาวเปิงมาพอดี”
ซานแปงถามแพรนวล “แม่หญิงจะไปกับเราไหมครับ” แพรนวลลังเล อยากไปกับซานแปงเพื่อสืบถามเรื่องราวของกิ่งแก้ว แต่อีกใจก็ไม่อยากทำตัวใกล้ชิดหลาวเปิงมากเกินไป
หลังโรงงานเฟอร์นิเจอร์ ซานแปงกับหลาวเปิงพาแพรนวลมาที่ศาลาหลังใหญ่ บนลานปูนสะอาดเรียบจนเป็นมันเงา มีกลองขนาดใหญ่สองใบวางอยู่บนโต๊ะกลางศาลา ส่วนประกอบของตัวกลองคือหนังสัตว์ทาสีแดง มีโครงสร้างเป็นหวายถักร้อยอย่างแข็งแรง
“หน้ากลองกว้างสี่ศอก ยาวสี่ศอกครึ่ง ต้องใช้คนหามคานหาบสี่คน ไม่นับคนตีกลองหัวท้ายอีกสองคน”
“ใช้กลองทั้งสองใบนี้ในวันงานเหรอคะ”
“ใบหนึ่งใช้ในวันแต่งงาน อีกใบสร้างสำรองไว้ครับ”
“ผมดีใจที่แม่หญิงเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้น้องตองริ้ว”
หลาวเปิงประสานสายตากับแพรนวล พยายามบอกความนัยที่มากกว่าความดีใจให้เธอได้รับรู้ แพรนวลหลบสายตาหลาวเปิง เสเปลี่ยนเรื่องคุยกับซานแปง “เสียดายที่ยายกิ่งแก้วไม่ได้อยู่ร่วมงานแต่งงานของคุณ”
“ยายตายก่อนผมเกิด แม่เล่าให้ฟังว่าตาของผมซึ่งเป็นทหารมหาดเล็กของเจ้าฟ้าเฒ่า ตาเจอยายนั่งร้องไห้อยู่ในสวนลั่นทม”
“ยายกิ่งแก้วมีญาติที่เมืองไทยมั้ยคะ”
แพรนวลเสียงสั่นระคนตื่นเต้น จ้องมองซานแปงด้วยอยากรู้คำตอบเป็นอย่างมาก
“ยายไม่เคยพูดถึงญาติพี่น้องเลยครับ”
“มีรูปยายกิ่งแก้วมั้ยคะ ?”
“ทำไมแม่หญิงสนใจยายกิ่งแก้วนัก” แพรนวลอึกอักก่อนตอบ “เพราะเป็นคนไทยเหมือนกับฉัน”
“รูปยายแขวนอยู่ในห้องรับแขกที่บ้านครับ เดี๋ยวผมจะพาแม่หญิงไปดู”
แพรนวลยิ้มตอบแทบจะข่มความตื่นเต้นไว้ไม่ได้