บทละครโทรทัศน์ นายฮ้อยทมิฬ ตอน 3 หน้า 18

บ้านนายฮ้อยเคน คำแก้วเดินนำคำแพงออกมาจากห้องนอนกำลังจะไปที่ห้องพระ แต่ระหว่างนั้นคำแก้วชะงัก อยู่กับที่ เพราะรู้สึกบางอย่างผิดปกติเหมือนมีคนแอบซุ่มอยู่บนเรือน

“มีหยังคำแก้ว ?” คำแก้วกวาดตามองไปรอบๆ เห็นเงาตะคุ่มๆน่าสงสัย เลยดันพี่สาวให้ถอยไปติดประตูห้องพระ

“ระวังเด้อเอื้อย..ข้อยว่า..มีไผแอบขึ้นเรือน”

“ไผสิขึ้นมา? หรือว่าบักโทน”

“บ่แม่นบักโทนดอก” คำแก้วรีบผลักพี่สาวเข้าไปในห้องพระแล้วจะปิดประตู  “เจ้าสิเฮ็ดหยัง”

“อยู่แต่ในนี้เด้อเอื้อย ขัดประตูไว้อย่าเปิดออกมาเด็ดขาด ถ้าเกิดอีหยังขึ้นเอื้อยกับหลาน ข้อยต้องปลอดภัย

“อย่านะคำแก้ว!!!” แต่คำแก้วไม่ฟังปิดประตูใส่..ตึ่ง !! คำแพงอยู่ข้างในเคาะประตู “คำแก้ว....คำแก้ว....คำแก้ว”

คำแพงอยู่ในห้องพระใจเต้นกังวลเป็นห่วงและกลัว

บ้านนายฮ้อยเคน  คำแก้วตรงไปที่ฝาผนังแล้วคว้าดาบที่แขวนอยู่มาถือเอาไว้ พร้อมกับตะโกนเรียก

“บักโทน...บักโทน..เจ้าอยู่ไส..บักโทน”

คำแก้วเรียกแต่ไม่มีเสียงตอบ จังหวะนั้นได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาข้างหลัง คำแก้วรีบหันหลังกลับฟันทันที

แคร๊ง !! เสียงดาบกระทบกัน คำแสนใช้ดาบในมือรับได้อย่างสบายแล้วยิ้มร้าย ขณะที่คำแก้วตกใจ

“บักโทนมันมาช่วยมึงบ่ได้ดอก..หึๆๆๆ”

คำแสนออกแรงดันเต็มที่ คำแก้วสู้แรงไม่ได้เซล้ม คำแสนตวัดดาบปัดทีเดียว ดาบในมือคำแก้วกระเด็นไปไกล จากนั้นคำแสนก็จิกหัวคำแก้วขึ้นมาแล้วเอาดาบจ่อคอขู่ “มานี่  !!!”

คำแสนกระชากลากคำแก้วมาที่หน้าประตูห้องพระ “เรียกเมียบักเคนให้ออกมา..เดี๋ยวนี้”

คำแก้วเจ็บใจ “เอื้อย..อย่าออกมา!!หนีไป..อย่าออกมาเด็ดขาด”

คำแพงอยู่ในห้องพระได้ยินเสียงน้องสาวก็ตกใจ “คำแก้ว !!!!” คำแสนไม่พอใจกดคมมีดลงที่คอคำแก้ว อย่างฉุนเฉียว “ถ้ามึงคิดหนี น้องสาวมึงคอขาดอยู่ที่นี้…ออกมาเดี๋ยวนี้!!!!”

“อย่าเด้อเอื้อย..อย่าออกมาก หนีไป...รีบหนีไปบ่ต้องห่วงข้อย”

คำแพงตกใจกลัว ห่วงน้องทำอะไรไม่ถูก จนในที่สุดก็ตัดสินใจ เอี๊ยดดดดดด...เสียงประตูเปิดออกมา คำแพงน้ำตา คลอมองน้องที่กำลังถูกจับตัวไว้อย่างเป็นห่วง คำแพงยกมือไหว้ขอร้อง “ปล่อย..ปล่อยน้องสาวข้อยเด้อ..ข้อยขอร้อง เจ้าจะเอาหยังไปก็เอา ไปให้หมดโลด อย่าเฮ็ดอีหยังน้องสาวข้อยเลย”

“กูบ่อยากได้สมบัติของสูดอก..ที่กูอยากได้ คือแก้แค้นบักเคนให้มันยิ่งกว่าตายทั้งเป็น”

คำแสนทุบคำแก้วอย่างแรง แล้วชกท้องจนจุกตัวงอทรุดลงไปกอง จากนั้นก็ยิ้มเหี้ยมเกรียมเดินตรงเข้าไปหา คำแพงที่ถอยเข้าไปในห้องพระ “คำแก้ว...คำแก้ว....คำแก้ว”

คำแก้วจุกและเจ็บจนลุกไม่ขึ้น แต่ก็ยังพยายามกระเสือกกระสนยกมืออยากจะช่วยพี่

“เอื้อย...เอื้อย..เอื้อย.....”

คำแสนปิดประตูห้องพระแล้วหายเข้าไปในห้องนั้นกับคำแพง คำแก้วได้แต่ร้องเรียกอย่างเจ็บปวด “เอื้อย !!!”