บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 27 หน้า 5
“มีหยังกันถึงได้แห่กันมาจังซี้..หึ !! ผูซอย” นายฮ้อยเคนหันไปถามผู้ช่วยโทนที่สีหน้าดูหนักใจ
“นายฮ้อย..คือว่า..”
สุบินเริ่ม “เซาเลยผูซอย..บ่ต้องเว้าหยังแล้ว..ซุมข้อยต้องการฟังความจริงจากปากนายฮ้อย หวังว่านายฮ้อยสิบ่ขี้ตั๊วคือเจ้า”
“ความจริงอีหยังกัน ?”
“ก็คำพูดก่อนตายของเสือปรายไงล่ะนายฮ้อย”
นายฮ้อยเคนชะงัก คำแก้วตกใจรีบก้าวออกมาขวางทุกคน คั่นระหว่างนายฮ้อยเคนกับชาวทัพควาย
“บ่มีคำพูดหยังออกจากปากเสือปราย ทุกคนแยกย้ายกันไปได้แล้ว”
“คำแก้ว..เจ้าบ่ต้องยุ่ง หลีกไป !! ทัพควายบ่ควรมีผูสาวเดินทางมานำตั้งแต่แรกแล้ว”
เฒ่าอ่ำพยักหน้ารับให้จันทากับสุบินเข้าไปดึงคำแก้วออกมา คำแก้วพยายามดิ้นไม่ยอม “ป๋าข้อย...ป๋าข้อย !!!”
นายฮ้อยเคนทนเห็นคำแก้วถูกสุบินกับจันทาฉุดกระชากไม่ได้เลยขึ้นเสียงดัง
“ป๋าคำแก้ว !!...ข้อยสั่งให้ป๋า !!!” เสียงที่ดังขึงขังเอาจริง ดุดันมากทำให้สุบินกับจันทาชะงักมองหน้ากันอึกอัก ในที่สุดก็ยอมปล่อย
“อ้ายเคน....” นายฮ้อยเคนดันให้คำแก้วหลบไป แล้วก้าวไปเผชิญหน้ากับทุกคนอย่างตัดสินใจ
“เอาล่ะ..ข้อยเป็นนายฮ้อยของพวกเจ้า ปกปิดความจริงที่เกี่ยวข้องกับซีวิตพวกเจ้าบ่ได้ แม่นแล้วคำเว้าสุดท้ายของเสือปรายบอกความจริงให้ข้อยฮู้ว่า..เสือคำแสนฆ่าจันแดงอีหลี และตอนนี่มันกำลังฝึกวิชาอาคมเพื่อฮ่วม มือกันตามล่าฆ่าข้อยและเฮาทุกคน” ทุกคนตกใจกับคำสารภาพของเคน หลายคนเริ่มหน้าเสีย
“คั่นจังซั่นก็หมายความว่า..ที่ผ่านมามันลอบติดตามเฮามาตลอดแม่นบ่นายฮ้อย”
“นายฮ้อยบ่จำเป็นต้องตอบ” โทนช่วย
“บ่ได้ผูซอย..ข้อยต้องตอบทุกคำถาม แม่นแล้วตาเฒ่า นายฮ้อยผีมีความแค้นกับข้อย ย่อนว่าเป็นผูฆ่าพ่อแม่ข้อย เสือคำแสนก็มีความแค้นกับข้อย พวกโจรที่เฮาสู้มาเทิ้งหมดก็ล้วนเคยเป็นลูกน้องของนายฮ้อยผีเทิ้งนั่น”
“เบิ่งเอาหมู่เฮา..ข้อยว่าแล้วบ่ผิด ที่เฮาต้องล้มหายตายจากกันหลาย..บ่แม่นย่อน อันตรายจากการเดินทางคือครั้งก่อนๆดอก..แต่ย่อนเฮื่องส่วนโตของนายฮ้อยเทิ้งนั่น”
ผลั๊ก !!! หมัดหนักๆ ของโทนซัดเข้าหน้าเฒ่าอ่ำอย่างเหลืออด จนเฒ่าอ่ำล้มเลือดกบปาก
“กูทนบ่ไหวแล้ว..มึงเอาแต่โทษนายฮ้อย หาว่าเป็นความผิดของเพิ่น ทั้งๆที่นายฮ้อยบ่อยากมาค้าควายเถื่อนี่ แต่ซุมมึง แล้วก็มึงทุกคนเป็นคนไปขอให้นายฮ้อยนำทัพควาย ย่อนว่าบ่อยากอดตาย แล้วนี่เบาะคือการตอบแทนความเสียสละของเพิ่น !!!”