บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 3 หน้า 16

โทนรับขันน้ำมากิน สองพี่น้องเห็นท่าทางโทนแล้วอดขำไม่ได้ โทนเขินๆอายหน้าแดง ระหว่างนั้นเสียงหมาเห่า ดังเข้ามาจนเสียงดังน่าสงสัย

“หมามันเห่าผู้ได๋ สงสัยจะมีไผมา เดี๋ยวข้อยลงไปเบิ่ง” คำแก้วบอกพี่สาวแล้วรีบเดินไป

คำแก้วถือตะเกียงลงมาที่ลานหน้าบ้านกวาดตามองหาหมาที่เลี้ยงไว้ เพราะเสียงหมาเห่าเงียบไป

“อยู่ๆก็เงียบไป...หายหัวไปไสล่ะ...บักหมาน้อย..อยู่ไสน้อ..หมาน้อยเอ้ย”

คำแก้วส่องตะเกียงยกขึ้นดูไปรอบๆ โดยไม่ทันรู้ตัวว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของใครบางคนที่กำลังซุ่มดู

“รีบออกมาเด้อ..เดี๋ยวข้อยจะเอาข้าวให้กิน..หมาน้อย”

คำแก้วเรียกแล้วก็ไม่เห็นตัว ขณะเดียวกันสายตาที่ซุ่มดูอยู่ ก็เริ่มขยับเข้ามาใกล้อย่างเงียบกริบ

“คำแก้ว !!”

“บักโทน!! อยู่ๆก็โผล่มา ตกใจหมด”

“ข้อยเห็นเจ้าลงมานานแล้วก็เลยตามมาดู บ่มีไผมาเหรอ”

“ถ้ามีก็เห็นแล้ว”

“ข้อยถามดีๆ..เป็นหยังต้องประชดด้วย”

“ข้อยอารมณ์บ่ดี หมาน้อยข้อยมันหายไปก็บ่ฮู้”

“มันคงไปวิ่งเล่นอยู่แถวนี้ เจอกบเจอเขียดก็เลยเห่าไล่ ดึกแล้วเจ้าขึ้นเรือน ไปนอนพักไป๋ ข้อยจะนอนเฝ้า หน้าเรือนให้”

“นอนเฝ้า? มีหยังเจ้าถึงต้องมานอนเรือนข้อย กลับเรือนเจ้าไปเถอะ”

“ก็นายฮ้อยเพิ่นสั่งมา..เห็นเจ้ามีเรื่องกับบักจันดีอยู่ บ่ไว้ใจมันเวลานายฮ้อยบ่อยู่”

คำแก้วหรี่ตามองสงสัย “อ้ายเคนสั่งเจ้ามาจั่งซี้จริงๆ ?”

โทนหลบตาเพราะโกหก “แม่นแล้ว…เจ้ารีบขึ้นเรือนไปโลด จั่งได๋ข้อยก็ต้องรอฟ้าสางถึงจะ เดินทางได้ เดี๋ยวข้อยนอนแถวนี้หละ..ไปโลด”

คำแก้วพยักหน้ารับ แล้วเดินกลับไปที่เรือน โทนมองตามยิ้มกว้างมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้คำแก้ว คำแสนที่ แอบซุ่มอยู่ มองโทนอย่างหงุดหงิดที่มาขัดจังหวะ แต่ไม่ล้มเลิกแผนการแก้แค้นฆ่า คนในบ้านนายฮ้อยเคน

ป่าละเมาะ  นายฮ้อยเคนนอนอยู่ข้างเกวียน มองสร้อยคอเขี้ยวเสือโปร่งฟ้าที่หักครึ่ง เพราะรับลูกปืนช่วยชีวิต ตนเอาไว้ นายฮ้อยเคนสบตากับคำแพงแล้วยอมให้คำแพงพนมมือบูชาก่อนจะสวมผูกคอให้

“ขอบใจเด้อ..อ้ายจะใส่ติดตัวไว้เบิ่งต่างหน้ายามอ้ายคิดฮอดเจ้า”

“ผู้ใด๋บูชาเขี้ยวเสือโปร่งฟ้า..ผู้นั้นฟันแทงบ่เข้า ภูติผีปีศาจบ่กล้าเข้าใกล้”

นายฮ้อยเคนพยักหน้ารับมือกำเขี้ยวเสือโปร่งฟ้าสบตากับคำแพงแล้วจูบที่หน้าผากเธอเบาๆ

“เจ้ารอข้อยบ่นานดอกคำแพง...อ้ายจะหยุดเฮ็ดบาปเฮ็ดกรรมค้าควายครั้งสุดท้ายแล้ว”

นายฮ้อยเคนกำสร้อยคอแน่นด้วยความคิดถึงคำแพง ระหว่างนั้นได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา

“จารย์เม้า..มีหยัง ถึงบ่หลับบ่นอน”