บทละครโทรทัศน์ บ่วงบรรจถรณ์ ตอน 15 หน้า 14
“เตียงหลอนค่ะ มันเป็นเตียงผีสิง”
“เตียง ?” เจ้านางตองริ้วงง เจ้านางเรืองระยับหวาดกลัวมาก แต่ยังมีสติเล่าไม่ให้ถูกจับได้
“พี่เดินผ่านห้องหลาวเปิง ได้ยินเสียงลมตีหน้าต่างก็เลยเข้าไปปิดให้แล้วเตียงมันหลอนพี่”
“หลอนยังไงครับ ?”
“ฉันเห็นวังน้ำวนดูดเรือลงไป คนจมน้ำตายเต็มไปหมด”
แพรนวลกับหลาวเปิงสบตากัน ทั้งสองจำคำบอกเล่าในจดหมายของกิ่งแก้วได้เป็นอย่างดี
“...ไม้สักทองต้นนี้มีอาถรรพ์ เพราะคนงานที่นั่งเรือไปตัดไม้สักต้นนี้ที่ท่าสบเต่ง ถูกน้ำวนตาไก่ดูดเรือจนจมน้ำตายหลายสิบคน”
เจ้านางเรืองระยับยืนยัน “เตียงนั่นมีผีสิง” จันสมกับนางในหอขยับมาเบียดกันด้วยความหวาดกลัวไปด้วย
“เหลวไหล” หลาวเปิงดันเจ้านางเรืองระยับออกห่าง ใบหน้าไม่ค่อยพอใจ
“มันน่ากลัวจริง ๆ คุณต้องทิ้งเตียงหลังนั้นซะ”
“เตียงเป็นของขวัญล้ำค่าที่เจ้าพ่อเมืองบุญประทานให้ อย่าพูดแบบนี้ให้ผมได้ยินอีก”
“เรืองระยับไม่ได้โกหกนะคะเจ้าย่า”
“ย่าก็เคยได้ยินพวกนางในหอพูดถึงเตียงอาถรรพ์ของหลาวเปิงหลายคน แพรนวลไม่ถูกเตียงหลอนบ้างเหรอ”
“ไม่ค่ะ” เจ้านางจามรีมองแพรนวลด้วยความประหลาดใจ เจ้านางจามรีครุ่นคิด
“ธรรมดามีแต่เจ้าของ...ที่จะนอนบนเตียงนั้นได้โดยไม่เป็นอะไร”
ทุกคนต่างมองมาที่แพรนวลเป็นตาเดียว แปลกใจที่แพรนวลไม่เคยถูกเตียงหลอน เจ้านางเรืองระยับยิ่งแค้นแพรนวลมาก
ตอนเช้า ห้องอาหารของโรงแรมเชียงราย ภาค ศิรินุช ธีรภพ นั่งจิบกาแฟและกินอาหารเช้าอยู่ ศิรินุชเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวล “เมื่อคืนนุชนอนไม่ค่อยหลับ อดเป็นห่วงแพรไม่ได้”
“แผลใจของภรรยาต้องรักษาด้วยความรักจากสามี เขตต์คอยดูแลแพรอยู่ ไม่ต้องกังวลหรอก”
“แล้วที่แพรหลับลึกจนตัวซีดเย็น เหมือนคนตายมันเกิดจากอะไร ?”
ความสงสัยของศิรินุชทำให้ภาคคิดถึงคำพูดของปราณี
ภาคงง ๆ แปลกใจกับคำพูดของปราณี
“เตียงอาถรรพ์?”
“ภรรยาคนแรกของพ่อแพรนอนหลับตายบนเตียงนั้น สภาพศพซีดขาวและเย็นเฉียบทั้งที่ช่วงนั้นอากาศร้อน”