บทละครโทรทัศน์ บ่วงบรรจถรณ์ ตอน 15 หน้า 11
“เจ้านางเป็นอะไรคะ”
“ตองริ้วเป็นห่วงคุณแพรนวลที่สุด ถ้าตองริ้วไม่ขอให้คุณอยู่เป็นเพื่อนเจ้าสาว ก็คงไม่เกิดเรื่องร้าย ๆ กับคุณและทุกคน”
“ต่อให้เราอยู่เฉย ๆ คนไม่ดีก็คิดทำแต่เรื่องไม่ดี” แพรนวลปลอบใจ “อย่าโทษตัวเองเลยนะคะ”
“พี่หลาวเปิงโกรธจนแทบคลั่ง รีบตามไปช่วยคุณแพรนวลทันทีค่ะ”
แพรนวลยิ้มให้เจ้านางตองริ้วด้วยความตื้นตันใจ
“ฉันซาบซึ้งมาก ไม่รู้จะมีโอกาสตอบแทนน้ำใจของทุกคนในเวียงขินมั้ย”
“พูดเหมือนเราจะไม่ได้เจอกันอีก”
แพรนวลไม่รู้จะอธิบายยังไง จันสมก้าวเข้ามาในห้อง ทรุดตัวนั่งลงข้างเจ้านางตองริ้ว
“เจ้านางจามรีให้มาเชิญเจ้านางตองริ้วไปดูซ้อมรำนกยูง ที่ลานลั่นทมค่ะ”
เจ้านางตองริ้วพยักหน้ารับรู้ แล้วหันมาชวนแพรนวล
“ช่างฟ้อนจะไปรำที่วัด ตอนเอากลองมังคลาไปถวายวันแต่งงานไปดูด้วยกันนะคะ”
แพรนวลตื่นเต้น “ไปค่ะ ฉันยังไม่เคยเห็นระบำไทเขินเลย”
เจ้านางตองริ้ว แพรนวล จันสม เดินผ่านใต้ร่มลั่นทมต้นใหญ่ลึกเข้าไปจนถึงลานหญ้าในสวน แพรนวลเห็นเจ้านางจามรีนั่งอยู่บนตั่ง หลาวเปิง เจ้านางเรืองระยับ ซานแปง และนางในหอหลายคนนั่งพับเพียบอยู่บนสนามหญ้า จับจ้องดูการซ้อมร่ายรำของนางรำสิบสองคนที่แต่งกายด้วยผ้าสีสด มีเครื่องประดับศีรษะและแผงนกยูงรำแพนล้อมด้านหลังสะโพก กลุ่มนักดนตรีปี่พาทย์นั่งบรรเลงดีดสีตีเป่าอยู่อีกด้านของสนาม เจ้านางจามรีหันมาเห็นเจ้านางตองริ้วจึงกวักมือเรียก เจ้านางตองริ้วจึงเดินนำแพรนวลกับจันสมอ้อมสนามอีกด้านหนึ่งเข้ามา ยอบตัวลงประนมมือไหว้เจ้านางจามรี “นึกว่าจะมาไม่ทันดูซ้อมรำเสียอีก”
“วันนี้ไม่ทัน วันแต่งงานก็ได้ดูค่ะ” เจ้านางตองริ้วพูดพลางหันไปยิ้มให้ซานแปง รอวันที่ทั้งสองจะได้แต่งงานกัน
แพรนวลดูการร่ายรำด้วยความสนใจ รู้สึกว่ากำลังถูกมองอยู่ หันไปเจอหลาวเปิงแอบส่งยิ้มหวานให้ แพรนวลเขินและเกรงใจเจ้านางเรืองระยับ ทำทีหันกลับไปมองนางรำซึ่งเยื้องร่างยักย้ายตามลีลาของเสียงดนตรี เจ้านางเรืองระยับจิกสายตาอย่างหมั่นไส้ แต่พอเจ้านางจามรีหันมา เจ้านางเรืองระยับก็แสร้งตีหน้าเศร้าที่เห็นหลาวเปิงส่งยิ้มให้แพรนวล เจ้านางจามรีเห็นใจเจ้านางเรืองระยับ จึงเอ่ยปากกับหลาวเปิง
“วางแผนงานแต่งงานของตัวเองไว้บ้างรึยัง” แพรนวลชะงักไปเล็กน้อย ละอายใจต่อความรู้สึกที่แอบมีให้หลาวเปิง เจ้านางเรืองระยับยิ้มหน้าบานเมื่อเจ้านางจามรีปูทางให้ หลาวเปิงอึดอัดใจไม่อยากพูดเรื่องแต่งงาน