บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 32 (3/3) หน้า 11
วิรินทร์มองโลงศพของปกรณ์ แล้วร้องไห้อย่างเจ็บปวด ปานรุ้งค่อยๆหันไปมองวิรินทร์ วิรินทร์เดินไปหาปานรุ้ง แล้วนั่งข้างๆปานรุ้ง แล้วก้มลงกราบปานรุ้ง “หนูโกหกปกรณ์ ..หนูไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายความรู้สึกเขาขนาดนี้ ..หนูขอโทษ”
“ไม่ต้องขอโทษ ..เธอไม่ผิดหรอก ฉันเองต่างหากที่ผิด..ปกรณ์ตายเพราะความเห็นแก่ตัวของฉัน ..ปากฉันพร่ำบอกว่าทำเพราะรักลูก แต่จริงๆแล้วเป็นเพราะฉันเห็นแก่ตัว ..ฉันรักลูกมากเกินไป..รักจนไม่อยากเสีย เขาทั้งเป็น ..แต่สุดท้าย..ฉันก็เสียเขาทั้ง...ตาย” ปานรุ้งร้องไห้
วิรินทร์ขยับเข้าไปกอดปานรุ้ง “ไม่เป็นไรนะคะ ..อย่างน้อยปกรณ์ก็ไม่ได้จากเราไปไหน ..เขายังทิ้งปกรณ์อีกคนไว้กับเรา”
ปานรุ้งมองวิรินทร์ วิรินทร์จับมือปานรุ้งมาแตะที่ท้องของตัวเอง ปานรุ้งมองวิรินทร์ แล้วมองที่ท้องของวิรินทร์ แล้วร้องไห้อย่างเจ็บปวด “เธอไม่ได้ทำแท้งงั้นเหรอ?”
วิรินทร์ส่ายหน้าอย่างเจ็บปวด “รินทร์ทำไม่ลง ..ถึงรินทร์จะโกรธปกรณ์ขนาดไหน ..แต่รินทร์ก็ฆ่าลูกไม่ลง”
ปานรุ้งฟังวิรินทร์พูดแล้วยิ่งเจ็บปวด เพราะวิรินทร์ยังมีความเป็นแม่มากกว่าตัวเอง ..ตัวปานรุ้งเสียอีก...ที่ฆ่าลูกตัวเอง
ปานรุ้งนั่งร้องไห้ในห้องนอนปกรณ์ “แม่เป็นคนทำลายทุกอย่างของลูกเอง ...ปกรณ์ ..แม่ขอโทษ”
วันต่อมา ปรกเดินลงบันไดมากับนิชา น้อยยืนข้างโต๊ะที่วางรูปครอบครัวเพื่อรอปรก
“เดี๋ยวผมแวะไปดูแลความเรียบร้อยที่วัดก่อนนะ ..ว่าทางวัดเตรียมเก้าอี้พอรับแขกที่จะมาร่วมเผาปกรณ์วันนี้พอไหม ..ส่วนคุณช่วยแวะไปดูที่ร้านอาหารว่าเขาเตรียมอาหารมาเลี้ยงแขกตามที่เราสั่งรึเปล่า”
นิชารับคำ “ได้ค่ะ”
“ฝากน้าน้อยดูแลคุณพ่อกับนายแม่ด้วยนะครับ ..เดี๋ยวบ่ายๆ ผมจะแวะมารับท่านไปวัดพร้อมกัน”
“ได้ค่ะ” น้อยหันตัวจะเดินไป แต่ไปชนโต๊ะที่วางรูปปานรุ้งที่ถ่ายกับลูกๆ จนตกแตก!! ปรกกับนิชา น้อยมองที่รูปที่ตกแตกอย่างอึ้งๆ น้อยรีบพูด “น้าน้อยขอโทษค่ะ ..น้าน้อยซุ่มซ่ามเอง ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
ปานรุ้งกำลังเช็ดตัวให้วาสุเทพพร้อมพูดไปด้วย ปานรุ้งดูแลวาสุเทพด้วยอารมณ์แบบ ..จะได้ดูแลเป็นครั้งสุดท้าย “วันนี้เป็นวันเผาปกรณ์แล้วนะคะ” ปานรุ้งเช็ดที่หน้าของวาสุเทพ “ในที่สุด ...รุ้งก็ต้องยืนมองลูกจากรุ้งไปอีกคน”
ปานรุ้งร้องไห้เจ็บปวดแต่ยังคงเอาผ้าชุบน้ำแล้วเช็ดที่แขน “ถ้าไม่มีรุ้ง ..ลูกก็คงไม่จากเราไปอย่างนี้ ...ความจริง ..คนที่ควรจะตาย..ไม่ควรเป็นลูก แต่ควรเป็นรุ้ง”
วาสุเทพพยายามจะพูดปลอบ “รุ้ง ...”
ปานรุ้งเอาผ้าชุปน้ำแล้วเช็ดขาให้วาสุเทพ พร้อมพูด “ขอบคุณนะคะพี่เทพ ..”
วาสุเทพมองปานรุ้งอย่างสงสัย วาสุเทพพยายามพูด “ทำไม ...”