บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ บัลลังก์เมฆ ตอนที่ 32 (3/3) หน้า 14

บางอย่างในน้ำเสียงของปานรุ้งทำให้ปรกรู้สึกใจไม่ดี “ได้ครับนายแม่ ผมจะรีบตามพ่อให้.... แต่นายแม่เข้ามาข้างในก่อนดีกว่านะครับ” 

“ไม่ต้องห่วง แม่จะรอคุยกับพ่อ...”

ปรกตัดสินใจ “...ครับ!” ปรกรีบวิ่งลงจากดาดฟ้าไปทันที

รถเจ้าหน้าตำรวจขับฝ่าการจราจรที่ติดขัดด้วยความเร็วพร้อมเปิดเสียงไซเรนดังลั่น โดนมีรถแวนสีดำแบรนด์ราคาแพงขับตามรถตำรวจอย่างติดๆ รถตำรวจและรถแวนสีดำขับผ่านป้ายชื่อ “บริษัท P&ST AIR LINE”

รถตำรวจขับเข้ามาจอดหน้าประตูทางเข้าอาคารตึกดัง เอี๊ยด !!!!!!!!! รถแวนสีดำจอดท้ายรถตำรวจ  เห็นบอดี้การ์ดใส่ชุดสูทสีดำรีบลงมาจากที่นั่งตอนหน้า เพื่อมาเลื่อนเปิดประตูด้านข้างให้เจ้านายที่นั่งอยู่ในรถ

เกื้อลงจากรถแวนด้วยอาการร้อนใจ ปรกวิ่งออกจากประตูของอาคาร มาหาเกื้อด้วยอาการรีบร้อน

เกื้อรีบถามปรกด้วยเสียงร้อนใจ “ปรก ! ..คุณรุ้งล่ะ?”

เกื้อวิ่งนำปรกเข้ามาที่ลานดาดฟ้า โดยมีบอดี้การ์ดวิ่งตามรั้งท้าย เกื้อมองไปทางริมขอบกำแพงดาดฟ้าด้วยสายตาพะวง ห่วงใย ปานรุ้งยืนอยู่ขอบริมดาดฟ้า  โดยปานรุ้งหันหลังให้เกื้อ และหันหน้ามองวิวข้างหน้า พร้อมกอดกรอบรูปขนาด 8x12 ไว้แน่นราวกับกลัวจะหลุดหายไป 

ปรกบอกเกื้อ “นายแม่ยืนอยู่ตรงนั้นเป็นชั่วโมงแล้วครับ  ผมไม่รู้จะทำยังไง คุณพ่อช่วยพูดให้นายแม่เข้ามาข้างในเถอะครับ  ตรงนั้นอันตราย”

เกื้อค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ปานรุ้ง  “คุณหนู ! ..เข้ามาข้างในเถอะครับ …”

ปานรุ้งยังยืนหันหลังนิ่ง ไม่หันมามองเกื้อ “ขอบใจนะเกื้อที่เธอสละเวลาให้ฉัน...”

“สำหรับคุณหนู ผมยินดีเสมอครับ...ลูกบอกว่าคุณหนูมีเรื่องจะคุยกับผม?”

ปานรุ้งพูดโดยไม่หันหน้ามามองเกื้อ “เธอเห็นไหมเกื้อ …ตึกของบริษัทฉันสูงเหนือกว่าตึกอื่นๆ  มันบ่งบอกว่าชีวิตของฉัน  จากคนที่ล้มละลายไม่เหลือเงินสักบาท  แต่ฉันก็สามารถสร้างเนื้อสร้างตัว จนทะยานขึ้นมาสูงเหนือกว่าใคร ! ..แล้วเธอดูตึกนั่นสิ ..มันกำลังถูกสร้างให้สูงกว่าตึกของฉัน...  สิ่งที่ฉันเคยภาคภูมิใจว่าฉันทำดีที่สุด  มันไม่จริง …เหมือนความรักของฉันที่คิดว่าฉันเคยขาดมากเท่าไร ฉันก็จะให้ลูกมากเท่านั้น แล้วลูกก็จะมีความสุข …แต่ความจริงมันกลับทำให้ลูกของฉันต้อง….” ปานรุ้งพูดต่อไม่ออก คิดถึงภาพการกระทำของลูก

ปานเทพกำลังจ่อปืนมาทางปานรุ้ง !

ปานรุ้งดึงปานวาดไม่ยอมให้ขึ้นเรือไปกับโดม แต่ปานวาดสะบัดมือปานรุ้งออกอย่างแรง จนปานรุ้งล้มลง  แล้วปานวาดลงเรือไปกับโดมอย่างไม่แคร์ปานรุ้ง

ปกรณ์ร้องไห้มองปานรุ้งด้วยความเจ็บปวด  โดยในมือปกรณ์ถือปืน  แล้วค่อยๆยกปืน จะมายิง