บทละครโทรทัศน์ บ่วงบรรจถรณ์ ตอน 15 หน้า 12
“ยังครับ”
“อยากจัดพิธีแบบไหน ?”
“แล้วแต่เจ้าย่าเถอะครับ”
“ย่าไม่ใช่คนแต่ง จะให้คิดแทนได้ยังไง”
“พี่หลาวเปิงยุ่งเตรียมงานให้ตองริ้ว เลยไม่มีเวลาคิดเรื่องของตัวเองน่ะค่ะ”
“งั้นย่าอนุญาตให้เรืองระยับเตรียมงานแต่งงานได้เลย อยากจัดงานแบบไหน อยากได้อะไรก็มาบอกย่า”
เจ้านางเรืองระยับคลานเข้ามากราบแทบตักเจ้านางจามรี หลาวเปิงนั่งเงียบ สีหน้าเครียด
“กราบขอบพระคุณเจ้าย่ามากค่ะ”
เจ้านางจามรีลูบหัวเจ้านางเรืองระยับด้วยความเมตตา ก่อนจะหันมาหาแพรนวลอย่างนึกขึ้นได้
“เธอหายดีแล้วใช่ไหม ?”
“สบายดีแล้วค่ะ”
“ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยคุ้มครองเธอ... ถ้ามีคนไทยเป็นอันตรายที่นี่ สถานการณ์บ้านเมืองคงแย่กว่าเดิม”
“พี่หลาวเปิงไม่ปล่อยให้คุณแพรนวลเป็นอันตรายหรอกค่ะ”
เจ้านางจามรีสังเกตเห็นหลาวเปิงหน้าตาแจ่มใสขึ้นเมื่อพูดถึงแพรนวล เจ้านางเรืองระยับจ้องแพรนวลด้วยสายตาอาฆาตชิงชัง
หน้าห้องนอนหลาวเปิง ทองเพ็งส่งกระติบสานอันเล็กที่ปิดฝามิดชิดส่งให้เจ้านางเรืองระยับ ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ
ไม่น่าไว้ใจ “ทองเพ็งจัดการให้ดีกว่าค่ะ”
“ฉันอยากลงมือเอง” เจ้านางเรืองระยับกำชับ “เฝ้าหน้าห้องให้ดี”
ทองเพ็งมองกระติบสานในมือเจ้านางเรืองระยับอย่างไม่สบายใจ เจ้านางเรืองระยับไม่สนใจ รีบเข้าห้องหลาวเปิงไป
ลานลั่นทม นางรำซ้อมแสดงรำนกยูงจบลง ทุกคนปรบมือให้เหล่านางรำและนักดนตรีด้วยความชื่นชม
“เจ้าย่าอยู่รับประทานอาหารเย็นที่หอคำกับเราก่อนนะครับ”
“ก็ดี ย่าอยากเห็นแบบชุดแต่งงานที่เรืองระยับจะเอามาให้ดูด้วย”
ซานแปงสงสัย กระซิบกับเจ้านางตองริ้ว “เจ้านางเรืองระยับหายไปนานแล้วนะ”
“คงมีแบบหลายชุดจนเลือกไม่ถูก เดี๋ยวก็มาค่ะ”