บทละครโทรทัศน์ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 1 หน้า 6
เกื้อรู้สึกเหมือนโดนคมขวัญย้ำถึงฐานะตัวเอง จึงเจียมตัว ก้มหน้าไม่กล้ามองปานรุ้งอีก
ปานรุ้งไม่แคร์กับน้ำเสียงของคมขวัญ “เกื้อ ..เด็กผู้ชายตัวดำ ผอมกะหร่องนั่นน่ะเหรอคะ ? WOW!! My goodness!! เธอเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ”
เกื้อก้มหน้าพูดกับปานรุ้งด้วยท่าทางประหม่า “เชิญคุณหนูไปที่รถเถอะครับ เดี๋ยวผมเข็นกระเป๋าให้”
“ใครบอกว่าฉันจะกลับบ้านด้วยล่ะ” ปานรุ้งพูดด้วยสีหน้านึกสนุก
ทั้งคมขวัญ กติยา และเกื้อมอง ปานรุ้งอย่างแปลกใจ
“อ้าว ..ถ้ารุ้งไม่กลับบ้านกับแม่ แล้วรุ้งจะกลับกับใคร?” คมขวัญเอ่ยถามอย่างแปลกใจ
ขณะนั้นเอง ชัชวาลกับกฤษฎาก็เดินเข้ามาหาปานรุ้งพร้อมกัน และเอ่ยขึ้นพร้อมกันว่า“รถพร้อมแล้วครับ !” ชัชวาลกับกฤษฎามองหน้าเขม็งกัน
ปานรุ้งมองชัชวาลกับกฤษฎาด้วยสายตาสนุก แล้วหันมาพูดกับคมขวัญด้วยสีหน้ายิ้มๆ “รุ้งคิดว่าแม่ไม่มา ..รุ้งเลยนัดเพื่อนไว้แล้วค่ะ”
คมขวัญได้แต่มองปานรุ้งอย่างชะงักไป คาดไม่ถึง
ภายในรถตู้ของชัชวาล ปานรุ้งเดินเข้าไปนั่งในรถโดยมีชัชวาลนั่งอยู่ข้างๆ หญิงสาวเปิดกระจกพูดกับกฤษฎา ที่ยืนมองปานรุ้งด้วยอาการเซ็ง
ปานรุ้งเอ่ยเสียงหวาน“อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิคะกฤษฎา ที่รุ้งไปกับชัชวาลเพราะเราอยู่ทางเดียวกัน ..รุ้งสัญญาว่าคราวหน้าจะให้คุณพาไปหาของอร่อยทาน”
“คุณสัญญากับผมแล้วนะครับ” กฤษฎายื่นมือรอให้ปานรุ้งยื่นมือมาจับเพื่อแสดงคำมั่นสัญญา
ปานรุ้งยื่นมือไปเกี่ยวก้อยกับกฤษฎา ด้วยท่าทางน่าเอ็นดู “I promise. See you นะคะ”
รถตู้เคลื่อนตัวออกจากสนามบิน ปานรุ้งจึงนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย
ชัชวาลมองปานรุ้ง “คุณรุ้งมากับผมแบบนี้…ไม่กลัวคุณแม่โกรธเหรอครับ ?”
ปานรุ้งเหม่อมองวิวนอกหน้าต่าง พร้อมกับพูดตอบชัชวาลด้วยเสียงเยาะๆ“แม่ไม่มีสิทธิ์โกรธรุ้งหรอก ก็มาสายเอง แปลว่าเขาไม่ใส่ใจแล้วเรื่องอะไร ..รุ้งต้องใส่ใจเขา ..ไปหาอะไรอร่อยๆ ทานกันดีกว่าค่ะ”
เวลาเย็น ในห้องรับแขกที่บ้านสมุทรเทวา คมขวัญนั่งที่โซฟาด้วยสีหน้านิ่งๆ โดยมีกติยานั่งด้วยท่าทางกระสับกระส่ายชะเง้อมองว่าเมื่อไหร่ปานรุ้งจะกลับมา
กติยาเอ่ยอย่างไม่พอใจ “รุ้งนะรุ้ง ..ทำไมถึงทำแบบนี้นะ ดูสิ..คุณป้ายอมทิ้งงานเพื่อไปรอรับ แต่ดันไปกับคนอื่น ถ้าเป็นเด็กนักเรียนในห้อง ยาจะจับตีให้ดู”
“ไม่เป็นไรหรอกยา ป้าไปรับรุ้งสาย ถ้าจะผิด ..ก็ผิดที่ป้าเอง”
กติยามองคมขวัญ แล้วแอบถอนใจที่คมขวัญยอมปานรุ้ง ทันใดนั้นเอง ปานรุ้งเดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ โดยมีน้อยเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าดีใจ เกื้อเดินตามเข้ามาห่างๆ มองปานรุ้งอย่างโล่งอกที่ปานรุ้งกลับมา