บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 3 หน้า 17
“จะหลับได้จั่งได๋ นายฮ้อยกะฮู้ดีว่าหมู่เฮาหลายคนบ่พอใจที่นายฮ้อยไว้ชีวิตบักคำแสน”
“ข้อยฮู้ แต่ที่ข้อยเฮ็ดมันถูกต้องแล้ว มันแค้นข้อยเรพาะการตายของพ่อมัน ถ้าข้อยฆ่ามัน ตายอีกคน มันก็จะมีผู้อื่น แค้นข้อยเพิ่มขึ้นมาอีกบ่ฮู้จบ”
“แต่คนชั่วอย่างมัน คุกจะเอาอยู่เหรอนายฮ้อย” นายฮ้อยเคนนิ่งไป แล้วมองสร้อยเขี้ยวเสือโปร่งฟ้าในมือ
“ข้อยเคยถูกความแค้นเผาจิตใจให้อยู่อย่างบ่มีความสุขมาแล้ว ถ้าบ่ได้คำแพงคอยเว้า ข้อยก็บ่ได้เป็นนายฮ้อย อย่างทุกมื้อนี้ดอก”
“แต่ว่า…”
“จารย์เม้า…ค้าควายไปให้เพิ่นเชือดเพิ่นฆ่าก็บาปพอแล้ว ข้อยบ่อยากฆ่าคนอีก”
นายฮ้อยเคนก็สวมสร้อยคอเขี้ยวเสือโปร่งฟ้ากลับคืนแล้วล้มตัวลงนอน
“ไปนอนพักผ่อนเอาแรงเถอะ มื้ออื่นผู้ช่วยโทนกลับมาถึง เฮาจะได้เคลื่อนทัพควายเดินทางต่อ”
นายฮ้อยเคนเอาหมวกมาปิดหน้าหลับเอาแรง อาจารย์เม้ามองแล้วถอนใจ
บ้านนายฮ้อยเคน โทนสุมกองไฟนอนที่แคร่หน้าเรือน แต่สายตายังมองขึ้นไปบนเรือนด้วยรอยยิ้ม
“ตั้งแต่ใหญ่เป็นผู้บ่าว เป็นครั้งแรกที่ข้อยได้นอนใกล้เจ้าขนาดนี้ คืนนี้ข้อยนอนบ่หลับแน่ คำแก้วเอ้ย”
โทนพูดไปอมยิ้มไปมีความสุข สายตามองเรือนอย่างสดใส แต่ระหว่างนั้นโทนหันขวับไปเพราะรู้สึกผิดสังเกต
“ไผอยู่ตรงนั้น !!??”
โทนมองสงสัยคว้าฟืนเป็นคบไฟขึ้นมา แล้วเดินไปสำรวจดูรอบๆ แต่ไม่พบอะไรผิดปกติ โทนเลยจะกลับไป ที่แคร่ แต่ชะงักเพราะสายตาเหลือบไปเห็นบางอย่างที่พื้น โทนถือคบไฟเข้าไปดูใกล้ๆ แล้วพบว่าเป็นรอยเลือด โทนยิ่ง สงสัยมองตามรอยเลือดไปจนพบบางอย่างในพุ่มไม้ เมื่อแหวกดูก็ต้องตกใจ เพราะเจอซากหมาน้อยนอนตาย เลือดโชก “บักหมาน้อย!!!”
คำแสนโผล่มาข้างหลังอย่างเงียบกริบ แล้วเงื้อท่อนไม้สุดแรงฟาดเข้าไปที่ท้ายทอยโทน..ผั๊วะ !!!! โทนร่วงลงไป หมดสติ คำแสนฟาดหลังโทนอีก 2-3 ครั้งจนโทนแน่นิ่งไม่ขยับเลยคิดว่าตาย
“หึๆๆ เดี๋ยวกูจะส่งอีคำแก้วลงหลุมไปกับมึง..บักผู้ช่วยโทน!!!”
บ้านนายฮ้อยเคน คำแพงสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนที่นอน คำแก้วรู้สึกตัวตื่น
“เอื้อย..เป็นหยัง?”
“เอื้อย..เอื้อยฝันร้ายอีกแล้วคำแก้ว”
“ฝันเหมือนเดิมบ่”
คำแพงพยักหน้ารับ “ควายมันมาร้องไห้กับเอื้อย มันบ่อยากถูกพาไปเชือดไปฆ่า”
“โธ่...ข้อยว่าเอื้อยคิดหลายไปแล้ว”
“เอื้อยหยุดคิดบ่ได้ดอกจนกว่าอ้ายเคนจะกลับมาหาเอื้อย” คำแพงน้ำตาคลอ คำแก้วสงสารพี่สาว
“งั้นเอาจั่งซี้..ให้นอนต่อเอื้อยก็คงนอนบ่หลับดอก เฮาไปสวดมนต์อยู่ห้องพระกันดีบ่?”