บทละครโทรทัศน์ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 1 หน้า 9
ปานรุ้งงอแงเป็นเด็ก “ไม่เอาล่ะ รุ้งไม่ยอมให้ยาแต่งงาน รุ้งจะขัดขวางงานแต่งของยา”
กติยาหัวเราะ “ถ้ารุ้งทำอย่างนั้น เดี๋ยวเราก็โดนล้อว่าเป็นคู่ทอม-ดี้อีกหรอก”
ปานรุ้งกอดกติยา“รุ้งไม่สน”
“ดี ..งั้นพรุ่งนี้ยาไปถอนหมั้นเลยแล้วกัน” กติยาทำเสียงขึงขัง
“งั้นมะรืนเราแต่งงานกันเลย” ปานรุ้งตอบรับทันที
“วันหลัง หัดพูดเล่นอย่างนี้กับคุณป้าบ้างนะรุ้ง” กติยายิ้มขำๆ
ปานรุ้งทำหน้าเซ็ง “แม่ไม่อยากเล่นกับรุ้งหรอก ไม่อย่างนั้น...เขาคงไม่ผลักไสรุ้งไปเรียนเมืองนอกตั้งแต่อายุ 14 !”
“รุ้ง…” กติยาอยากจะอธิบายให้ปานรุ้งเข้าใจ
“Stop! อย่ามาสอนวิชาศีลธรรม จริยธรรม ที่เกี่ยวกับพระคุณแม่ รุ้งโตด้วยนมวัวกับอ้อมกอดของคนใช้ ดังนั้นหน้าที่ของแม่สำหรับรุ้ง..มีแค่หาเงินให้รุ้งซื้อความสุขเท่านั้น !”
ปานรุ้งคิดถึงอดีตที่ผ่านมาของตนอย่างเจ็บปวด
ปี พ.ศ.2508 ปานรุ้งในวัยประถมอายุราว 7-8 ขวบ กอดคมขวัญที่กำลังท้อง 8 เดือน นั่งร้องไห้อยู่บนเตียงข้างๆ กับร่างของพิรุณที่นอนสงบไม่ไหวติง ทันใดนั้นคมขวัญรู้สึกปวดท้อง ปานรุ้งเป็นห่วงคมขวัญ กลัวแม่จะเป็นอะไรไปอีกคน
กอบและคนรับใช้รีบพยุงคมขวัญไปขึ้นรถ ปานรุ้งจะตามคมขวัญ แต่ถูกคมขวัญดันตัวให้อยู่ยายปิ่น โดยมีน้อยกับเกื้อยืนข้างๆ เด็กหญิงยืนร้องไห้เป็นห่วงแม่ แล้วทรุดตัวนั่งร้องไห้เดียวดายข้างๆ ศพของพิรุณ
เวลาผ่านไป ขณะที่ปานรุ้งวิ่งเล่นอยู่หน้าบ้าน เด็กหญิงสะดุดล้มจนหัวเข่าเลือดออก น้อยรีบวิ่งมาดูปานรุ้ง เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่กอบขับรถมาจอด แล้วเกื้อวิ่งมาเปิดประตูให้คมขวัญ ซึ่งลงจากรถจะรีบเข้าบ้านเพราะห่วงเปี่ยมขวัญ
ปานรุ้งเห็นคมขวัญก็ดีใจ ลุกขึ้นเดินกระเผลกจะไปให้แม่ปลอบใจ แต่พี่เลี้ยงของเปี่ยมขวัญ อุ้มเปี่ยมขวัญมาหาคมขวัญ พร้อมบอกว่าเปี่ยมขวัญมีไข้ ทำให้คมขวัญรีบยกมือห้ามปานรุ้งไม่ให้เข้ามา เพราะกลัวปานรุ้งจะติดไข้ แต่ปากกลับพูดว่า “รุ้งอย่าเข้ามา! ..เนื้อตัวสกปรก..รีบไปอาบน้ำซะ น้อย ! พาคุณรุ้งไปให้คนทำแผลด้วย”
คมขวัญรีบอุ้มเปี่ยมขวัญเข้าบ้านไป โดยที่ไม่รู้เลยว่า ปานรุ้งมองตามคมขวัญด้วยความรู้สึกแบบใด
เวลาถัดมา น้อยประคองปานรุ้งที่เข่าติดพลาสเตอร์ยาและเดินกระเผลกเข้ามาในห้องคมขวัญหวังจะให้คมขวัญปลอบใจ ทว่าปานรุ้งเห็นผู้เป็นแม่กำลังกอดเปี่ยมขวัญและป้อนยาด้วยท่าทางเอาใจใส่ผิดกับที่แสดงท่าทีกับตนโดยสิ้นเชิง
คมขวัญหันมาเห็นปานรุ้ง รีบยกมือห้าม แล้วโบกมือให้ปานรุ้งออกไป “อย่าเพิ่งเข้ามารุ้ง !”
“แต่รุ้งอาบน้ำตัวสะอาดแล้วนะคะแม่”