บทละครโทรทัศน์ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 16 หน้า 8
พูนรีบยกมือห้ามเกื้อ “ไม่ต้องไหว้ผมขนาดนั้นหรอกคุณเกื้อ ผมไม่ได้ออกเงินค่าซ่อมรถให้คุณคนเดียว คุณวิสิษฐ์ กับคุณสมชายก็ช่วยกันออกด้วย”
“งั้นผมก็ต้องขอขอบ... “ เกื้อหันมาหาวิสิษฐ์ทำท่าจะไหว้
วิสิษฐ์เอ่ยบอกเกื้ออย่างมีน้ำใจ“พอๆๆ ไม่ต้องไหว้พวกผมแล้ว แค่คุณรับปากพวกผมว่าจะพยายามหาเงินมาทยอยใช้ก็พอ”
สมชายเสริม “แล้วเงินมันก็ไม่ได้มากมายอะไรด้วย ที่พวกผมช่วยก็เพราะสงสารคนดีๆ อย่างคุณ สักวันต้องประสบความสำเร็จ อย่าท้อซะก่อนล่ะ”
“ผมท้อไม่ได้หรอกครับ ผมต้องสู้เพื่อลูก เพื่อลูกของผม” เกื้อเอ่ยด้วยหน้าตามุ่งมั่นมาก
เกื้อขับรถแท็กซี่อย่างขยันขันแข็ง ทำงานหาเงินต่อไป
เกื้อไปจอดรถรอคนอยู่ที่หน้าโรงหนัง มีคนเดินออกจากโรง เกื้อรีบลงจากรถไปเรียกลูกค้า ลูกค้าเดินมาที่รถเกื้อ เกื้อรีบเปิดประตูให้อย่างนอบน้อมแล้วรีบขึ้นรถขับออกไป
เกื้อไปส่งคนที่ริมถนนหน้าหัวลำโพง แล้วลงจากรถไปช่วยขนกระเป๋าลง ลูกค้าให้ทิปเกื้อ เกื้อดีใจ
เกื้อขับรถแล้วสัปหงก แต่พยายามสะบัดหน้าให้หายง่วงแล้วขับต่อไป
เกื้อจอดรถที่ปั้มน้ำมัน ล้างหน้าให้หายง่วง เกื้อมองหน้าตัวเองในกระจก แล้วฮึด
เกื้อเดินเหนื่อยๆ กลับเข้าห้องมา เห็นปานรุ้ง ปานเทพ และปรกนอนบนที่นอนเบียดๆ กันอยู่ เกื้อมองปานรุ้งกับลูกที่ต้องนอนเบียดกัน แล้วมองสภาพห้องที่รกและเล็ก แล้วมองไปทางโกศกระดูกของคมขวัญ
“คุณนายไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะทำให้คุณหนูและลูกมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ให้ได้”
ปานรุ้งแอบลืมตาขึ้นมาได้ยินที่เกื้อพูดกับโกศของคมขวัญโดยตลอด
สายวันใหม่ ที่โรงเรียนของปานเทพ กติยาเดินคุยกับมนทิพย์
มนทิพย์ดีใจ “ขอบใจมากนะยาที่เธอมาช่วยสอน ..เดี๋ยวฉันพาเธอไปเดินดูห้องเรียน และเอาตารางสอนให้นะ”
“เดี๋ยวทิพย์ ..ก่อนจะสอน ฉันขอศึกษาประวัตินักเรียนก่อนได้ไหม”
“อ๋อ ..ได้สิ งั้นเดี๋ยวฉันพาเธอไปฝ่ายทะเบียนก่อนแล้วกัน จะได้ยกแฟ้มประวัตินักเรียนชั้นที่เธอจะสอนให้ดู” .
“ฉันไม่ได้อยากรู้หมดหรอก แค่บางคน ..เธอรู้จักเด็กชาย ปานเทพ สมุทรเทวาไหม ?”
“อ๋อ ..รู้จักสิ ปานเทพเพิ่งจะย้ายเข้ามาเรียนได้ไม่กี่วันนี่เอง เธอรู้จัก เด็กคนนั้นเหรอ”
“แค่เคยได้ยินชื่อ เลยอยากรู้ว่าแม่ชื่ออะไร ตอนนี้มีพ่อชื่ออะไร”
ภายในห้องเรียน ปานเทพนั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าห้อง ส่วนดิเรกและแก๊งเพื่อนร่วมชั้นนั่งอยู่หลังห้อง เด็กคนอื่นๆ ในห้อง ต่างนั่งและคุยกันสบายๆ เพื่อรอเรียนวิชาต่อไป