บทละครโทรทัศน์ บ่วงบรรจถรณ์ ตอน 15 หน้า 13
ในห้องนอนหลาวเปิง เจ้านางเรืองระยับยืนมองชุดผ้าไหมแพรสีแดงของเจ้านางตองริ้วที่พาดวางอยู่บนโต๊ะข้างห้อง เจ้านางเรืองระยับเปิดฝากระติบสานออก เผยให้เห็นแมงป่องตัวเล็กซ่อนอยู่ในนั้น เจ้านางเรืองระยับยกเสื้อผ้าไหมสีแดงขึ้น เทแมงป่องไว้บนผ้าถุง แล้วเอาเสื้อผ้าไหมสีแดงกลับมาวางทับตัวแมงป่องไว้ เจ้านางเรืองระยับยิ้มร้าย ปิดฝากระติบสาน มองสำรวจห้องนอนหลาวเปิงจนทั่ว จนสายตามาหยุดอยู่ตรงเตียงของหลาวเปิง “อาถรรพ์ไม่มีจริง คราวก่อนก็แค่ฝัน” เจ้านางเรืองระยับข่มความกลัวในใจ แล้วนั่งลงบนเตียงหลาวเปิง
“หลาวเปิงเป็นของฉัน เตียงก็เป็นของฉัน”
เจ้านางเรืองระยับวางกระติบไว้ข้างตัว เอาตัวนอนลงบนเตียง ก่อนหลับตา
ริมแม่น้ำ เจ้านางเรืองระยับเดินผ่านม่านหมอกสีขาวเข้ามา เจ้านางเรืองระยับยืนอยู่ริมแม่น้ำเชี่ยวกราก เห็นคนงานหลายคนบรรทุกไม้บนเรือผ่านมาพอดี ทันใดนั้นสายน้ำเชี่ยวบังเกิดเป็นวังน้ำวน น้ำนั้นดูดเรือลงไป เสียงคนงานร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวมาก “ช่วยด้วย... ช่วยด้วย...”
เจ้านางเรืองระยับเห็นคนงานต่างตะเกียกตะกายว่ายน้ำเข้าฝั่ง แต่กลับถูกน้ำวนดูดกลืนร่างจมหายไปทีละคน
เจ้านางเรืองระยับเห็นคนตายต่อหน้าต่อตา ตกใจมาก จะวิ่งหนี มือลึกลับโผล่ขึ้นมาจากน้ำ คว้าหมับที่ข้อเท้าของเจ้านางเรืองระยับ กระชากลงน้ำ เจ้านางเรืองระยับตกใจสุดขีด “กรี๊ด................”
ห้องนอนหลาวเปิง ทองเพ็งเขย่าตัวปลุกเจ้านางเรืองระยับที่นอนหลับตาดิ้นตะเกียกตะกายบนเตียง สองมือพยายามไขว่คว้าหาที่ยึด เหมือนคนจมน้ำใกล้จะหมดลมหายใจ “เจ้านางเป็นอะไรคะ เจ้านาง...”
ทองเพ็งเขย่าตัวเจ้านางเรืองระยับสุดแรง ทำให้เจ้านางเรืองระยับสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมา “อย่า !!”
เสียงคนงานร้องโหยหวนระคนเสียงลมหวีดหวิวน่าขนลุกดังก้องกังวานหลอนโสตประสาทของเจ้านางเรืองระยับ เจ้านางเรืองระยับตกใจ ยกมือขึ้นปิดหู “อย่ามาจับตัวฉัน ออกไป”
เจ้านางเรืองระยับกรีดร้องเสียงดัง วิ่งหนีออกไปจากห้อง ทองเพ็งตกใจมาก รีบเก็บกระติบสานวิ่งตามเจ้านางเรืองระยับไป
โถงในหอคำ หลาวเปิงกับเจ้านางตองริ้วช่วยกันประคองเจ้านางจามรีเข้ามาในหอคำ แพรนวล ซานแปง จันสมและนางในหอเดินตามหลัง ได้ยินเสียงกรีดร้องของเจ้านางเรืองระยับดังมาจากชั้นบน “กรี๊ด.......”
ไม่นานนักเจ้านางเรืองระยับก็วิ่งลงมาอย่างตื่นตระหนก โผเข้ากอดหลาวเปิงจนตัวสั่น
“หลาวเปิงช่วยฉันด้วย”
เจ้านางจามรีถาม “มีอะไร ?”