บทละครโทรทัศน์ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 16 หน้า 7
กติยานิ่งคิด แม้ใจหนึ่งยังโกรธปานรุ้ง แต่พอเห็นสภาพปานรุ้งที่ดูลำบาก ในใจลึกๆ ก็อดสงสาร คนเป็นเพื่อนไม่ได้
วาสุเทพเปิดประตูเข้ามาในห้องเห็นอีกฝ่ายก็แปลกใจ “อ้าว ..ยา”
“พี่เทพกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ยาไม่เห็นได้ยินเสียงรถเลย”
“เพิ่งมาถึงจ้ะ พอดีให้เพื่อนมาส่ง”
“อ้าว ..แล้วรถพี่เทพล่ะคะ”
“พี่ให้วิชาญเอาไปทำธุระให้น่ะจ้ะ” วาสุเทพชะงักนิดนึงไม่อยากโดนซักมากจึงเปลี่ยนเรื่อง “ยาอ่านอะไรน่ะจ๊ะ”
“แบบการสอนวิชาภาษาไทยน่ะค่ะ”
วาสุเทพแปลกใจ “นี่ยาจะกลับไปสอนหนังสือเหรอจ๊ะ โรงเรียนไหนโรงเรียนเดิมที่ยาเคยสอนรึเปล่า”
“ไม่ใช่ค่ะ เป็นโรงเรียนใหม่ ยายังไม่ได้รับปากว่าจะไปสอนไหม ยาไม่มั่นใจว่าถ้ายาเข้าไปยุ่ง ชีวิตยาจะมีความสุขหรือยุ่งยากกว่าเดิม” กติยาหมายถึงเข้าไปยุ่งกับปานรุ้ง
วาสุเทพคิดว่า กติยาพูดเรื่องกลับไปสอนหนังสือ “แล้วแต่ยา อย่างไหนที่ยาทำ แล้วมีความสุข ก็เลือกทำอันนั้น พี่อยู่ข้างยาเสมอ”
กติยามองวาสุเทพยิ้มอย่างมีความสุข “ขอบคุณค่ะพี่เทพ”
“พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวทานข้าวกัน” วาสุเทพเอ่ยจบแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป
กติยามองตามวาสุเทพ แล้วก้มลงอ่านแบบเตรียมสอนภาษาไทย ด้วยสีหน้าลังเล นึกถึงคพที่แม่ของตนเอ่ยไว้อย่างครุ่นคิด
“แม่เข้าใจ ..แต่เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว ต่างคนต่างแยกย้ายไปมีชีวิตของตัวเอง ..อโหสิ ต่อกันได้ มันก็ดีกับตัวลูกเอง”
กติยาพึมพำอย่างลังเล “อโหสิกรรม”
ที่บ้านของวาสุเทพ คนขับรถเดินเข้ามาในบ้าน เจอเด็กรับใช้ที่เดินออกมาก็เอ่ยถาม “ท่านผู้การล่ะ ?”
เด็กรับใช้ทำหน้าคิดอย่างลังเล“เห็นเดินไปที่ห้องทำงานน่ะ”
คนขับรถเดินไปทางห้องทำงานของวาสุเทพ
เสียงเคาะประตูหน้าห้องของวาสุเทพดังขึ้น คนขับรถเดินเข้าไปภายในห้อง เห็นพนักเก้าอี้หันหลังไปอีกทางก็เข้าใจว่าวาสุเทพนั่งอยู่ จึงรีบเอ่ยรายงาน “วันนี้ผมตามไปบ้านคุณปานรุ้งมาแล้วครับท่าน”
คนขับรถเอ่ยจบ เก้าอี้ทำงานหมุนกลับมากลายเป็นเห็นกติยาที่นั่งเก้าอี้อ่านทบทวนตำราการสอนวิชาภาษาไทยอยู่ คนขับรถเห็นกติยาแล้วชะงักอึ้ง ส่วนกติยามองคนขับรถ ด้วยสีหน้าบ่งบอกว่าอยาก รู้เรื่องทั้งหมด
เช้าวันใหม่ ภายในแผนกสต๊อกสินค้าในโรงงานที่เกื้อทำงานอยู่ เกื้อยกมือไหว้พูน โดยมีวิสิษฐ์ และสมชายนั่งอยู่ด้วย